Goeie dag

Carlos, Bernard, Francoise, Jean-Marc

Perfecte start, ondanks de keiharde wind waar vrijwel iedereen zich flink druk over maakte. Iedere keer dat ik relaxed en gecontroleerd aan de basebar start ben ik Camo en Conrad en Selmsy dankbaar voor de uren die ze met me geoefend hebben, zodat ik me nu heerlijk zelfzeker voel. Zoals de voorgaande dagen S-te en draaide ik heel langzaam omhoog, anderen gingen duidelijk sneller maar ik blijf een beetje uit de drukte en ik draai pas richting berg als ik er ver boven zit. Als ik dan draai, doe ik het wel mooi efficiënt; ik begin weer goed te wennen aan de Sting. Ik pakte wat keerpunten, die hier allemaal voor de start en nog geen vijf kilometer uit elkaar liggen, bijzonder maar logisch met een start op 195 meter en wind van meer dan 30 km/u. Wel een beetje verwarrend, en je denkt dat je heel wat voor elkaar hebt als je vier keerpunten hebt maar dan heb je pas een paar kilometer binnen.

Ik had drie moeilijke momenten in de vlucht: een chaotische gaggle, een diep keerpunt en belachelijk lage wolkenbasis op weg naar goal. Twee keer reden om trots op mezelf te zijn. Ik bleef net zolang rondhangen, laag en ver voor de berg, totdat de drukte eindelijk weg was en ik m’n kans kon grijpen. Er zijn bijna zeventig deelnemers met nogal verschillende niveaus, drie klassen (1, 5 en sport) en altijd wel een idioot die de verkeerde kant op draait. Met de harde wind hebben we bovendien allemaal veel ruimte nodig, al met al geen uitnodiging om me in het midden van de gaggle te voegen. Zodra het wat stiller werd zette ik ‘m op een tip en schroefde naar wolkenbasis, toen nog 700 meter.

Ik deed er erg lang over om opnieuw op wolkenbasis te komen om naar het vierde, diep in de bergen gelegen, keerpunt te steken. Het lag downwind, wat betekende dat ik tegen de keiharde wind in terug zou moeten steken en dan maar hopen dat ik de veiligheid van de landingsterreinen zou halen, terwijl ik met m’n iets te grote, low-performance vleugel alleen maar zak als ik hard vlieg. Op de heenweg wist ik al dat ik terug flink bang zou zijn, en tachtig meter voor het keerpunt draaide ik om, om mezelf in veiligheid te brengen. Maar tegelijk wist ik ook dat ik wel heel erg graag dat keerpuntje zou pakken, ik ging zo goed misschien kon ik wel goal halen. Zonder keerpunt is dat weinig waard. Ik hield mezelf voor dat ik best wel marge had, en dat ik alleen maar niet in paniek moest raken en als een raket naar een landing steken. Dat werkte: ik pakte het keerpunt, draaide om en stak redelijk rustig en over de riggel terug. Ik kwam inderdaad erg laag aan op het punt waar steeds de bel had gezeten, veel lager had het niet moeten worden want dan was het einde oefening geweest, en ik was ook wel uitgeput van de spanning maar gelukkig lag het laatste puntje op weg naar het landingsterrein op het strand dus ik kreeg net genoeg gelegenheid om weer te ontspannen en in te draaien. Vanaf daar was het nog 19 km downwind naar goal, maar inmiddels waren de wolken nog eens honderd meter gezakt en de wind was toegenomen, en ik krabbelde wat voor een smal onlandbaar dal waar een vleugel stond te lokken op een fijn veldje, zwart dus zonder cactussen of keien.

Na uren zoeken naar Christian en Francoise, altijd een humeurverpester, leverde ik me over aan de groep om te besluiten waar we zouden eten. Dat bleek alweer een goeie zet, we kwamen in een lokaal barretje terecht in San Bartolomé waar we met z’n tienen gezellig en onverstaanbaar door elkaar riepen. Ik kon uiteraard maar beperkt volgen wat er gezegd werd, best fijn als je snipverkouden en moe bent om niet nonstop te hoeven kletsen. Fransen zijn uitstekende eters, het is altijd gezellig en de rustiger types worden niet buiten de conversatie gesloten.

