Fijn kort vluchtje

De één z’n dood is de ander z’n brood: Frits z’n toestel moet worden gerepareerd en tot die tijd kan ik met de groep mee naar boven. André hielp me dragen en we waren zo goed op tijd dat ik m’n favoriete ring had, die precies bovenaan het vlonder. Tom werd er nerveus van maar ik start sowieso altijd snel en vandaag, met een voorspelling van vroege westenwind, helemaal. Direct na m’n start werd mij even goed duidelijk gemaakt dat je af en toe kracht nodig hebt, ik werd naar de berg gezet en het kostte akelig veel moeite om weer weg te draaien. Ik bleef dus flink ver van de helling zodat het nogal lang duurde voor ik een goeie kern vond, maar die vond ik wel en ik draaide lekker snel naar 2500. Niemand startte terwijl het window al open was dus ik loerde een beetje verontrust rond om te zien of er misschien iets aan de hand was. Lenticularis in het westen maar niks spectaculairs, geen lamme vleugeltjes op de helling of helikopters in de lucht, maar het voelde toch een beetje gek. Ik verloor niet zoveel naar de Ubac, maar terug vond ik de kneiterbel niet meer. Terwijl ik zat te eikelen knalde Arne een paar meter verderop omhoog en ik was heel veel te traag om naar hem toe te vliegen. Toen ik eindelijk die kant op ging was de mooie kern op dus ik pruttelde een beetje halfslachtig terug naar de Chabre waar ik alsnog naar 2800 kwam. Daarna werden de belletjes hard en turbulent met veel sink ertussen, dat lukte me niet met m’n lamme armpje en het deed pijn ook. Ik liet het tweede keerpunt maar gewoon liggen en aarzelde tussen terugvliegen naar de camping, al dan niet via St Genis, en gewoon bij Montrond landen. Een mooie zachte bel tilde me weer omhoog maar ik wilde eigenlijk niet meer dus ik bouwde hoogte af, gooide m’n droguechute (die niet openging) en pletterde onzacht op m’n smoel. Geen schade, alleen een blauwe plek op m’n scheen, dus geen ramp. Ik stuurde Bas een text met de mededeling dat ik een uur nodig had en ja hoor, zodra ik helemaal klaar was en naar de weg gelopen kwam hij aan. Ondertussen had ik de radio aan gezet op de frequentie van de groep en zo hoorde ik hoe de één na de ander door Ropje, Arne en Frans naar goal en hun personal best werd gepraat. Schitterend.

M’n arm doet goed pijn nu en ik ben ontzettend moe, alsof ik de hele week elke dag uren gevlogen heb, maar ik ben dik tevreden. Dankzij alle hulp en de uitstekende meteo heb ik al veel meer kunnen vliegen dan waar ik op durfde hopen en daarbij is het een gezellige groep. Jeff heeft me een lekkere massage gegeven en Niek heeft voor me gekookt – niks te wensen over.

Ouder en wijzer

Dankzij chauffeur Bas en sjouwhulp Mario heb ik een fijn vluchtje downwind naar Aspres gemaakt, heerlijk. Een uurtje op wolkenbasis, lekker makkelijk, en heel gemakzuchtig op het vliegveld geland. Ik heb op dit moment zo weinig extra pijn dat ik het morgen weer ga proberen.

Ondertussen is de groep gestart. Vooral de eerste briefing vanmorgen was superinteressant voor mij. Ropje is positief en systematisch als altijd, en de leerdoelen van de studenten zijn enorm herkenbaar. Soms realiseer ik me dat ik lang geleden met dezelfde vragen worstelde en dat ik er inmiddels overheen ben, soms herken ik de valkuilen – haast, spanning, onzekerheid – en helpt het om erbij stil te staan waar ik zelf inmiddels ben. Vaak nog steeds bewust onbekwaam, soms een paar stapjes vooruit.

In de navette naar boven kwam een jonge piloot met algemeenheden over hoe het allemaal een kwestie van mentaliteit is. Ik moet weer denken aan de enige judoprijs die ik ooit gewonnen heb, een extra prijs waarop de judoleraar “voor de sportiefste judoka” had geschreven. Ik raak er nog ontroerd van. Als Mario zegt dat hij geen gemotiveerder piloot kent dan mij voel ik ongeveer hetzelfde. Een beetje trots, maar ook juist gegeneerd. Als je met al die motivatie nog steeds zo weinig presteert voelt het niet bepaald stoer om zo gemotiveerd te zijn.

Hoe dan ook, vandaag was lekker en terug op de camping concludeerden we weer eens dat we dankzij het vliegen andere, betere, mensen zijn geworden dan we zouden zijn geweest zonder deze wonderbaarlijke sport. Gefrustreerd en geblesseerd misschien, maar ook zelfbewuster en altijd genegen om te leren.

Weemoed

Drie vrije dagen opmaken aan niet-vliegen: een hele dag inpakken, een dag rijden, een hele dag aankomen & tent opzetten en verslepen omdat ik op de verkeerde plek stond. Aan de ene kant heel relaxed maar aan de andere kant word ik er verdrietig van. Melancholiek. Net als van de Semnoz en het campingkje in Cusy waar we vijfentwintig jaar geleden jong en stoer en blij onszelf bekwaamden in het vliegen. Van de afslag Annecy waar ik elke keer aan Thibault en Pierro denk. Van de rotsen bij Grenoble die me nog steeds de adem benemen maar de enorme opwinding van toen is er niet meer. Ik word een beetje treurig van de camping die wel veel mooier en schoner is geworden maar waar ik het eerste uur alleen maar parapenters zie landen en waar ik om een plekje moet concurreren met toeristen die hooguit naar de vliegers komen kijken. Ik probeer aan Frits uit te leggen hoe het vroeger was, vrijwel honderd procent deltisten en enge ganzen en ook toen al het sanitair altijd kapot. Maar absoluut geen muur van campers tussen ons en het landingsterrein, geen enorme tenten waar een auto niet meer naast past, geen parapenteschool waar de oude vrieskist stond waar iedereen z’n koelelementen en waterzakken in verloor.

Terwijl ik loop te miepen zie ik in dat ik me als een ouwe taart gedraag. Net op tijd komen Ropje, Frans en de deelnemers aan. Lieve gasten die er gewoon zin in hebben en aan wie ik niks uit hoef te leggen. Ik voeg in en geniet gewoon van de zon, van de gezelligheid, van ouwe bekenden en slechte en matige landingen. De enige die echt goed landt (behalve Ropje want die heb ik gemist) is Richard, poepietrots op z’n nieuwe WillsWing waarvan ik niet eens weet of het een T2C is of iets anders. Jeff is er weer, Tom en Cornelia en Remco.

Misschien kan ik leren zo te leven – gewoon hier zijn, hopen op één of twee vluchten, en vooral luisteren naar de vogels.