09 juni 2024

Drie starts

 

Jeremy is een prima sleperd en hij is aardig, dus niks op aan te merken. Maar hij is zó vreselijk bezorgd dat hij iets niet helemaal perfect doet, hij wil het iedereen zó maximaal naar de zin maken, dat ie meer druk is met bedenken hoe scherp een bochtje moet en of ik liever in een 5,5 downwind dan een 5 upwind afgezet word, dan met gewoon vakkundig slepen. Hij meent het tè goed. Hoe dan ook, ik ben altijd blij als iemand bereid is me de lucht in te sleuren en het was vandaag gewoon lastig. De wind was meestal negentig graden cross uit noord en dat levert een hoop turbulentie op, zeker doordat het ook een behoorlijk stevige wind was. De wolkjes zagen er verleidelijk uit en Tom pakte mooie lift dus het moest er zitten, maar ik kreeg het niet te pakken. De eerste sleep zwaaide Jeremy me in sink af, hij dacht dat ik de stijg waar we net doorheen waren gevlogen wel zou vinden maar dat gebeurde dus niet. Door m'n inspanningen om niet tegelijk met een motorzwever te landen maakte ik een buikschuiver, ook al geen succes.


Meteen een tweede start erachteraan en toen draaiden we wel gezellig samen naar boven, maar het lukte me toch niet om dat belletje vast te houden. Ik landde mooi en wilde er alweer mee stoppen maar dat lieten de mannen niet toe. M'n harnas werd door de een en m'n vleugel door de ander gedragen en als een rechtgeaarde prinses huppelde ik er achteraan. Maar ondertussen was ik toch wel moe dus toen de dragonfly tientallen meters boven me uitschoot in de bocht besloot ik te ontkoppelen. Het belletje bleek opnieuw te lastig voor me en weer stond ik na een paar minuten op de grond.


Het klinkt misschien treurig allemaal maar dat was het geenszins. Het was gezellig, het was zonnig, en drie vluchtjes na maandenlang rotweer maakten de hele reis goed.

19 mei 2024

Dag weg

Misschien had het allemaal nog veel erger kunnen zijn. Maar dat is vrij onwaarschijnlijk. Ik werd vroeg wakker, minder verkouden dan gisteren maar nog altijd vrij ongemotiveerd. De webcam liet mist zien, maar de meteo-apps gaven wel goeie wind en wat termiek. Na enorm getwijfel en de gebruikelijke weerzin tegen het gesjouw schopte ik mezelf in actie: als je niet gaat vlieg je zeker niet.
Na een gruwelijke file en bijna in Maillen begon het hard te regenen. Ik aarzelde nog twee afslagen maar besloot uiteindelijk dat er vandaag geen lol aan zou zijn, dus ik keerde om. Opnieuw de file bij Brussel in, appjes van Tom dat hij zon zag en uiteindelijk na 450 km kon ik in ieder geval mooi weer voor de deur parkeren. Peter hielp me afladen dus dat leed was nog te overzien. Erger werd het toen de Belgen fotoos begonnen te posten van hun fijne vliegmiddag. Het is niet netjes en niet solidair maar ik ben niet groots genoeg om blij voor hen te zijn.

12 mei 2024

Hemelvaart in Neumagen




Genoeglijk is het woord. Het is eindelijk weer eens warm, we hebben een paar vluchtjes gemaakt en nu zitten we met een biertje te kijken hoe de laatsten landen en afbouwen. Achter ons de Moesel en de groene hellingen, rechts de bomen waar ik me vanavond weer verstop met m’n kleine tentje. Kennelijk is er onlangs politie langs geweest omdat er steeds vaker mensen (niet vliegers) blijven slapen en die laten dan een onbeschrijfelijke rotzooi achter dus nu mag het echt niet meer. Maar het hoort bij de charme van zo’n vliegwiekend om met z’n allen te eten en overnachten op het landingsterrein. Z’n allen, dat zijn in elk geval Ferdi en Karin, de bijzonder aardige mensen die me tien, vijftien jaar geleden opraapten toen ik m’n ribben had gebroken in Bar sur Loupe. Ik schijn gezegd te hebben “wir kennen uns” toen ze bij me kwamen, daar moeten ze nu nog om lachen.

