18 juli 2019

Ouder, wijzer en teleurgesteld


Ik ben wel feministisch opgevoed, maar het leek altijd vooral een theoretisch model. In de praktijk ben ik zelden echt jaren-zestig toestanden tegengekomen, met neerbuigende mannen en onderdanige vrouwtjes. Ja, op de start, waar mannen eerst elke vrouw negeren omdat ze toch maar een aanhangsel van een of andere stoere piloot zijn. Waarna ze doen alsof ze zwaar verliefd zijn zodra ze zien dat je wel vliegt en ook in staat bent om je eigen vleugel op je eigen auto vast te binden. Want dat is toch zo extreem bijzonder uitzonderlijk! Of waar ze zogenaamd kabelhulp geven maar eigenlijk de instructeur proberen te spelen, net op het moment dat je je vleugel optilt en stabiel probeert te krijgen allerlei waarschuwende geluiden beginnen te maken. Mannen die twintig jaar en honderden uren minder vliegervaring hebben dan jij, maar ja het is voor hen gewoon onvoorstelbaar dat een vrouwtje zelfstandig zou kunnen starten.
Een scene uit de boeken van Nancy Friday en Doris Lessing, waarbij de vrouwtjes dienstig aan tafel zitten zogenaamd geinteresseerd te luisteren naar de heldenverhalen van het mannelijk gezelschap, en gewoon accepteren dat die mannen geen moment interesse hebben in het wel en wee van de dames, dat kende ik eigenlijk niet uit de eerste hand. Maar goed als je de taal slecht spreekt dan wordt het al gauw mooi zitten, dom kijken en overal van ophoren.
Vanavond ben ik bij de Oostenrijkers weggelopen, ik ben echt te oud voor dit soort onzin. Ik heb het eerder met de Zweden meegemaakt, geen moment het benul dat ik hun conversatie niet kon volgen laat staan dat ze pogingen deden om mij erbij te betrekken. Maar nu was het nog erger. Het begon er mee dat ik hen allemaal naar hun beroep en levenssituatie vroeg, en belangstelling veinsde voor hun vliegavonturen. Het bleek bij niemand op te komen dat ik misschien ook een boeiende baan zou kunnen hebben. Op enig moment ging ik ostentatief op m’n telefoon zitten kijken, maar het leek niemand op te vallen. Toen ben ik maar vertrokken, na mijn maaltijd en de wijn te betalen, want zulke boeren hoeven mij niet te trakteren.
Mooi, vroeg thuis en op tijd naar bed. Morgen weer voor zes uur op en zonder vleugel naar Gemona, waar de weg naar boven te krap en te stijl is voor zwaarbeladen busjes.

Rivierlanding


In onze bus zit één Italiaan, Glauco, die zich uitgesproken kinderachtig, onverantwoordelijk en onattent gedraagt. Roken in de bus, keihard rijden, appen tijdens het rijden, precies het tegenovergestelde doen van wat zojuist in de briefing is afgesproken. Gisteren probeerde hij met Marzio naar Bordano te vliegen, en ze hadden uitstekend radiocontact, desondanks negeerde hij elke aanwijzing van Marzio. Die raadde hem aan om eerst hoogte te winnen voordat hij op final glide zou gaan, of anders buiten te landen, en toen hij toch te laag naar het goalveld gleed wees Marzio ‘m op allemaal veldjes waar hij zou kunnen landen. Maar nee, Glauco plempte ‘m middenin de rivier aan de grond. En dan bedoel ik ook middenin de rivier: de wadi is enorm en daar meandert het water in twee, drie of vier stromen doorheen zodat er platte kiezeleilanden ontstaan waar je dus niet zomaar vanaf kunt. Bij z’n landing verloor hij zijn schoenen, en toen hij in alleen een korte broek door het anderhalf meter diepe ijskoude water probeerde te waden werd hij door de stroming gegrepen en vijftig meter meegetrokken. Dario, de goeierd, hielp hem het water uit en zo strompelde hij op z’n blote voeten naar de auto, maar z’n spullen liggen dus nog in de wadi. Als de rivier na de regen van vannacht tenminste niet flink gezwollen is.
Vandaag is een slecht-weer dag dus we gaan een reddingsactie doen, leuk! Ik neem mijn oppomp paddleboard mee, Petr en Lukas kopen lang touw bij de Lidl. Nu nog communiceren...

16 juli 2019

Taak 2


Ik ben te moe en het is te laat voor een lang verhaal, maar iets van deze topdag moet toch geblogd natuurlijk. De sfeer in de staf is geweldig. De grote Dario is altijd sterk en galant. Met de knappe Marzio bespreek ik de vlucht. De schattige Ivan houdt de deur voor me open. En Kirsty vertaalt indien nodig. Glauco rookt alleen nog buiten de bus, Lucio maakt droge grappen, Giovanni loopt met een enorme smile te genieten van het enorme werk dat ze het afgelopen half jaar verzet hebben. Dut sot control! De deelnemers hebben bizar turbulente lucht doorstaan, maar Jamie en ik hadden alleen heerlijke zachte bellen en een fijn landingsbriesje. Jamie was helemaal dolgelukkig na een heel jaar niet-vliegen, en ik was dik tevreden met m’n vluchtje en heel beste landing. Op weg terug naar Bordano volgden we de live stream over de leadgaggle met Christian, Peter, Primoz en zowaar onze eigenste Juicy! Kirsty en ik bleven juichen, John Smith werd genoemd en Alex Ploner en Mario Alonzi. De andere vrijwilligers kennen eigenlijk alleen de Italiaanse piloten dus we moesten uitleggen wie wie is, maar dat maakte het alleen maar spectaculairder, het besef hoeveel ongelooflijk goeie piloten we weer bij elkaar hebben.
Op goal bleek Manfred natuurlijk weer een heel eigen sluiproute gekozen te hebben, meesterlijk. Veel piloten op goal waren nog vet onder de indruk van de lucht bij de laatste piek waar ze langs moesten, een groot aantal heeft de taak niet gerond. Petr en Nils kwamen na de deadline binnen dus ze krijgen de punten niet die ze dachten te scoren met hun vijf uur in de lucht. Na de regen van gisteren opnieuw reden tot klagen.
Met de voltallige staf in de tent gegeten en daarna snel naar huis om in ieder geval voor elf uur in bed te liggen, want morgen moet ik de wekker echt op zes uur zetten anders ben ik te laat.