Manilla - Newy - Corryong

Goed gesprek op de terugweg, geholpen door de chemische liefde van de avond tevoren. We kwamen aan in een koud en nat Newcastle waar de pool onderdeel van de oceaanbranding was. Hoge golven sloegen over het muurtje en ik moest om de wieren laveren, maar het was toch weer heerlijk. Daarna inpakken, een knuffel, en op weg. Omdat Corryong net te ver was zocht ik een plekje in Gundagai, waar ik ontdekte dat ik de ingewikkelde supertent van Nicola best wel op kon zetten maar ik met al mijn wild-kampeerervaring wel water was vergeten, en een pannetje, en fatsoenlijk bestek.
Ik stond op met een enorme pijn in m'n schouder, spierpijn van het gesjouw met twee vleugels waarschijnlijk die ik op m'n eentje op de auto moest zien te manoevreren. En die duim. Desondanks vroeg ik Troy om op me te wachten terwijl ik vol ontzag en pure blijdschap genoot van de ochtend in Victoria. Met name het gebied rond Tumuk is adembenemend prachtig. Het doet me ontzettend denken aan de platen uit Lupineke, een magisch kinderboek over een gezelschap dat in een papieren vliegtuig door een storm vliegt.
Om kwart over tien zette ik m'n auto bij Troys tent en om half elf reden we naar MtElliot, waar ik na talloze blije begroetingen als eerste startte. Er zat vrij pittige lift waar ik meteen uitgegooid werd. Het duurde zeker tien minuten voordat ik eindelijk lekker gecentreerd boven start uitkwam en ik zeker wist dat ik het terrein kon halen dat er het meest aantrekkelijk uitzag voor een landing. Ik kon eigenlijk wel verder ook en het zou leuk zijn om naast de camping te landen maar dan moest ik wel langs het vliegveld en ik wist niet of je daar nu nog mag vliegen. Twaalf jaar geleden mocht het wel maar ik durfde niet het risico te lopen dat de wedstrijdorganisatie problemen met de autoriteiten zou krijgen omdat ik als een duffe dodo het vliegverkeer in de weg zat. Ik draaide om en landde in een enorm, gemaaid, vlak terrein naast de weg dichtbij het dorp. Om te ontdekken dat er 1. wel degelijk runderen waren dus stront dus vliegen en 2. er een enorm hek met elektrische draad omheen was. Later leerde ik een truc om te testen of er stroom op stond: je pakt een sappig grassprietje en dat hou je er tegenaan.
Gelukkig stopte er een hangie nog voordat ik m'n harnas had ingepakt en hij nam m'n spullen aan over het hek heen. Toen ik ook zelf aan de andere kant stond kwam Lindy, Troys vrouw en onze superchauffeur, al aan. Ze is waanzinnig gespierd en ontzettend behulpzaam en bovendien erg ervaren als chauffeur. Wat een mazzel dat ik in dit team zit!
Na teveel bier en gezelligheid toog ik naar mijn mansion, een superdeluxe cabin waar je makkelijk een week zou kunnen verblijven zonder ook maar iets mee te nemen. De overburen, ook hangies, nodigden me uit voor nog meer nieuwe namen en gezichten. Het is geen parapente, hangies zijn allemaal net gepensioneerde mannen met gigantische auto's en al even gigantische tenten en hun drug is alcohol maar ze zijn ook hartelijk en grappig. Het wordt een mooie week.

Oud en nieuw

2026. Het feest was geweldig. Carl had een soort 'ruimte' versierd met lampjes en glitter en gekke dingen en danspodia en drank. Er waren dramatische wolken en een felle bijna volle maan. Eindeloze techno. Ik voelde hoe ik verbonden was met het al en vrij. Er zijn hier mensen waar ik ontzettend veel van hou en het is fijn om te dansen in de wind.
Jammer genoeg ben ik gevallen en nou heb ik een bijzonder pijnlijke duim. Maar aangezien ik toch niet veel meer dan hopjes doe zal het wel gaan. Gisteren weer een uitstekende start en veel applaus van de schermvliegers, dat is altijd leuk. En Paul stond met auto en al naast me nog voordat ik de vleugel had ingepakt. Maar de landing sloeg nergens op en toen ik Paul naar de weststart bracht zag ik dat ik daar helemaal niet meer durf te landen. De bombout is verplaatst en nu ziet het er nog slechter uit: klein, bomen en hekken er omheen, helling en distels. Boven ons hoofd zagen we de mammatus van een trog.

