Practice day

oudere sporter

Attila

Zupi

Steve Crosby

Gordon

de lucht vanuit de hangar waar ik m'n spullen inpakte

Jonny, foto Zupi

foto Zupi

Niet zo heel slim om met Attila mee te rijden maar wel gezellig en het betekende dat we heel erg vroeg op het veld waren. Ik maak dezelfde fout die ik eerder maakte: de vleugel bij de hangar laten liggen om de volgende dag te ontdekken dat de wind gedraaid is en de start honderden meters verderop is. En vandaag weer want de schaduw van de hangar was te aantrekkelijk.
Ik startte vrij vroeg en knalde als een raket uit de dolly, achter Steve nota bene die soms bijna te langzaam vliegt. Het breukstukje brak en ik landde vooruit, op m'n voeten maar een van m'n wielen had het toch begeven. Wesley heeft asjes ontworpen en gedrie-d-print en die mocht ik lenen maar dat was toch geen geslaagd experiment. Ik vlieg niet zonder skids of wielen dus het was over. Op één van de allermooiste dagen die ik op deze allermooiste plek ooit gezien heb. Al hoef ik mezelf niet wijs te maken dat ik overland zou zijn gegaan maar ik had toch wel zeker een uurtje rondgedobberd als ik de sleep niet zo smadelijk verknald had.
Dankzij mijn huidige vlieghouding: ik vlieg alleen lokaal, op een simpel toestel, en alleen op dagen dat het niet erg spannend is kwa lucht (de eerste dustdevils zag ik voor het gemak maar even over het hoofd) was ik niet ernstig teleurgesteld. Maar toen 's avonds iedereen razendenthousiast terugkwam voelde ik toch wel weer het gemis van mijn vroegere zelf en het intense genot van lange verre vluchten over dit ideale landschap, en dan na een paar uur terug op goal komen.
Toen ik in de club even zat af te koelen bleek dat Attila me had proberen te bellen en ik weet dat hij z'n nieuwe toestel wilde tweaken terwijl ik er dus met zijn auto met gereedschap vandoor was. Schuldbewust sloeg ik de laatste slok gingerbeer achterover, geen goed idee, en scheurde terug naar de start. Waar Attila allang weg was voor een tweede vlucht en ik niks beters kon verzinnen dan wachten. Gelukkig heb ik altijd m'n boek, leesbril en zeven-dollar-stoeltje bij me dus het was geen ramp, maar ik ben wel flink verbrand. En de vliegen zijn weer verschrikkelijk - ook een reden om zolang mogelijk onder de wolken te willen hangen.
Attila en Blenkie landden als laatsten, allebei verontwaardigd omdat er zoveel meer in had gezeten maar Vicki wil de sleeppiloten sparen en pas lange taken zetten als de wedstrijd echt begonnen is. Ik heb begrip voor beide kanten want er was om elf uur al termiek (want dustdevil) maar Blaino, Steve en Marco zijn zichtbaar oud inmiddels. Bruce is er zelfs niet meer bij, tot m'n verdriet.
Na een snelle douche reden we terug voor het traditionele eten dat Vicki met een aantal echtgenotes en een onaangenaam dronken Greg voor ons maakt. Weinig vegetariers dit jaar dus ik kon nog een tweede keer opscheppen. Voor we naar huis gingen bood Neal me een van z'n geweldige instrumentpods aan en fabriekte Peter nieuwe wielen op m'n basebar. How good is Forbes?!  

