07 januari 2022

Pijn

Net toen ik besloten had om toch maar niet te proberen om te leren schermvliegen stuurde Nico me naar een instructeur die veel aandacht besteed aan groundhandling, en nog in de buurt ook. Ik herken z'n stem maar weet niet meer welk gezicht er bij  hoort. We babbelen uitvoerig over onze achtergronden en noden, als ie opeens vraagt of ik Koos ken. Ik ben zo van m'n stuk dat ik minuten lang niks uit kan brengen. Na meer dan veertien jaar! Als ik mezelf weer onder controle heb leg ik hem uit dat ik elke keer bij een ongeluk waar ik zou moeten gillen van de pijn, terugdenk aan de pijn die Koos mij deed en dan weet ik weer dat een gebroken bot of een gescheurde pees eigenlijk niks voorstelt, in vergelijking. Toch ben ik verrast dat het me kennelijk nog altijd zo enorm veel doet - ik denk steeds dat ik er nu toch wel eens overheen ben na al die tijd, maar kennelijk lukt het alleen doordat ik hem volledig uit mijn leven en herinnering ban. Helaas blijft ie maar oppoppen, vaak met de valse heks erbij. Nog altijd probeert zij mijn complete bestaan van me over te nemen: m'n man, m'n vrienden, m'n vliegen. Ik zeg tegen Max dat ik helaas een andere school zal moeten zoeken, of het schermvliegen helemaal moet opgeven, als ik het risico loop om m'n ex tegen het lijf te lopen. Bizar maar als de enige waarde van iemand is dat ik heftige pijn kan verdragen dan wil ik hem liefst nooit meer zien.

06 januari 2022

Het verdwijnen van een complete sector


 

Ik ging eigenlijk op m'n andere blog schrijven over mijn angst om democratie en recht te verliezen, maar ik ben zo ontzet over het nieuws dat Neva me vanmorgen vertelde dat dat toch even eerst moet. Airborne wordt opgedoekt. Shane en Ricky zijn al met pensioen, Rory zoekt ander werk, Russell doet alleen de school nog en mogelijk blijft er iemand het onderhoud van de trikes en gyrocopters verzorgen. Of niet. Wat er met Pelican airport zal gebeuren weet ik niet, ze hebben het eigenlijk pas net een paar jaar en volgens mij liep het eindelijk lekker met de ambulancehelikopter en parachutespringers.


Verschrikkelijk! Eerst raakten we de scholen kwijt, nu de ene na de andere fabriek. Aangezien ik mijn Fun nog tot ver na m'n eigen pensioen wil vliegen probeer ik op de valreep nog zijkabels en uprights te bestellen en misschien zelfs een nieuw doek, maar je zal zien dat ik een keer een hoekstuk kapot vlieg of een deuk in een leading edge. Het is geen groot risico met een Fun maar wel als je zeker weet dat schade niet meer te herstellen is.


Geen wonder dat iedereen gaat schermvliegen. Ik had net besloten om het risico niet meer te nemen, toen Nico me verwees naar een school hier vlakbij waar ik eindeloos groundhandling zou kunnen oefenen. Precies wat ik nodig heb dus laat ik er toch nog maar eens wat zweet aan wagen.

30 oktober 2021

Gebroken been

 

Het hele herstelproces is harstikke interessant – van echt gips via van dat kleurenspul, steeds een paar centimeter minder en dan een scharnierbrace; van wondherstel naar beweging naar helemaal lopen – maar eigenlijk is het mentale proces zeker zo boeiend. In het ziekenhuis had ik zoveel pijn en was ik zo suf van de morfine dat ik volstrekt passief alleen maar in m’n bed lag. Hooguit zapte ik wat langs de franse zenders met natuurfilms maar ik was niet eens in staat om te lezen. Hoe ik eruit zag of wat ik te eten kreeg maakte nauwelijks uit, als ik m’n tanden maar kon poetsen. Ik was blij met de hulp en verzorging die ik kreeg maar eerlijk gezegd aanvaardde ik dat allemaal alsof het volkomen vanzelfsprekend was. Enkel de gedachte aan mensen in de rest van de wereld die géén verzorging krijgen maakte me dankbaar.

Pas toen ik thuis nog altijd honderd procent afhankelijk bleek van vrienden en buren en nog langdurig ook, begon ik me steeds ongemakkelijker te voelen. Ik ben superblij met alle hulp, zonder de buren had ik niet eens thuis kunnen zíjn, maar ik voel me er tegelijk vervelend bij. Mensen blijven week in week uit voor me opdraven alsof ik een prinses op de erwt ben, waardoor je een beroep op vriendschap doet wat niet persé klopt met de eigenlijke aard van die vriendschap. Gezellig bij elkaar eten, kletsen en af en toe eens een hand uitsteken naar elkaar is toch duidelijk anders dan alsmaar vragen of mensen een pak halfvolle melk voor je willen meenemen en de vuilnis buiten zetten. Als P me door het Haagse Bos duwt zit voel ik me gewoon schuldig dat ik niet een beetje meewerk. Het is niet samen wandelen maar hij die zich inspant om mij uit te laten.