Schermvliegerswereld

Het kamp doet sterk denken aan de sfeer in Laragne vroeger, toen er alleen maar hanggliders op de camping stonden en we één grote familie waren. Alleen zijn het hier parapenters en het is vijfentwintig jaar later, dus het is allemaal veel luxer, de voorzieningen zijn geweldig en de auto's enorm, en m'n vooroordelen over parapenters kloppen allemaal. Het is alleen de vraag of dat erg is. Ze zijn modieuzer en wat zweveriger maar vooral erg aardig en sociaal. Conrad heeft gelijk: de hanggliders zijn inmiddels een groep mopperende ouwe mannen die meer bier drinken dan vliegen en dan met elkaar zeuren dat vroeger alles beter was. Hier zitten vrouwen en mannen van jonger dan dertig tot ruim boven de zeventig, alle mogelijke nationaliteiten en veel mensen komen een paar uur gezellig aan de ronde tafel tussen de twee keukens zitten waar een tiental stekkers liggen om je electronica op te laden en waar de emu's langslopen in de hoop op keukenafval. Die emu's trouwens maken een geluid dat ik vanuit m'n tent niet thuis kon brengen. Eerst dacht ik dat ik de bas hoorde van een startend feestje, en later bedacht ik dat er iemand op een plastic emmer aan het slaan was. Maar het zijn dus emu's, grote lelijke struisvogels die alles opeten dat je ze toewerpt.

Na m'n korte maar fijne vluchtje gisterochtend mocht ik een paar uur in Birgits hangmat liggen lezen en toen dat over was ontmoette ik Phil, een vriendelijke Duitser die in het verleden hanggliding- en paraglidinginstructeur was. Ik merkte dat hij me observeerde en uiteindelijk, toen we aan de praat raakten over zijn werk als kinestetisch therapeut (of zoiets, ik ben de titel vergeten). Hij had me meteen te pakken toen hij opmerkte dat ik mezelf ervan weerhoudt om te helen want dat is natuurlijk exact wat ik al jaren weet. Ik heb keer op keer op keer op keer geprobeerd om m'n landingsvaardigheid en zelfvertrouwen te herwinnen, met instructeurs en eenvoudiger vleugels en eindeloos oefenen. En elke keer als ik dacht dat ik er was kreeg ik een ongeluk, eigenlijk 'deed' ik een ongeluk. Ik wist dat het iets psychisch was want de omstandigheden waren nooit een logische aanleiding. Na jaren van dit getob heb ik het opgegeven dus nu doe ik alleen nog maar ultrasimpele hopjes met een enkeldoekertje. Wat me ook wel raakte in zijn verhaal ws dat het een kwestie van programmering moet zijn: volgens hem is er iets traumatisch gebeurd toen ik als zesjarige herstelde van m'n ziekte en sindsdien associeert mijn onderbewuste herstel met dat trauma. Afijn, ik hoop dat Phils nogal eenvoudige herprogrammering echt werkt.

Ongelukkige toerist

awareness

Heel erg slecht geslapen door de kou! Ik heb alleen wat lakentjes meegenomen naar Manilla waar het altijd bloedjeheet is, alleen nu niet. 's Nachts acht tot tien graden, deed me denken aan Pakistan waar we hoog in de bergen ieder kledingstuk aantrokken dat we bij ons hadden. Nu ook: termoshirt en vliegbroek aan, trui, en dan de harnaszak voor kleren over me heen leggen. Het werkte maar ik werd toch erg vroeg wakker, door het gekwetter en geschreeuw van heel veel vogels.
Gisteren op en neer naar het ziekenhuis gefietst waar een oudere Amerikaanse toerist met een nekfractuur en zonder reisverzekering lag. Hij had me op de start geholpen terwijl hij gespannen wachtte tot hij eindelijk mocht starten, z'n allerlaatste kans voordat zijn visum verliep. Conrad vertelde dat ze zijn hele lichaam hadden gescand en dat het één grote puinhoop was van oudere ongelukken, motorongelukken had hij me zelf verteld. Een oude beroerte had nou net dat deel van z'n hersens beschadigd waar voorzichtigheid zit.
Op de terugweg verdwaalde ik een paar keer, normaal niet erg maar rond het ziekenhuis zijn toch best veel hele steile heuvels die ik alleen maar lopend kon doen terwijl m'n voeten al beginnen te lijden van teveel op sandalen lopen. Typisch zomerkwaaltje.

Eerste vluchtje

Tony

 

de halverwege start waar Conrad m'n vleugel naartoe heeft gedragen

 