Eerste vluchtjes met de Sting

de eigenaar verzamelt auto's en ik wil die rode Holden 

Tentje ingepakt, in het huis ingetrokken waar ik een weekje met Attila, Mika en Bosco (?) woon, en toen op m'n gemakje naar Bills paddock. De omstandigheden waren ideaal om over m'n Stingweerzin heen te komen. Stevige wind, weinig termiek dus geen rodeo, een dozijn piloten dus relaxed allemaal. Ondanks Blaino's commentaar dat ik voortdurend te hoog zat ging het heel redelijk. De eerste start ontdekte ik weer waarom ik niet van de Sting hou, het ding is log. Zeker in vergelijking met een Fun of een Litesport3. Het leverde uiteindelijk weinig stress op omdat ik het hele gigantische veld voor mij alleen had en een grote windzak die nu eens niet alle kanten op wapperde. Ik landde op m'n voeten en ging meteen weer in een dolly liggen. De tweede keer bleef ik lager en had ik al wat meer gevoel voor de vleugel en toen m'n vario begon te piepen draaide ik in. Met anderhalf, twee meter per seconde naar duizend meter en toen was ik al zover van het veld afgedreven dat ik eruit ging en tegen de wind in probeerde of ik 'm opnieuw kon vinden. Ondertussen genietend van mijn allerfavorietste landschap op aarde. Enorme, vlakke velden in alle kleuren, hier en daar een riviertje met bomen op de oevers, in de verte Forbes.
Na het inpakken had ik tijd om te kletsen met Pistol Pete, Steve Mac, Curt die ik totaal niet herkende en die weer vliegt nu z'n kinderen wat ouder zijn. De Vandenburg was dicht dus ik at in het huis de inmiddels tot karton gedroogde pasta, daarna met Attila naar de Forbes Inn waar iedereen bij elkaar zat. Judy en Rob de Groot waren er, en Marco met z'n vrouw, Trent en familie. De baby is inmiddels een meid van bijna achttien en ze is geinteresseerd in mijn auto. De huiseigenaar en Attila trouwens ook dus als het meezit kan ik er nog winst op maken ook.

Lummelen

Blenkie en Neil in de aeroclub

Ook al is het 95% man en minstens de helft zestig-plus, de diversiteit van karakters en gekkigheden is enorm. En met vrijwel iedereen ben ik blij, zelfs als ze onuitstaanbaar zijn. Vaak zijn de gevoelens wederzijds en toch zitten we al twintig jaar regelmatig met elkaar in eenzelfde team bijvoorbeeld, of delen we een huis. Overdag had ik gisteren alleen aanspraak aan de pensionado's die hier voor het Elvisfestival zijn. Het was bloedjeheet ondanks de keiharde wind, dus ik bleef de hele dag met m'n boek naast het zwembadje zitten, met natte lange mouwen en broekspijpen. De Australiërs waren zoals gebruikelijk joviaal en nieuwsgierig, maar ook erg conservatief, bijzonder milieu-onbewust en vaak racistisch. Ik denk dat het met het rurale karakter van dit land te maken heeft. Er is enorm veel solidaire hulp na een catastrofe en bijna iedereen helpt graag als een exoot zoals ik om een handje vraagt. Vermoedelijk lijken ze nog het meest op onze BBB-stemmers. Behalve dan dat ze dag en nacht met sport bezig zijn, meestal op tv wel. Het leven begint hier doorgaans rond zes uur 's ochtends en dan gaat ook meteen de tv aan.
's Avonds probeerden we Wesley en Blaino bij te voeren maar die lusten alleen vlees en kool.

