Canarische Open taak 3 Mala

m'n ophalers David en Jorje

met Kathleen - foto Joerg Bajewski

Mala start - foto Tom Weissenberger

Wat een dag. Je hebt van die dagen die vooral geweldig zijn vanwege alle hulp en vriendelijkheid van heel veel mensen. De lucht zag er erg goed uit dus ik wilde ongeveer een kwartier voor opening van de start van de berg af, maar heel Lanzarote werd gesloten omdat er een helikopter op zoek moest naar een gecrashte parapenter bij Orzola. Gelukkig mochten we om half twee alsnog de lucht in en ik stond mooi vooraan in de startrij, maar het wilde niet en acht minuten later stond ik aan de grond (het hoogteverschil is nog geen 170 meter). Ik zag een bus en twee mensen ernaast dus ik vroeg of ze van plan waren om nog omhoog te rijden en of ik dan met vleugel en al mee mocht. Ja dat mocht, dus ik pakte zo snel mogelijk in. Terwijl ik stond te worstelen met de neuskabels landde José, die mij bezig zag en zich uithaakte speciaal om mij te helpen. Toen ik ingepakt had bleek dat de mensen aan wie ik om een lift had gevraagd, Werner en Elke, speciaal voor mij naar boven reden. En hard ook. Ik stuurde een berichtje aan Yngvar en die stond ons op de parkeerplaats op te wachten, pakte de vleugel op z’n nek en hielp met opbouwen zodat ik al een uur na m’n landing weer klaar stond om opnieuw te starten. Super!

Ik moest flink schrapen en heel hard m’n best doen om geduldig metertje voor metertje te winnen en vooral niet naar m’n instrument en het keerpunt te kijken. Gelukkig lagen de keerpunten zo dicht bij elkaar dat je alleen maar een beetje tactisch moest doordraaien voor het verlossende bliepje, en dan verder omhoog. Het derde keerpunt lag een stuk van de helling af en onderweg vloog ik over een veld waar zeker tien vleugels stonden geparkeerd, een slecht teken. Ik zakte inderdaad uit en wilde op het strand landen, maar op het laatste moment zag ik een electriciteitskabel voor m’n neus dus ik moest omdraaien en aan de andere kant landen. De communicatie met Johnny verliep niet vlekkeloos, dus toen een Spaanse bus met David, Renzo en Jorje me een lift aanbood nam ik dat aan. Dat had ik niet moeten doen, het was heel lief maar terwijl wij in de kroeg zaten te wachten was Renzo met mijn vleugel, harnas en daarin m’n geld en telefoon druk bezig om nog tig hele trage piloten op te pikken. De hele bus inclusief de niet-te-verdragen-R. moest bijna twee uur wachten totdat ik m’n spullen terugkreeg, dat was dan wel weer jammer. Desondanks was ook dit het resultaat van behulpzaamheid dus ik mag niet klagen. Nu afwachten of ik m’n sportklassevriendjes vóór blijf.

Taak en scores hier https://airtribune.com/xx-open-de-canarias/blog__day_4 

Canarische Open taak 2 Mala

Ik was heel snel klaar op Mala. Nu Johnny een centimeter van de tipsticks heeft afgezaagd kan ik ze zelf in het gekrompen zeil spannen en dan gaat het opbouwen een stuk sneller. Gunnar, Ingvar en Reidar doen niet mee met de wedstrijd dus ze waren al om elf uur in de lucht en toen ging het nog best goed. Het zakte wat in en ik hoorde Seppi met Jonas overleggen dat er straks zestig man zouden proberen te schrapen op het lage vlakke hellinkje, en ik was niet van plan om nog een dag te niet-vliegen. Dus een half uur voor de briefing startte ik maar na drie slagen moest ik het al opgeven. Ik landde perfect en een minuut later kwam Ingvar erbij en hij rent altijd omhoog om de auto te halen. Het was nog vroeg dus we gingen voor een tweede vlucht, Ingvar bracht m’n vleugel naar de start en om twee uur was ik weer in de lucht. Voor de wedstrijd deze keer, maar bij iedere bocht kwam ik iemand tegen en dat schraapt niet lekker dus binnen een paar minuten stond ik alweer op de grond. Opnieuw perfect, dat dan weer wel.

Gelukkig had ik m’n boek en leesbril in m’n harnas gestopt zodat ik de rest van de middag lekker in m’n t-shirtje tegen de vleugel geleund kon lezen. De één na de ander dwarrelde buizenbrekend het veld op alleen m’n Franse vriendjes zag ik niet en Kathleen was ook nergens te bekennen. De rest van de dag zat ik dus tussen de Noors-sprekende gasten, ééntje uitzonderlijk vervelend (volgens mij is ie autistisch, wat een hork). Hopelijk willen Francoise en Christian me morgen redden maar dan moet ik wel op de sofa slapen.

Famara in de mist

From hero to zero, nou ja sort of. Het motregende toen we op de hoge start aankwamen. Ik besloot toch vast op te bouwen en de meeste anderen deden dat ook, één gast was al in de lucht en verdween voortdurend in de wolken waar we ook een paar schermen doorheen zagen. Afijn, vier uur later, met twee keer een kwartiertje startmogelijkheid, werd het weer natter dus ik pakte m’n harnas in. Net op dat moment werd het weer even goed, en van beneden kregen we berichten dat er alleen rond de top wolken hingen terwijl de rest van het eiland in de stralende zon lag. Harnas weer uit de auto gehaald, alles klaar gemaakt en volledig aangekleed... daar dreef weer een dikke wolk over de start. Na nog drie kwartier wachten gaf ik op, wetend dat het open zou trekken zodra ik de latten uit de vleugel haalde. Inderdaad, het werd perfect maar niemand had meer zin om opnieuw op te bouwen. Wat een jammer-dag! Nu met de Fransen en de Noren naar een wat sjieker restaurant voor toch nog een beetje vakantiegevoel.