De eerste paar weken, net toen het fantastisch vlieg- en fietsweer was en heel facebook overstroomde met schitterende vluchten op alle continenten, kon ik vrijwel niks. Het deed niet eens heel veel pijn om alwéér te moeten zien hoe ik een compleet seizoen moest missen, ik schakelde mentaal gewoon af alsof ik geen deltapiloot meer ben. Berichten over topvluchten bekeek ik alsof ik ver in de tachtig ben en vliegen alleen nog een mooie herinnering. Naarmate ik weer meer kan en meer energie krijg en een steeds grotere drang tot actie is het weer slechter geworden dus over gemiste vliegkansen hoef ik niet meer te treuren. Al zou ik graag weer met Francoise naar Lanzarote zijn gegaan maar dat lijkt voorlopig geen goed idee.

Inmiddels kan ik mezelf bijna niet meer bedwingen om iets te doen. M’n huis opruimen, werken, ramen lappen. Een feestje organiseren. Winkelen. Ik kan nog niks en ik mag nog niks behalve fysio dus dat doe ik fanatieker dan een sporter op weg naar de Olympische Spelen. Drie, vier keer per dag lig ik een uur met m’n benen te zwaaien en gelukkig kreeg ik applaus van de therapeut. De orthopeed was nog voorzichtig maar volgens de fysiotherapeut is fietsen voor december haalbaar, dus nu heb ik eindelijk een ambitieus doel waar ik actief voor kan trainen. Het weerhoudt me mooi van domme acties als op stoelen klimmen om de bovenste plank af te stoffen.

Ik heb de illusie dat ik door deze maanden van wachten geduld en aanvaarding heb geleerd. Maar inmiddels herken ik de tekenen van mijn normale zelf: niks aanvaarding ik word steeds ongeduldiger, wil steeds meer ondernemen, ben steeds minder bereid om zaken uit te stellen. Vliegen duurt misschien nog een paar wintermaanden, maar ik zal m’n fietsbanden maar vast oppompen.  

10 oktober 2021

Opgesloten in de comfortzone

De eerste vijf weken ging het best. Heel blij met alle hulp, hulpmiddelen en mijn eigen onverwachte mogelijkheden richtte ik me op de dag dat het gips er af zal gaan. Ik had het erg druk met dagelijks leven en fysio-oefeningen en bezoek en rolstoeluitstapjes naar het Haagse Bos in het schitterende herfstweer. Aangezien ik de relativiteit van een paar weken ongemak wel inzie, en aangezien ik nog net een pietsie contact met m’n werk hou, bleef ik er vrolijk onder.

De Grote Deceptie kwam toen de bedrijfsarts me duidelijk maakte dat ik heus nog niet op de fiets zal kunnen springen als het gips eraf is. Het kwartje viel toen eigenlijk pas, het besef dat ik nog maanden zal lopen tobben. En sowieso de komende paar weken kan ik nog altijd vrijwel niks. Ik kan niet zelfstandig naar buiten. Ik kan niet echt werken. Ik kan nauwelijks een serieus boek lezen. Ik kan niet sporten en ik kan niet al m’n rugfysio-oefeningen doen. Ik kan niet lang schrijven. Ik kan niet lopen, niet zitten, ik kan niet wakker blijven als ik languit op de bank hang. Tjonge wat ben ik het grondig zat zeg. Ik voel me een tachtigjarige – niet eens door m’n fysieke beperking maar vooral mentaal, doordat mijn wereld heel erg klein is geworden. Ik lees de krant wel maar ik sta er buiten, of juist: ik zit opgeborgen binnen. Ik zie wel mensen maar de relatie is heel enkelvoudig: zij helpen mij. Mijn hersenen hoeven niet aan en m’n emoties lopen niet hoog op. Elke dag is hetzelfde, het spannendste uitje is mijn tweewekelijks bezoek aan het ziekenhuis.

Misschien kom ik op deze manier wel heel erg tot rust? Ik heb elke ambitie, elk verlangen even on hold gezet en dat is zeker kalm. Leren parapenten, beter landen, langer vliegen, het komt volgend jaar wel weer. M’n tanden zetten in een interessant beleidsvraagstuk, een nieuwe toezichthouder op goeie ideeën brengen, een fijne kennisbijeenkomst organiseren, voorlopig allemaal niet. Ik hoef niks, ik kan niks, ik weet niks, ik wil alleen maar op de fiets. Wat zal mijn eerste stap zonder krukken een verlossing zijn!

