Chemie

Niet liefde maar pure verbinding vloeide door me heen. Ik sloeg mijn eindeloze tentakels om iedereen heen die ik liefheb. Ik was een open vat, doorzichtig, alles stroomde. Ik was god. Ik was niets. We lachten tot we buikpijn hadden en we dansten uit de maat. Er was niets méér dan het hier en nu, en het hier en nu omvatte het universum. Met onze handen en voeten maakten we contact, met grote ogen vertelden we elkaar de waarheid. De waarheid van liefde, genot, pijn en eenzaamheid. Ik las mijn boek, Selmsy ruimde op, Ratty draaide duizenden rondjes op de longboard en Kyle en Ru zoenden. We waren heel en het was goed.

Ik vond een vertaling van een gedicht van Hadewijch, die duizend jaar geleden deze avond al voorzag.

    You who want

    knowledge,

    seek the Oneness

    within.

    There you

    will find

    the clear mirror

    already waiting.

Vandaag begon nog fijn, met de eksters die uit mijn hand kwamen eten en mijn aanval van poetswoede. Ik probeer de huurders te negeren, ik kan niet goed tegen Amerikaans-Israelische hippies die diepzinnig proberen te doen. Het werd warm, heet, ondraaglijk heet. 39 graden in de schaduw op de veranda. De stank van rook is scherper dan anders. Camerons huis is bijna afgefikt, hij heeft misschien wel de akeligste uren uit zijn leven doorgemaakt. Fluffy is jarig, maar ze wil ons niet meer zien. Nic is woedend en gefrustreerd en de kinderen zijn onzeker. Ik heb pijn. Toch ben ik bijna blij dat ik m’n arm heb gebroken, want daardoor ben ik nu hier in het droompaleis.

Ziekenboeg

Het is koud, ik ben de herrie van de zee en de wind meer dan zat, m’n buik doet al dagen pijn en m’n hand is tot bizarre proporties opgezwollen. Op geen enkele manier vind ik comfort en ik moet ook nog proberen om niemand wakker te maken – iedereen heeft z’n problemen die het slapen lastig maken. Ik ben boos, gefrustreerd, geërgerd. Had ik maar, had ik maar, het ouwe liedje blijft door m’n hoofd zeuren. Ik had gewoon niet moeten starten en ik had beter moeten bedenken hoe ik zou landen als ik uit zou zakken. Complacency, onze grootste zonde. Gisteren wandelde ik even naar Streszlecki waar JOD en Paul en Wayne blij aan het vliegen waren en waar ik zo ontzettend graag had mee willen spelen. Ene John landde met een extreem lage bocht precies op het pad, en hij vertelde dat het zijn eerste landing in Empire was sinds een crashlanding van vier jaar geleden. Zijn beschrijving leek als twee druppels water op mijn slechte landing van afgelopen vrijdag. Verkeerde inschatting, te laag ingedraaid, plotseling geen enkele lift meer. Een uurtje later kwam Conrad thuis met de oudere Stingpiloot die vorige week al een upright krom vloog op de lage duintjes voor Dixon park. Hij zakte uit op de steenplaat voor Scenic vanmiddag en brak op de één of andere manier z’n nek. Die vliegt niet meer. Ik zal ‘m op gaan zoeken in Hunter en dan meteen bij Rob Larkin langs, die toch z’n korte termijngeheugen kwijt is zodat hij niet zal weten dat ik beloofd had om gisteren te komen.

Conrad werkt zoals gewoonlijk tijdens de kerstdagen en jaarwisseling. Het is waanzinnig druk zegt hij, en niet eens alleen met mensen die teveel gedronken hebben of drugs gebruikt. Skateboarders die vallen, fietsers met gebroken sleutelbeenderen, auto-ongelukken, vechtpartijen. Ze krijgen hier ook veel mensen met heftige ziektes die plotseling beroerd worden, de huisartsenhulp fungeert hier niet als poortwachter. Een huisarts is voor kleine pech en een stoere Aussie gaat niet naar de dokter.

