Val

Een week lang starten in lastige condities, landen op aflopende terreinen vol keien en kuilen, en dan word ik de eerste dag thuis onderuit getrokken door de hond van de buren met geschaafde knieën tot gevolg. Ik moest er wel om lachen maar het was iets te pijnlijk om door te lopen, wat het beest natuurlijk niet begreep. Nu maar even voorzichtig doen want als er straks ijs ligt moet ik wel in staat zijn om een potje te schaatsen natuurlijk.

Zomerse vakantiedag

We startten de dag in de bloedhitte op een drukke toeristenmarkt in Teguise met een tortilla- en aardappelenlunch erachteraan. Best heel vreselijk maar dankzij het gezelschap viel het leed nog mee. Nog voor een uur stonden we al op te bouwen op Famara en langzaam maar zeker nam de wind in kracht toe. Voor mij is dat altijd lastig omdat ik aan de ene kant niet uit wil zakken, dus zou moeten wachten op wat meer wind, maar aan de andere kant een bloedhekel heb aan starten in een zodanige wind dat ik nauwelijks m’n vleugel kan houden. Zeker op een rommelige klifstart als Famara-hoog. Ik koos dus opnieuw het verkeerde moment en na een paar hoopvolle piepjes landde ik alsnog op precies het stukje waar Johnny niet wilde parkeren. Met een spectaculaire 360 die goed afliep maar die toch wel vrij slecht uit had kunnen pakken.

Ik bracht de vleugel naar Johnny, het was toch de laatste dag en zo zwaar is de Piuma nou ook weer niet, en kreeg daarna een lift van twee Duitsers die eveneens waren uitgezakt. Zo kon ik mooi Christian en Christian ophalen die ook al veel te snel aan de grond stonden met hun tandem. We raceten terug naar boven zodat Christian nog net voor het donker z’n eigen vleugel naar beneden kon vliegen en bij Cedric landen. Wel het zwemmen gemist, maar gelukkig was Christian, die blind wordt, even in de lucht geweest. Hij heeft veertig jaar gevlogen en kan nu niet eens meer zien hoe prachtig het licht van Lanzarote is, laat staan vliegen. Een ramp.

We sloten de avond af aan een grote ronde tafel ter ere van Bernies verjaardag, waar we bespraken wie goed met elkaar in een appartement kunnen. Wij in ieder geval. We doen allemaal spontaan de afwas en er zitten geen netheidsmaniakken tussen. En vooral geen heren die anderen vertellen wat we moeten doen. Altijd enorm hulpvaardig, zorgzaam, attent. Ik teken er wel voor, nog een keer met m’n snurkende wappies op vakantie.

Laatste wedstrijddag

De wind was zwak en cross dus het leek me een goed plan om voor de wedstrijd uit te starten zodat ik niet in een gaggle van zestig man rond de bergtop zou hangen. Helaas zakte het nog harder dan gehoopt en ik moest de twee electriciteitslijnen nog over dus het was heel snel voorbij. Met een buikschuiver kwam ik neer naast de school, gevolgd door Mike en Jean-Louis. Jean-Yves pikte me meteen op zodat ik anderen van de berg af kon helpen. De wedstrijd werd gecancelled dus Roland won. Op het landingsterrein was het een hoop gedoe om de juiste spullen op de juiste bus te krijgen. Vrijwel alle vleugels in de wedstrijd zijn van Johnny en hij kan er maar acht meenemen. De mijne ging op het autootje van Cedric waarmee we ook nog een vriend van het vliegveld ophaalden, gelukkig had ie geen bagage want dat paste er niet meer bij. We scheurden meteen door naar de baai waar ik zowaar een barracuda zag langsglijden. Met tapas na waren we nog ruim op tijd voor de prijsuitreiking en het afsluitende diner in Teguise.

Slapen lukt nu helemaal niet meer nu er twee Christians keihard liggen te snurken, maar gelukkig zijn het allebei lieverds dus ik probeer ze maar niet te vermoorden. Dan maar podcasts luisteren ook al moet ik die extra hard zetten om door het gesnurk heen te kunnen horen wat er gezegd wordt. Het maakt niet uit, vandaag is de laatste dag en vanaf dinsdag ga ik weer aan het werk, dan kan ik mooi uitrusten ;-)

fotoos Karolina Lietavcova