27 september 2021

Heen en weer naar de gipskamer

 


Doordat de pijn heel erg meevalt had ik de illusie dat mijn botbreuk niet zo heel erg was. Na vier weken gips van teen tot bil (nou ja, om heel exact te zijn: van voet tot bovenbeen) moest ik me vanmorgen weer op de gipskamer melden. M’n been is al een flink stuk geslonken maar m’n enkel beweegt gelukkig nog en de pijn rond m’n knie valt heel erg mee. De gipser ging vragen of ik misschien al een brace mag en terwijl ze weg was kroop ik alvast optimistisch terug in m’n rolstoel. Te vroeg, helaas. Dokter legde uit dat het toch echt belangrijk is om nog even vol te houden en de knie absoluut niet te bewegen of te belasten, zodat de kans op verschuiving van het afgebroken stuk bot zo klein mogelijk is. Hij zei dat een dergelijke breuk normaal gesproken nooit zonder operatie wordt behandeld, maar in mijn geval zit alles op één mm na keurig op z’n plek. Daarom durft ie het aan om niet te opereren, maar hij houdt me wel scherp in de gaten en als het brokje verschuift dan moet ik alsnog onder het mes.

Gelukkig mag ik nu wel m’n voet bewegen, naar me toe trekken, plat tegen de zijkant van het bed duwen en andere pijnlijke oefeningen. Helemaal fijn want ik was doodsbenauwd dat m’n enkel dicht zou groeien. Het voelt wel raar na vier weken ingepakt te zijn, steenkoud en een beetje beurs.

Dokter vond de rare bult op m’n onderarm niet verontrustend. Misschien gaat het nooit meer weg of pas over maanden, maar er is geen reden om er iets aan te doen. Proberen om niet meer te stoten alleen, want het kleinste tikje doet overdreven pijn.

Ook over m’n pijnlijke schouders maakte hij zich niet al te druk, al raadt hij me wel aan om grote hoeveelheden ibuprofen naar binnen te slaan. En natuurlijk vier maal daags m’n fysio-oefeningen, dat is dik drie uur werk iedere dag dus voorlopig hoef ik me niet te vervelen!

Ondertussen ben ik nog steeds ontzettend onder de indruk van alle steun en hulp die me wordt aangeboden. Vrienden, buren en familie die me bijna dagelijks een rondje door het Haagse Bos duwen, boodschappen voor me halen, koken, m’n fiets wegzetten, vleugels sjouwen, de tuin fatsoeneren en m’n rotzooi opruimen. Kaartjes van collega’s. Een thuiszorgmevrouw die me wast en prikt. De fysiotherapeut die op kwam draven. De rolstoeltaxi, de hulpmiddelenwinkel die alles wat ik maar wens gratis thuis bij me aflevert, het ziekenhuis waar ze me achter elkaar van de ene naar de andere afdeling doorsturen zodat ik best snel weer in het busje zit… Het is bijna leuk om een paar weken volstrekt afhankelijk te zijn, om mee te maken dat alle zorg ook echt werkt. Het zou nog leuker zijn als het ietsje korter zou duren en ik nog voor de winter weer eens kon vliegen.


 

10 september 2021

Hoe goed ik het heb



Excuses voor mijn rant van gisteren aan al die mensen die het echt wel goed bedoelen, ik heb na een dagje zelfmedelijden m’n positivisme weer terug. Want trots als een klein kind omdat ik helemaal zelf m’n prik gezet heb en mezelf gedoucht, deze ene keer dat de thuiszorg niet kon komen. Die thuiszorg, dat is een wonder. Er komt gewoon zeven dagen per week, de komende twee maanden, een allerliefste mevrouw om te douchen, aan te kleden en te prikken. Ik geloof dat m’n huisarts dat geregeld heeft, net als een verwijzing voor hulpmiddelen waardoor ik nu gratis een hoog-laagbed in de woonkamer heb, een rolstoel, een looprekje, en sinds vandaag de fantastische trippelstoel. Een soort kantoorstoel maar dan speciaal om je met één been voort te bewegen. Ik heb goeie krukken van de buurman en een douchezak van de buurvrouw. Ik ben door allerlei ambulances en een rolstoeltaxi overal naar toe gereden. Vanaf het moment van m’n ongeluk hebben zich dokters en plegen over me bekommerd en met een hele serie röntgenfoto’s en mri-scans houden ze in de gaten wat er onder al het gips gebeurt. Er zijn drie verschillende gipsen aangelegd en ik heb meer dan alle benodigde medicijnen gekregen. Ondertussen hebben buren, m’n moeder, vrienden en kennissen voor me gekookt, boodschappen gedaan, m’n spullen opgeruimd en m’n tuin gefatsoeneerd, en online kreeg ik zoveel lieve berichtjes dat ik er nog van bloos. Van verschillende kennissen die ervaring hebben met een tibiaplateaufractuur kreeg ik tips en bemoediging en als ik straks weer mag bewegen zal ik wel een fysiotherapeut vinden. Met andere woorden, het is waanzinnig gaaf hoe enorm het leed verzacht wordt met hulp en zorg. Ik ben er ontzettend van onder de indruk en het maakt de kans groot dat ik snel en goed herstel. Wat een zegen.