Het nieuws over de branden is dagelijks heftiger. Corryong is ontruimd. Judi postte een foto van het huis waar ik zou logeren met tien meter hoge vlammen erachter. Er zijn firies verongelukt, een brandweerwagen is door een vuurtornado omgegooid. Elke ochtend stinkt het naar rook en de lucht is meestal vies mistig. NSW en Victoria staan in brand, al maanden, en er zijn dagen dat duizenden mensen hun toevlucht tot de zee zoeken om aan de vlammen te ontkomen. Cameron postte beelden van een grote brand die vlak langs zijn huis kwam, daar helpt de rivier weinig aan. Talloze inheemse diersoorten zijn inmiddels uitgestorven of opgegeven, koala’s en kangoeroes en wallaby’s. Voor zover ze niet omgekomen zijn in het vuur is hun leefgebied verwoest. Veel Australiërs zijn wanhopig en ze voelen zich door alles en iedereen in de steek gelaten: hun regering die de brandweerlieden niet wil betalen, de wereld die vrolijk doorgaat met vervuilen, de greenies die met hun natuurbeleid brandstof voor de branden hebben laten groeien, de Chinezen die het hele land in een grote kolenmijn hebben veranderd. Tegelijk vinden veel bewoners van de rural areas dat het een keuze is om in brandgevaarlijk gebied te wonen, dus ze blijven thuis en proberen hun huis tegen de brand te verdedigen. Laag bouwen, geen planten rond het huis, gaas voor de ramen en geen ruimte in het dak. En dan maar hopen dat een brandstorm snel overkomt en weer voorbij gaat.

Hier aan de kust is het vooral vies en druk, niet echt gevaarlijk. De was is binnen een paar uur droog maar er hangt wel een zweem rooklucht in. Het strand ligt mudvol mensen. Je kan overal kalenders met firies kopen of donaties doen voor de boeren die door de droogte zijn getroffen. Ik voel me een beetje schuldig maar ik ben toch te blij dat ik hier ben, mijn tweede thuis, de plek die bijna buiten de tijd is. Alles is anders maar Conrad blijft vliegen, Selmsy blijft de coolest dude op aarde en Cameron blijft de allerbeste.

