Charlie is weg

Ik liep te grienen van frustratie maar Jamie en Selmsy hadden zeker een uur lang niet in de gaten hoe moeilijk ik het had. We waren met drie Funs en drie stirrup harnasjes en een puist wind op Blacksmith beach, waar ik twee keer eerder fantastische dagen heb meegemaakt. Uitduwen tot je naar achteren vliegt en dan met je buik bijna over de grond gebruik maken van elk bultje in het zand. Dat was geweldig en het hielp enorm om met de daar geleerde vaardigheid de volgende dag op Dixon park te landen, maar vandaag was het helemaal niet leuk. Ik was alleen maar in gevecht met de vleugel om te voorkomen dat een tip de grond in zou slaan, constant keihard aan het werk om nog enige controle te houden. Het lukte een paar keer even om fors uit te duwen en daarmee boven het duin uit te komen, maar dan stallde ik en knalde roemloos tegen het strand. Pas toen ik het opgaf en de vleugel plat op het strand legde kreeg Selmsy in de gaten dat ik hulp nodig had. Dat hielp, en ik kon nog net een minuut of twintig alsnog echt oefenen en bijna weer lol hebben, al was ik inmiddels te moe om nog te lachen. Hij verontschuldigde zich, had niet door hoe lastig het voor me was, ik probeerde niet te pruilen. Maar ik weet wel zeker dat als Charlie erbij was geweest, we wel alle hulp en instructie zouden hebben gekregen die we nodig hadden.

 Ik heb Charlie vanmiddag op de trein gezet en we missen haar allemaal. Witty, aardig, bescheiden, het soort verstandige piloot dat ik had willen zijn en tegelijk altijd in voor iets nieuws. Zoals Selmsy zei: makkelijk om mee te leven. Gisteren op kerstdag zijn zij en ik met z’n tweeën naar Catho’s geweest om haar nog één keer de lucht in te krijgen, en dat was perfect. Ze vloog geweldig, een half uur ofzo, en daarna vloog ik ook geweldig ook een half uurtje, met een pocherige landing als toetje. Ik had de Litesport helemaal niet hoeven kopen en dus eigenlijk ook geen auto hoeven huren.

Starwars

Op de fiets naar Softy’s (Jamie en Rachel) was een heel gedoe met Charlie achter me aan en mijn pogingen om Conrad bij te houden. Maar ik wilde perse fietsen zodat ik iets zou kunnen drinken en bovendien vind ik het heerlijk om de weg te weten en naar huis te fietsen wanneer ik naar huis wil. Jamie had de tuinbioscoop weer geinstalleerd zodat we een paar afleveringen van de laatste Starwars konden zien. Sofa’s, Louis die al blatend voor ons langs liep in de hoop op aaien (ik peins er niet over, schapevacht is supervet smerig), allround sound uit gigantische boxen en een zachte motregen. Om een uur of twaalf lag ik in bed, Selmsy en Charlie kwamen uren later met een ubertaxi.

Vanmorgen over het strand naar de pool terwijl Conrad probeerde om vliegend bij het café te komen, maar het was net iets te cross en te licht. Hij bewoog wel veel sneller dan ik, ploeterend door het zachte zand, en terug op Dixon kon ie alsnog een beetje vliegen. Daarna lokte hij ons mee naar Catho’s waar ik een glijvluchtje maakte. We vonden het teveel werk om de vleugel terug naar de start te krijgen en dan Charlie een glijvluchtje te laten maken dus we pakten de Fun weer in en deden onze kerstboodschappen. De rest van de dag is voor wassen en poetsen en dutten want de zee ga ik niet in, er liggen bluebottles op het strand.

Terug in Newcastle

Niet uit bed te sláán, hoofdpijn, superduizelig. Pas na uren zwabberend op m’n benen begreep ik dat ik flink gedehydrateerd was. Dus dáárom viel ik in slaap ergens bij Muswelbrook, vlak voor ik met Charlie kon wisselen. Er zat gelukkig niemand naast me en ik schrok net op tijd op, maar het was foute boel. Ik dacht dat het van de hitte kwam en de rook die ik niet echt merkte maar je kon wel goed zien dat de lucht harstikke vuil was. Het land dor en keihard, om de tien meter doodgereden kangoeroes. De dieren komen op het bermgras af, het laatste wat nog eetbaar voor ze is, vandaar al die roadkill.

Vanmorgen had ik dus nergens zin in ondanks de prima wind voor Scenic. Charlie was ook niet gemotiveerd omdat ze gisteravond met Conrad naar een trashionparty was, een antikapitalistisch feest waar iedereen in trash gekleed diende te gaan en waar zoveel mogelijk outfits geruild moesten worden. Ik was er te moe voor, achteraf ook logisch. Bovendien hadden we een zware middag op de lage duintjes voor Dixon park. Selmsy bleef onvermoeibaar de vleugel naar boven lopen en weer mee naar beneden rennen, de beide huurders kregen hun eerste lessen en Charlie en ik deden een paar starts tot we erbij neervielen en Selmsy de vleugel weer naar huis droeg. Vanmorgen hebben we gelummeld, zijn op de fiets naar de vvv gereden wat voor Charlie een enorme inspanning bleek. Daarna lezen, jongleren, hoepelen, Selmsy mocht met z’n nieuwe electrische scateboard spelen en Charlie probeerde het op een gewone board, ik ben er te bangelijk voor. Dan maar een paar baantjes zwemmen in de oceanpool en straks koken en naar Starwars bij Jamie.