Voor de branden gevlucht

Donderdagochtend was er een total fireban, dan mag je niet eens met auto's de berg op omdat de hete uitlaten het gras in brand kunnen steken. En de weersvoorspelling was ook al niet gunstig voor zeilvliegen. En de lucht zag er griezelig uit door alle rook. De camping was al flink verlaten toen ik opstond, Selmsy was middenin de nacht vertrokken om voor de ergste hitte thuis te zijn, en veel hangies pakten in. Tijdens de briefing werd er nog verzonnen dat we op luchtbedden de rivier af zouden kunnen zakken maar een uurtje later werd ons afgeraden om al te ver van je spullen weg te dwalen. De branden ten westen van ons waren nog niet onder controle en de wind stond hard onze kant op, en de rook veroorzaakte droog onweer met bliksem zodat er elk moment ergens een nieuw vuurtje kon ontstaan. Ik wisselde het inpakken van m'n auto af met dipjes in de rivier en met rondvragen wat anderen gingen doen. Als Noord-Europeaan heb ik totaal geen verstand van natuurbranden. Het engste was dat mensen vertelden dat de wegen afgesloten zouden worden zodat je alleen nog maar via dirttracks weg zou kunnen komen. Toen er behalve witte asvlokjes ook zwartgeblakerde bladeren begonnen rond te waaien besloot ik ook te gaan. Ik wachtte nog even op Charlie en Stanley, die net vijf minuten voor mijn besluit een berichtje hadden gekregen dat we moesten evacueren. Ik ontving niks omdat ik de cabin met email had geboekt maar ik was dus geen seconde te vroeg. Na een snelle omhelzing scheurde ik richting Towong, niet de route die Waze adviseerde want dat leek me te dicht bij de branden te komen. Op de radio werd elk kwartier opgeroepen tot evacuatie. M'n weg leek af en toe recht op het vuur af te gaan en er waren veel meer tegenliggers dan auto's die mijn kant op gingen, dus ik bleef zenuwachtig over de vraag of ik wel de goeie kant op ging. Toen m'n weg afgesloten bleek was ik er helemaal klaar mee. Gelukkig kon ik over Holbrook en zag ik de lucht wat helderder worden dus van echte paniek was geen sprake, maar spannend was het wel. Wat ben ik blij met een goeie auto en een volle benzinetank!
Ik dacht meteen door te rijden naar Forbes maar het begon te schemeren en dan loop je altijd het risico dat je tegen een kangeroe aanknalt, dus ik zocht een campingkje op waar ik om half tien lekker in m'n geleende tentje op m'n geleende bedje naar de airco's van de motorhomes om me heen lag te luisteren.
Na een traag ontbijt (zelfs het meest basale kampeerterrein heeft hier in ieder geval een koelkast, waterkoker en broodrooster) kwam ik tegen lunchtijd in Forbes aan. Mikael raakte totaal in paniek bij de suggestie dat ik me nu al meldde bij ons huis dus ik beloofde de komende twee nachten een kampeerplekje te zoeken. Dat is gelukt, ondanks het Elvisfestival in Parkes. Ik heb het allerallerallerlaatste plekje in de Apex zodat ik in de rivier kan zitten en m'n blog kan typen. Met als enige aanspraak dikke bejaarde Aussies die als Elvis of Priscilla zijn verkleed.

Bomb out

fires near me app

 

Er sneeuwt as over mijn wasgoed, er hangt een enorme rookwolk in de lucht en ik schijt zeven kleuren van angst. Maar ik blijf voorlopig toch maar want hier zijn mensen om me heen die weten wat het beste is om te doen als we moeten evacueren. En misschien hoeft het helemaal niet en ergens eenzaam in een tentje ga ik me ook niet beter voelen. Hier is tenminste nog een stroompje naast de camping.
M'n vluchtje gisteren stelde weinig voor maar mensen behandelen me duidelijk toch meer alsof ik een ervaren piloot ben, nu ik drie keer van vlak boven de grond omhoog gekrabbeld ben tot een paar honderd meter boven starthoogte. Dat is prima, maar ze proberen me ook heel lief te motiveren om een overlandje te doen en bij mij werkt dat juist tegen. Ik heb minder stress, meer pret en uiteindelijk betere vluchten als ik mezelf beperk tot hopjes van start naar landing. Ik moet ook mezelf blijven voorhouden dat het genoeg is en dat ik ultraruime marges moet nemen en dan nog wat extra. Vandaag startte ik te vroeg, ik wist het maar er liepen allemaal mensen rond m'n vleugeltje en het was zo ontzettend heet en stoffig, het was laat gisteren en ik ben dus een beetje zenuwachtig over de branden dus ik ging toch maar. Eigenlijk hadden Charlie en ik samen willen vliegen, allebei op onze groen-paarse Funs, het zou een mooi gezicht zijn geweest. Maar op een gegeven moment moet ik gewoon m'n blik vernauwen, alleen nog maar naar de wind kijken en gaan. Ik draaide alsnog vierhonderd meter terug maar toen ik dat belletje verloor was het alleen nog maar sink en ik zag dat ik m'n doelveld niet zou gaan halen. Plus de streamers stonden alle kanten op. En het alternatieve veldje waar ik naar terug draaide had hekken, electriciteitsdraden en hoog gewas. Ik deed een wat ongecontroleerd circuit, bad dat ik niet tegen een hek aan zou vliegen en plempte op m'n wielen neer. Terwijl ik m'n spullen naar een hek sjouwde kwamen er twee dusties langs, geen wonder dat het moeilijk was.
Selmsy bracht me naar de camping om daarna Mount Elliot op te fietsen, bij veertig graden en droge lucht van rook en zand.