Taak 1 Mala

noordpunt van het eiland

geland

Loopneus, slaapgebrek, en het is kouder en winderiger dan gehoopt. De opening in Puerto del Carmen was gezellig, maar laat; éénmaal in bed kon ik niet ademhalen door de verkoudheid en tegen de tijd dat ik eindelijk een beetje sliep kwam Francoise aan. Toch voelde ik me vanmorgen fit genoeg voor een vluchtje, en met Serge als de teamstresskip kan ik lekker relaxen. Ik heb weinig haast, maak me niet druk, hoef niet te presteren. Het is waar dat Christian gekmakend laat komt opdagen om de bus op te laden, en George un ongelooflijk traag is met inpakken, maar voor vandaag hadden we een schat van een chauffeur en een half uur vliegen was al meer dan waar ik op had gehoopt. Ik startte vrij vroeg en draaide al vrij snel door naar 700 meter wat hier heel keurig is, en het was niet overdreven druk op mijn hoogte. Zelfs tegen de wind in steken viel best mee, en ik genoot van het schitterende uitzicht over de noordpunt van het eiland. Zoals zoveel vliegstekken is het op de grond niet bepaald fraai vanwege de witte blokkendozen overal, maar éénmaal in de lucht is het puur genieten. Waanzinnige kleuren, dat doet me aan Jemen denken, de kale lavarotsen en bizarre formaties overal gaan van pikzwart tot paars en grijsgroen. En het licht is hier bijzonder, ik weet niet zo goed hoe dat komt. Als ik hier ooit terug wil komen is het voor het licht.

Ik maakte m’n standaardfout: eerst aangenaam concentreren en omhoog draaien, al draaiend drijf ik een richting op waar ik niet echt heen wil en als ik dan op een prettige hoogte ben waar ik me begin te ontspannen, valt het me ineens op dat ik wel erg ver van een redelijke landingsmogelijkheid ben geraakt. Vanaf dat moment kan ik me niet meer beheersen en begin ik als een dolle richting de veilige velden te steken, en ja dan is het natuurlijk snel over. De landing was niet eens goed, ik schatte de wind zo’n veertig graden verkeerd in met 30 km/u is dat toch teveel. 1 km van de taak gevlogen, terwijl er zo dertig man op goal stonden...

Zaterdag

Vanmorgen niet eens zo heel erg vroeg met Bernard op zoek naar koffie. Ik krijg de indruk dat het eiland echt alleen bedoeld is voor feestvierende tieners die tot diep in de nacht ‘uit’ gaan. Niks is open voor negen uur, er zijn alleen coca cola barretjes en nagelstudio’s. Het lijkt vooral op een soort Disney decor, heel bevreemdend.

Er wordt weer fantastisch voor me gezorgd, heerlijk. Verzamelen in de bakkerij van San Bartolomé, daar trof ik nog een hoop bekenden en onbekenden. Seppi is er, en een Wolfgang die mij vier jaar geleden nog een kaartje stuurde, en Carlos en een hoop namen die ik echt moet oefenen. De meerderheid toog naar Mala, waar het een paar honderd meter is tussen parkeerplaats en start maar dat was geen probleem want mijn mannen kwamen al met m’n vleugel aan toen ik nog het halve Franse team goeiemorgen stond te wensen.

De start was supermakkelijk vanwege de sterke wind, maar diezelfde wind maakte het vrijwel onmogelijk om naar voren te vliegen met m’n te grote Sting. Ik draaide in een vette bel omhoog maar verloor het allemaal weer door achter Seppi aan te vliegen richting strand. Terug bij de berg was het nogal druk en er waren er een paar bij die wat minder controle hadden of gewoon niet wisten waar ze mee bezig waren ofzo, dus ik nam maximaal afstand en dat bracht me al na een half uurtje naar de grond. Niet erg, ik heb een leuk vluchtje gehad en het was gezellig op het landingsterrein waar ik al snel wijn stond te drinken met Juaki en Agapo en Rosella... tsss wat een lastige namen.