Voor de vriend van Manolo verliep het minder fortuinlijk vandaag. Hij stond zich klaar te maken naast mij dus ik vroeg of hij hulp nodig had, maar dat was niet zo en uiteindelijk stond ik sneller op de start dan hij. Gelukkig, want toen ik eenmaal langs de helling omhoog probeerde te krabben zag ik zijn vleugel onder het vlonder hangen en de brandweer is nu nog bezig om hem en z’n spullen weer boven te krijgen. Voor iedereen die daar achter stond moet het frustrerend zijn geweest want ze konden niet starten terwijl wij met z’n allen heerlijk rond jojoden: rigids, delta’s, para’s, een roofvogel die lang vlakbij bleef en nog een kleiner vogeltje dat mooi de termiek aanwees. Na een half uurtje vond ik het welletjes en ik heb ook altijd graag het landingsterrein voor mij alleen dus ik zette m’n Fun neer. Alweer niet geweldig volgens Tom. Nou ja daarom vlieg ik een enkeldoekertje omdat ik echt goed landen nooit zal leren en ik wil graag stressvrij blijven vliegen.

Morgen wordt het nog beter en daarna kan ik kiezen tussen Hinterweiler of Maillen.


Neumagen - Drohn

reddingsactie

 

Zaterdag

Ik ben verbrand en ik heb spierpijn en m’n auto is een vuilnisbelt. Maar het was helemaal heerlijk vandaag. Ik startte als tweede, nog voor twaalf uur toen de termiek nog erg zwak en verbrokkeld was. Ik had de hele helling voor mij alleen dus ik kon geweldig oefenen. Concentreren, centreren, vogels, niet te dicht naar de helling en niet te ver af, op en neer, blaadjes bewegen, sink, en opnieuw. Na een half uurtje gaf ik het op en landde ik, mijn gebruikelijke te langzaam. Ik kreeg een preek van Helmut de lokale instructeur, terecht.

Thomas bood aan me mee naar boven te nemen maar voor we wegreden knalde een jongen zichzelf een bloedneus en misschien een hersenschudding, dus daar waren we even mee bezig. Goed voor mij want ik had mezelf beloofd laat te starten maar ik ben er nog nooit in geslaagd voldoende geduld te betrachten, dus een uurtje vertraging hielp. De jongen ging het wel overleven en boven kon ik pal voor de start opbouwen. Mag niet van strenge Susanne maar ze hield zich stil. Niemand had trek om te starten vanaf het verraderlijke vlonder dus we kletsten wat, lazen wat, wandelden wat. Primoz kwam aan, die schijnt hier al tien jaar in de buurt te wonen. Net toen ik overwoog om me nou toch maar eens klaar te maken startte hij, vijf mensen er achteraan, toen ik. Ik moest er voor werken maar het ging omhoog, koud zelfs, en ik moest regelmatig naar voren steken om niet te ver naar achteren te drijven met m’n kleine Fun. Al die tijd hield ik de windzak in de gaten en die ging alle kanten op, heel naar. Vervolgens zag ik een hele serie onervaren piloten de lucht in komen en ik had er niet veel trek in om samen met hen te landen, dus ik zocht sink en probeerde als eerste beneden te zijn. Dat viel niet mee omdat ik zo’n zes, zevenhonderd meter hoger zat dan zij maar uiteindelijk kon ik toch mooi op m’n eentje landen en mijn landing was ook nog eens perfect.

Even later kwamen er drie van de beginners tegelijk binnen, op dezelfde hoogte, uit drie verschillende hoeken. Het ging goed maar ik was dolblij dat ik daar niet mee hoefde te dealen. Toen ik ingepakt had kregen we met z’n vijven een lift naar boven en kort daarna zat ik m’n potje te koken. Nu is iedereen aan het grillen maar ik ben al verzadigd en m’n tentje staat klaar.





 

Zondag

Ik werd lekker vroeg wakker en dat zonder het gebonk van een eindeloos feest. Gisteren had ik een mooi plekje aan de Drohn gezien om te ontbijten en daarna fietste ik nog een rondje langs de Moesel. Iedereen ging vroeg omhoog en Karin startte al helemaal erg vroeg, maar eigenlijk vond ik dat niet zo’n slecht idee. Ik hoefde niet zo nodig lang in de lucht vandaag als ik maar een mooie landing kon maken, en dat lukte. Daarna wandelden we in een uurtje langs de knalgele brem en overal salamandertjes naar boven, pakten beneden de spullen op en in en met een laatste knuffel van Jason stortte ik me de file in. Die was gigantisch maar toen ik uiteindelijk tegen achten een parkeerplekje verderop in de straat vond kwam Patrick naar buiten om me met m’n vleugels te helpen. Alles sehr gute.

 

28 januari 2024

Eerste vlucht van 2024

 


 

De wind was wel negentig graden cross maar minder dan twee meter per seconde dus we waagden het er op. Alleen bleek het veld officieel gesloten toen ik na bijna vier uur rijden aankwam. De zwijnen hebben het volledig omgeploegd en de regen van de afgelopen weken heeft de bodem in blubber veranderd. Alles en iedereen trok diepe sporen in de vettige klei die het starten zwaar en het landen glad maakte. De lucht was doodstil en Jo sleepte me hoog genoeg op om een minuut of tien van het uitzicht te kunnen genieten, maar met die dramatische toestand van het veld vond ik één vluchtje wel genoeg. Ik landde iets te angstig om me te verstappen waardoor ik de neus liet vallen, maar verder was het best ok.