Goeie vluchten

Het kwam mooi uit dat de eerste taak beneden al gecancelled werd vanwege onweer, dat gaf ruim de tijd voor een humoristische eerste briefing, begroeten van talloze bekenden en ontmoeten van nieuwe kennissen. Bijpraten met Glen die er blij uitziet. Met Neil, altijd een lieverd en nu weer: hij belooft zo'n perfecte instrumentpod voor me te maken. Met Shane die ik ooit van m'n facebook heb afgegooid vanwege complotuitspraken, terwijl ik inmiddels weet dat bijna alle Australische hangies oprecht in complotten geloven. De wereld wordt beheerst door anonieme figuren op de achtergrond; we worden kalm gehouden met de chemicalien die via vliegtuigen worden verspreid; en onze gedachten worden bepaald door radiografische golven vanuit China. Veel mensen halen er blijmoedig hun schouders over op, de kleine man kan toch niks beginnen tegen zulke kwaadaardige machten, maar ze geloven het wel. En altijd zijn racistische verhalen met de complotten verbonden, want immigranten worden door de machthebbers gebruikt om samenlevingen te destabiliseren. Ik ga er niet meer op in want ik hou liever de aardige, behulpzame, geestige kant van m'n vliegmaatjes te vriend. Die kant hebben ze ook allemaal in ruime mate.
Charlie en Stanley zijn aangekomen uit Adelaide, wat ben ik blij om ze te zien. Charlie beweert dat ze inmiddels eenendertig is maar dat wil er bij mij niet in, ze blijft een leuk jong meisje dat al zestien jaar goed en wijs vliegt. Ze heeft een Fun gekocht en hoopt nu voor het eerst in drie jaar weer te vliegen maar eerst moeten haar papieren in orde. Rohan of Harrison moet haar zien opbouwen, checken, starten en vliegen om af te tekenen zodat haar Britse brevet kan worden omgezet. Ondertussen is Stanley de allerideaalste partner die ze kon vinden, hij is groot en sterk en lief en behulpzaam.
Ik startte gisteren rond twaalf uur, een kwartiertje na Kieran en zeker anderhalf uur voor het startwindow van de wedstrijd. Vanaf een paar honderd meter boven de grond schroefde ik langzaam terug tot starthoogte en verder, 1500 meter uiteindelijk dus in de verste verte niet wolkenbasis. Toch voelde ik het effect van de aankomende wind al en onder de cumultjes met een beetje lenticularisachtig uiterlijk merkte ik duidelijk de windschering met bijbehorende tikken. Het beschimmelde en verroeste vleugeltje hield het, dat viel dan weer mee. Het ging zo goed dat ik toch weer plannen begon te maken om naar Coolackcoolack te vliegen maar gelukkig bedacht ik dat ik beter verstandig kon zijn en op goal landen waar het vol windzakken en zilveren streamers staat. Dat is nodig ook want in een half uur zag ik de wind er uit letterlijk elke denkbare richting komen. Ik maakte een perfecte landing, zette m'n spullen in de schaduw van het tentje en liftte in no time naar de camping waar ik even het riviertje in kon. Daarna met boek, bril en snacks terug naar goal waar ik met Phillip de landingen van commentaar voorzag.
Toen ik bij mijn team vertrok na het afleveren van m'n spullen lag er een reep donkere chocola op m'n stoel. Was Lindy speciaal voor me gaan halen, gewoon, omdat ze zo geweldig is! 

