Toeristisch dagje

Dominque en Bernard, Famara

La Graciosa

Dees heeft gelijk. De kleuren, het licht, de lava. Een grote variëteit aan cactussen en vetplanten, sommige echt waanzinnig groot. Het is een prachtig eiland. Zelfs de wat saaie spierwitte huisjes met felgroene kozijnen vallen wel mee, als je één keer buiten de resorts komt. Er zijn voldoende starts, landen is goed te doen zodra je ontdekt dat je op de pikzwarte veldjes moet wezen, en het weer is redelijk. Gisteren moesten we eerst urenlang met de overgeblevenen uitzoeken of en wie en hoe we gingen vliegen, om uiteindelijk een optimistische tocht langs een paar stekken te maken. Dominque reed ons van Famara (70 km/u) via Cochillo en Tenasar naar Orzola, heel spectaculair. Orzola is het uiterste noordpuntje , hoge rotsen met turkooisblauwe zee en witte golven, een paar kraters achter je en vlakbij La Graciosa, een nog kleiner eilandje waar de rigids heenvliegen. Het landschap is overal kaal, met steeds andere structuur en kleuren en zodra je beter kijkt zie je vetplantjes groeien.

Afscheidsavond met Bernard en een goed gesprek over het krijgen van kinderen, die je dwingen je te bezinnen op wat je verwacht van het leven. Christian en Carlos zijn al vertrokken, en Francoise heb ik ingeruild voor Jean-Marie, een lieve nogal onhandige lobbes die iedere keer zenuwachtig begint te giechelen als ie mij ziet. Ondertussen zie ik op facebook iedereen in Forbes aankomen, en terwijl ik ze enorm mis realiseer ik me dat ik hier nu weer een groep nieuwe vriendjes heb die ik ga missen.

Grijs

Spanjaarden, Juaki voorop

Christian

Teguise

Bordelle! De wind leek goed voor Famara, alleen zou er mogelijk een spatje nattigheid vallen. In werkelijkheid verkasten we eerst van Famara hoog naar Famara laag, zaten vervolgens een uur of twee in de stromende regen, bouwden op, en weer af, in wind die tot orkaankracht toenam en reden met bemodderde vleugels en pakzakken weer weg. Een stuk of vier man startte wel, en op de terugweg zagen we Seppi langs de kant zitten, een paar kilometer van Costa Teguise. Hij had zich boven Famara in de wolken laten zuigen, of de wolken waren zo snel naar beneden gezakt, in ieder geval was het effect hetzelfde: minutenlang vloog hij blind met een wind van zestig tot honderd km/u in de rug over een piepklein eilandje vol doodgriezelige lavaformaties, cactussen, hellingen en met een oceaan eromheen. Z’n enige geruststelling was dat hij wist dat de hoogste berg hier iets van 1100 meter is, en hij zat daarboven. Pfff ik zou echt meer dan zeven kleuren gescheten hebben. Seppi ook waarschijnlijk maar hij is wel een erg goeie piloot en hij vertrouwde erop dat ie voor de kust al onder de wolken zou zakken, en dan altijd wel een landbaar plekje zou vinden.

Ondertussen bezochten wij een gourmetfestival in Teguise, honderden stalletjes met tapas voor een paar duppies per stuk, het ene brouwsel nog creatiever dan het andere.

Ik mis Francoise nu al, wat een ideale kamergenoot. De meesten vertrekken vandaag of morgen, en de weersvoorspelling is ook niet vreselijk jofel, dus ik kan me op m’n stapel boeken gaan storten.

Moe

Famara start

Leuk vakantie, maar wel erg vermoeiend. Het werd bijzonder laat en ik had toch wel flink pijn aan m’n vingers, en dan woei het ook nog eens keihard met mist en kou. Allemaal minder denderend voor de motivatie. De taak werd weer gecancelled maar we bouwden allemaal op om nog een beetje te vliegen op Asomada. Ik deed twee vluchtjes, maar bij m’n tweede start was de wind al flink cross en nog steeds ruim boven de 30 km/u dus ik vond het wel mooi geweest. Christian en George hielden er ook kort daarna mee op, en Francoise was behoorlijk ziek dus die had uberhaupt niet opgebouwd. Met z’n vieren togen we naar de start van Famada, waar we hopelijk de laatste dag kunnen vliegen. Schitterend: een bijna loodrechte wand van een paar honderd meter boven een wijdse vlakte richting oceaan, en dat kilometers lang.

Omdat het Francoises laatste avond was ging ik weer met de groep mee eten, maar dat was een vergissing. Pas om negen uur hadden we eten op tafel, en dat in Arricife zodat ik niet vroeg naar het hotel kon teruglopen. Voor mij was het allemaal bijzonder eenvoudig, blokjes kaas en een paar paddestoelen. In Spanje loop ik meestal de vis van m’n gezelschap te subsidieren, een beetje frustrerend in dit dure land. Bovendien kon ik door de herrie absoluut niks volgen van wat er gezegd werd. Wel een goed gesprek met Carlos over sociale zekerheid en de vraag of het onredelijk is dat wij veel belasting betalen voor mensen die niet willen werken. Ik vind dat we een uitstekend leven hebben met fantastische kansen, en mijn leven wordt er alleen maar beter op als anderen ook allemaal tevreden en gelukkig zijn, of ze daar nou vrijwillig of uit luiheid voor kiezen of niet. Mensen die met heel weinig geld genoegen nemen hoeven van mij niet te lijden, alleen maar omdat ik wel werk. Maar volgens Carlos verwennen rijke Spanjaarden hun kinderen zo verschrikkelijk dat ze nooit meer willen of kunnen werken, en dat is dan weer slecht voor de economie. Ik geloof er niks van, ik denk dat een platte inkomensverdeling meer doet voor een florerende economie dan lage belastingen. Afijn, bij de koffie viel ik zowat in slaap en terwijl we wat rond de haven wandelden besloot ik een taxi te nemen. Toevallig kwamen we Pablo en gezelschap tegen, zodat ik mooi met hen terug naar Costa Teguise kon liften en nog net voor twaalf uur in bed lag. Waar ik slecht sliep omdat ik Francoise ga missen, het vanzelfsprekende gezelschap, de precies goeie balans tussen relaxed en kien om te vliegen.

Mala start

Filmpje van chauffeur Olivier