Precies om etenstijd arriveerde ik bij Ropje en Ellen om m'n vleugel te droppen. Na een totale revisie door Noma in 2015 en provisorisch herstel van de schade toen m'n vleugel van de auto viel is er nooit meer iets aan gebeurd. Nou heb ik in al die jaren ook nog geen honderd uur meer gevlogen maar zeven jaar met dezelfde zijkabels is echt te lang. Ik heb steeds de beslissing uitgesteld over de aanschaf van een nieuwe vleugel, revisie van deze en in Australie of hier, omdat ik aan de ene kant nog altijd verliefd ben op m'n Litesport maar aan de andere kant steeds vaker de Fun kies om van een berg af te hollen.


Vanmorgen vroor het nog maar het was schitterend dus ik reed een rondje op m'n gouden fiets. Bijna net zo heerlijk als vliegen en je bent er geen hele dag voor kwijt. Nu m'n rug weer wat meewerkt word ik voorzichtig optimistisch over de kansen om nog jaren buiten te spelen.


11 december 2023

Einde vakantie



Zo’n laatste dag is altijd vooral tijdverspilling, sjouwen en stress. Om zeven uur moest ik eerst Francoise naar het vliegveld brengen, net als Christophe en Bruno de dag daarvoor omdat ik de enige ben die zo vroeg op is. Daarna zoeken naar een Spar die al open was voor m’n eten en drinken aan boord, wat ik net zo goed niet had kunnen doen omdat de drankpakjes toch te groot waren en dus de bak in moesten. Gelukkig werd m’n veel grotere waterfles niet opgemerkt.

Daarna voor de derde keer naar het vliegveld om het busje in te leveren, en dan eindelijk weer een potje zwemmen in de baai bij het hotel in Costa Teguise. Het was vloed en waaide heel hard dus het water was niet zo rustig als anders en daardoor waren er veel minder visjes. Maar het was zonnig en voorlopig weer m’n laatste kans om te zwemmen dus ik ging de baai drie keer op en neer.

Vervolgens naar Asomada met Christians belofte dat hij me op tijd op het vliegveld af zou leveren, maar er stond keiharde wind dus iedereen vertrok weer. Wij naar het lage startje waar we de dag daarvoor langs waren gelopen, maar daar was het heel maf vrijwel windstil. De parapenters konden nauwelijks starten. Tot mijn opluchting besloten we om dan maar te gaan lunchen. De opluchting was van korte duur omdat er maar een man bediening voor een mudvol terras was die als een echte Basil Fawlty meer tijd besteedde aan het uitleggen dat het druk was dan aan bediening. Uiteindelijk bracht Francois me weg terwijl Cedric en Christian nog aan de vis zaten. Klokslag drie uur was ik voor de zoveelste keer op het vliegveld en op Schiphol kon ik ook nog m’n bagage snel van de band plukken. Dat hielp verder niks want ik miste op een haar na de laatste trein. Alsof je naar een dorp in de Achterhoek wil, zondagavond voor middernacht. Dan maar met de toeslagtrein naar Rotterdam, daar op een boemeltje terug naar Den Haag, een tram, lopen, kwart voor een in bed. Voor een vliegreis van vier uur ben ik dus ruim tien uur onderweg geweest.

10 december 2023

Zon, zee, randonnee







Ik wilde de laatste kans op een vluchtje niet missen, maar het woei veel te hard op Mala dus we sprongen in de auto om te gaan wandelen. Jean-Yves zette ons af bij Femes en vanaf daar liepen we zeker tien keer steil omhoog, steil omlaag, door een sf-landschap van konische heuvels en grint. Na anderhalf uur bereikten we Playa la Casa, helemaal voor ons alleen. De zee was zalig, al was het geluid van schuivende kiezels op de bodem een tikje intimiderend. De stroming was ook krachtig dus toen ik moe werd bleef ik verder dichtbij het strand. Na wat nagenieten in de zon liepen we door naar Puerto Calero, waar Jean-Yves ons weer oppikte.

De prijsuitreiking was als vanouds, met een compleet Duitstalig podium. Manfred, Roland en Corinna op drie, indrukwekkend. Dat Manfred wint is geen verrassing maar Corinna, dat is tof en helemaal in zo’n seksistische omgeving als de Canarische eilanden. We zijn geen vriendinnen maar ik bewonder haar wel, wat een doorzettingsvermogen, techniek en tactiek!