Manilla - Newy - Corryong

Goed gesprek op de terugweg, geholpen door de chemische liefde van de avond tevoren. We kwamen aan in een koud en nat Newcastle waar de pool onderdeel van de oceaanbranding was. Hoge golven sloegen over het muurtje en ik moest om de wieren laveren, maar het was toch weer heerlijk. Daarna inpakken, een knuffel, en op weg. Omdat Corryong net te ver was zocht ik een plekje in Gundagai, waar ik ontdekte dat ik de ingewikkelde supertent van Nicola best wel op kon zetten maar ik met al mijn wild-kampeerervaring wel water was vergeten, en een pannetje, en fatsoenlijk bestek.
Ik stond op met een enorme pijn in m'n schouder, spierpijn van het gesjouw met twee vleugels waarschijnlijk die ik op m'n eentje op de auto moest zien te manoevreren. En die duim. Desondanks vroeg ik Troy om op me te wachten terwijl ik vol ontzag en pure blijdschap genoot van de ochtend in Victoria. Met name het gebied rond Tumuk is adembenemend prachtig. Het doet me ontzettend denken aan de platen uit Lupineke, een magisch kinderboek over een gezelschap dat in een papieren vliegtuig door een storm vliegt.
Om kwart over tien zette ik m'n auto bij Troys tent en om half elf reden we naar MtElliot, waar ik na talloze blije begroetingen als eerste startte. Er zat vrij pittige lift waar ik meteen uitgegooid werd. Het duurde zeker tien minuten voordat ik eindelijk lekker gecentreerd boven start uitkwam en ik zeker wist dat ik het terrein kon halen dat er het meest aantrekkelijk uitzag voor een landing. Ik kon eigenlijk wel verder ook en het zou leuk zijn om naast de camping te landen maar dan moest ik wel langs het vliegveld en ik wist niet of je daar nu nog mag vliegen. Twaalf jaar geleden mocht het wel maar ik durfde niet het risico te lopen dat de wedstrijdorganisatie problemen met de autoriteiten zou krijgen omdat ik als een duffe dodo het vliegverkeer in de weg zat. Ik draaide om en landde in een enorm, gemaaid, vlak terrein naast de weg dichtbij het dorp. Om te ontdekken dat er 1. wel degelijk runderen waren dus stront dus vliegen en 2. er een enorm hek met elektrische draad omheen was. Later leerde ik een truc om te testen of er stroom op stond: je pakt een sappig grassprietje en dat hou je er tegenaan.
Gelukkig stopte er een hangie nog voordat ik m'n harnas had ingepakt en hij nam m'n spullen aan over het hek heen. Toen ik ook zelf aan de andere kant stond kwam Lindy, Troys vrouw en onze superchauffeur, al aan. Ze is waanzinnig gespierd en ontzettend behulpzaam en bovendien erg ervaren als chauffeur. Wat een mazzel dat ik in dit team zit!
Na teveel bier en gezelligheid toog ik naar mijn mansion, een superdeluxe cabin waar je makkelijk een week zou kunnen verblijven zonder ook maar iets mee te nemen. De overburen, ook hangies, nodigden me uit voor nog meer nieuwe namen en gezichten. Het is geen parapente, hangies zijn allemaal net gepensioneerde mannen met gigantische auto's en al even gigantische tenten en hun drug is alcohol maar ze zijn ook hartelijk en grappig. Het wordt een mooie week.