Gebroken arm

Conrad op Dudley

na de operatie

zojuist ontslagen

Ok mijn tweejaarlijkse ongelukje weer achter de rug, opnieuw nogal dom allemaal. We sprintten naar Bombala street voordat Conrad naar Sydney zou doorrijden om Lidia op te halen. Ik had er jaren geleden een paar keer geweldig gevlogen maar ik moest weten dat het een advanced site is. Hoog risico op uitzakken en alleen een nogal beperkte zand-en-steen-plaat onder de start. Er zitten ook nog eens geen wielen op de Fun omdat het zo makkelijk landen is en wielen sowieso weinig zin hebben in het strandzand. De wind leek sterk genoeg voor Conrad met z’n scherm, maar ik had natuurlijk moeten weten dat ik altijd ver van de helling blijf door m’n slechte dieptezicht. Stom genoeg nam ik niet de moeite om goed te bekijken hoe ik zou landen als ik uit zou zakken, en ik startte met een enorme overdosis zelfvertrouwen. Na zo’n vijf slagen zakte ik uit. Op het moment dat ik dat door had zat ik te hoog om rechtstreeks te landen; ik zou in de zee terecht zijn gekomen. Maar ik zat te laag om nog een complete 360 te maken. Ik moet in paniek verstard zijn en heb toch een circuit ingezet, waardoor ik een paar meter boven de grond recht op de helling afvloog. Ik zette alles op alles om de bocht door te zetten en pletterde nogal hard in het zand, in een scherpe bocht, en zag meteen dat m’n arm in een bizarre hoek lag. Ik begon te gillen en een paar wandelaars bevrijdden me uit de vleugel, snel gevolgd door Ratty en Selmsy en twee surfers die me koel hielden met een waterspuit. Na een kwartier landde de helikopter met een bijzonder vriendelijke crew en ik kreeg morfine, zodat ik zowaar van de helikoptervlucht kon genieten. In emergency van Hunter hospital was het druk en spannend en ik werd van hot naar haar gebracht en steeds terug naar een kamer waar Selmsy rustig op me zat te wachten en af en toe kwam Conrad met z’n collega’s overleggen. Ik kreeg gips, fotoos, nieuw gips, weer fotoos, en toen het besluit dat ik toch geopereerd moest worden. Spiraalbreuk van de humerus vlak boven de elleboog, de kans dat dat vanzelf weer recht groeit is minimaal. Ik werd op een kamer met drie ouwe knarren gelegd waar een tv stond te blèren en elk half uur de verongelukte hangglider op het nieuws was. De ouwe knarren wilden van me weten wat er gebeurd was maar ik viel voortdurend in slaap en bewaarde m’n energie liever voor m’n vrienden. Iedereen kwam op bezoek: Matt Olive en Don Cramer die in het ziekenhuis werken, JOD en Billo en Harry kwamen langs en Rob Larkin die al weken in Hunter ligt na een ernstig ongeluk op Gulgong werd door z’n zoon binnengereden. Neva belde en op facebook wenste iedereen me sterkte. Al met al gezellig en het hielp me prettig door de dag heen. De operatie op zaterdag ging tot m’n teleurstelling niet door omdat er teveel echt ernstige gevallen voor gingen. Al snikkend smeekte ik om dan in ieder geval een eigen kamer te krijgen en ja hoor, ’s middags werd ik verhuisd naar een privéruimte waar ik gewoon in m’n nakie opvliegers kon verwerken en naar de wc kon strompelen. Het was er druk met al m’n hanggliding maatjes maar ik viel wel steeds in slaap terwijl we zaten te praten – hydromorfine is iets moois. Ik kon niet bewegen of zelfs maar nadenken want dan voelde ik de botten onder het gips tegen elkaar rammelen.

Zondagnacht mocht ik opnieuw niks eten of drinken vanaf twaalf uur ’s nachts, en pas tegen drie uur kwam het verlossende bericht dat ik geopereerd ging worden. Ik werd door eindeloze gangen vol science fiction apparatuur gereden door een meneer wiens glimlach het belangrijkste was wat er op dat moment gebeurde. Mensen in blauwe pakken met mondkapjes en hoofddoekjes liepen af en aan, ik kreeg slangen aan- en afgekoppeld en prikken en ik moest vragen beantwoorden en handtekeningen zetten. Behoorlijk beangstigend allemaal en ik ben dan nog redelijk bij m’n volle verstand. Je moet er niet aan denken dat je een kind bent of dement of zwaar gewond. Van na de wachtkamer herinner ik me helemaal niks meer. Ik werd een beetje wakker in een recovery room, een enorme zaal vol ziekenhuisbedden met infusen en zusters. Het was de enige keer dat ik echt veel pijn had, maar toen ik later weer wakker werd op m’n eigen kamer voelde ik nauwelijks nog wat. Ik werd wel steeds misselijk van de morfine maar daar kreeg ik ook pilletjes voor en die nacht kon ik fijn doorslapen. Maandag werd ik eerst van de morfine afgekoppeld, even later kwam er een fysiotherapeut vertellen dat ik meteen moest beginnen met simpele oefeningen, en half acht ’s avonds werd ik ontslagen. Selmsy was er net om me schoon ondergoed te brengen en Donny kwam opnieuw langs (hij is een beddenduwer) dus ze konden me mooi naar huis helpen. Ik kreeg belachelijk weinig pijnstillers mee maar voorlopig is het goed uit te houden. Inmiddels heb ik een vriendelijke mevrouw van de reisverzekering gesproken en zij gaat ervoor zorgen dat ik pijnloos naar huis kom. Ondertussen moet ik m’n bezoek coördineren en de was opvouwen, de best mogelijke therapie.