Het was echt koud vanmorgen, de zuidenwind is gearriveerd, dus er waren maar weinig mensen in de pool en ik hoefde me geen zorgen te maken over sealice. Toen ik thuis kwam was Conrad al op en na een snel ontbijt reden we naar Hickson street, waar Conrad al in de lucht hing toen ik m'n vleugel nog moest halen. Tony Barton vond de hangloop wat ver naar achter dus hij stelde voor een proefvluchtje te doen. Fantastisch ja graag! Ik heb nog nooit op de top geland op Merewether maar de locals doen het allemaal en Tony zeker, die vliegt al dertig jaar zo'n vier, vijf vluchten per dag met scherm, delta, topless en tandem. En hij is ook niet heel zwaar dus met mijn kleine Fun uit het jaar nul (niet meer uit de zak geweest sinds mijn ongeluk vijf jaar geleden) lukte het hem toch om zich omhoog te werken en weer op start te landen. De hangloop moest naar voren. Ik zei dat ik liever de rest van de dag ging sjouwen dan dat ik een toplanding of het strand bij de pool ging proberen en hij beloofde m'n vleugeltje omhoog te vliegen als ik 'm na mijn strandlanding tot halverwege bracht. Dat bleek niet nodig want terwijl ik het ding moeizaam twee meter de duinen in sleepte landde Conrad met z'n scherm naast me en hij holde zowat met de Fun omhoog, ik er vertraagd met m'n harnas achteraan. Er is tegenwoordig een mooi pad met hier en daar een bankje en traptredes maar het blijft een enorme klim dus ik was ontzettend dankbaar dat ik opnieuw als een prinses behandeld werd. En heel blij dat de kop eraf is, ik heb een prima start en landing gedaan en nou voel ik me weer piloot.
Terwijl het steeds drukker werd en de wind steeds beter verging ik van de honger en ik moest naar de wc dus ik pakte in en toog naar huis. De rest van de middag zag ik delta's en schermen boven de daken uit soaren en vroeger zou ik dan weer terug zijn gegaan voor een tweede en derde vlucht, maar ik had helemaal de aanvechting niet. In plaats daarvan hing ik de was op, deed m'n boodschappen en las m'n boek. Bedaard maar nog niet bejaard.

Nederlands weer

Zolang ik me maar kan beheersen en gewoon heel langzaam zwem gaat het goed. Beter zelfs, ik kan weer een paar baantjes borstcrawl doen zonder m'n schouder te vernaggelen. Op kerstochtend was het fantastisch: koud water, schuimende golven op de rand, niet al te druk nog om half zeven.
Kerstlunch bij Nicola waar een hele zooi stokoude honden verlangend rond de tafel drentelden, daarna naar Cameron, Lyn en Max voor een heel kort bezoekje want ik moest snel door naar Sydney om Conrad en de kinderen op te halen. Om tien uur zaten we eindelijk met z'n tweeën m'n kliekjes op te eten. Fijn om even te kunnen praten maar we waren allebei moe dus snel naar bed. En vanmorgen ondanks de stormgeluiden en de kou en motregen weer naar de pool, heerlijk!

Als ik maar buiten kan spelen

Bombala street launch (Dudley)

Een deel van de Newcastle Hanggliding Club komt wekelijks bij elkaar voor een biertje en wat kletsen - Donny, Rob, JOD, dinges, Adriaan

Met veel gekreun en gesteun kreeg ik de Litespeed en de Sting op m'n auto en eenmaal naast het 'park' (een grasveld is hier een park, ideaal om te landen) waren er zat mensen om even een handje te helpen. De Litespeed hoefde ik niet eens op te zetten, ik zag de ultradunne kabels en de aluminium aerofoil basebar waar m'n skids niet op passen, dus daar ga ik zeker niet op vliegen. Selmsy wil 'm graag hebben voor Tish als die hier komt dus de vleugel krijgt een prima bestemming. De Sting zag er op wat roest- en schimmelplekjes na prima uit dus dat wordt m'n sleepvleugel. En ik heb de kleine Fun van Selmsy die acht jaar geleden al oud was maar we kunnen geen reden verzinnen waarom het niet in orde zou zijn. Klaar om te vliegen dus. Maar het was noordoostelijk dus alleen goed voor Dudley en daar zal ik toch echt nooit meer vliegen. In plaats daarvan besloot ik erheen te fietsen, ondanks de zadelpijn de hitte en de bijzonder steile heuvels. Het was een missie, maar de moeite waard. Je hoeft niet meer over de vluchtstrook van de Pacific Highway want er is nu een shared foot- and bicyclepath aangelegd met een hoge vangrail tussen het pad en de snelweg. En dan kom je makkelijker op de Fernleigh track dan voorheen; een mooi wandel- en fietspad langs een oude spoorlijn, helemaal tot aan Redhead. Eenmaal in Dudley kon ik de startplek niet vinden en vanwege die steile straten is het niet effetjes omdraaien en doorfietsen. Hele stukken moest ik lopen, ook al omdat een deel van de versnellingen het niet doet. Uiteindelijk zag ik Tony Bartons auto staan en ja hoor, hij stond net aan een klant uit te leggen waarom het niet goed startbaar was ondanks de parapenters die overal hoog boven de bomen hingen. Exact de situatie waarin ik vijf jaar geleden crashte: een hete luchtbubbel voor en boven de start door de steenplaten eronder, waarin geen lift is omdat de wind er om- en overheen gaat. Als je vroeg genoeg start is de bubbel nog niet gevormd, vandaar die parapenters, maar later dus wel en het komt helaas niet als termiek los want het temperatuurverschil is daar dan weer te weinig voor.