Terugreis

Achttien uur achter het stuur, een paar hazeslaapjes en geen enkele file. Ik heb nog niet geparkeerd of Lisa heeft haar vader al gewaarschuwd, en samen met Thomas tilt Peter direct m’n loodzware vleugels op hun plek. Ik hoor van Nel dat hun reis ook fantastisch was, maar voordat ik hun duizenden fotoos kan komen bekijken moet ik eerst wat bagage wegruimen zodat ik morgen kan gaan werken. Terwijl ik vergeten ben waar ik ook alweer werk en wat ik moet doen, maar dat komt na een paar honderd emails wel weer terug.

Einde vakantie

Timbo vertelt de Italianen over z'n nieuwe vleugelontwerp #Avian

Hanggliding gaat over alles. Fysiek, technisch, mentaal, sociaal. Begrijp je het weer, beheers je je vleugel, ben je competitief en hoe ga je om met teleurstelling en angst? We verschillen ook nog eens enorm onderling en dan vliegen we ook nog eens heel verschillende vleugels. Sasha en Timbo zijn erg analytisch. Mensen als Manfred en Cameron zijn intuitieve vliegers. Ik vlieg emotioneel. Dat laatste levert zelden succes op maar het is nou eenmaal hoe ik ben en het levert ook wel heel fijne momenten op. En jaloezie. Eergisteren Booty en vandaag Jose, ze waren op goal en hun geluk spetterde van hun blije gezichten. Er is echt niks beters in het leven dan op goal landen na een wedstrijdtaak, het is letterlijk alles waard wat je er maar voor over kan hebben.

En ik durf het niet meer. Dat is een ontzettend pijnlijk, enorm gemis. Ik ben in de vicieuze cirkel van ongeluk – verlies aan zelfvertrouwen – op lager niveau vliegen – verlies aan vaardigheid – verlies aan zelfvertrouwen geraakt en inmiddels vlieg ik met een enkeldoekertje alleen nog maar rechtstreeks naar het bomboutveld. Soms met een fijne bel onderweg die ik dan tot wolkenbasis probeer uit te melken, maar ik ga nergens heen en ik maak me altijd zorgen over de landing. Soms raak ik in verleiding om toch weg te vliegen, maar ik heb mezelf beloofd dat ik m’n spanning nooit meer zover op laat lopen als in het verleden. Ik vlieg binnen m’n comfortgrenzen, ik vlieg daar waar ik nog zelfvertrouwen heb, dus ik heb het zelf opgegeven. Maar verdorie wat mis ik de kick van een goeie taak!

Timbo heeft de sportsclass gewonnen, Grant de klasse 1, Tim King klasse 5. Morgen wordt het pokkeweer en ik moet sowieso op huis aan, dus we gaan het uitgebreid vieren vanavond.

Moe

team T

Ik raakte met de twee Italianen aan de praat over wie de aantrekkelijkste man hier is. Juri zelf natuurlijk, als ie niet zou roken. Lorenzo meldde me later op het feest heel schattig dat ik zijn eerste fan ben. Om er aan toe te voegen dat hij zich een naar meisje herinnert die hem vorig jaar naar achteren stuurde toen hij niet op tijd klaar was voor de start. Hij begon opnieuw uit te leggen waardoor hij nog niet klaar was, en wegens gebrek aan een gemeenschappelijke taal kon ik niet duidelijk maken dat de reden er niet toe deed.

Het diner was gezellig, leuk om Nikki Mos weer eens te zien en met weer anderen te kletsen, maar toen Flic de muziek aanzette wilde ik naar huis. Ik was ’s ochtends zo ontzettend moe door slaapgebrek geweest dat ik in de lucht al besloot dat ik helemaal niet wilde vliegen. Dus ik vloog rechtstreeks naar het parapenteveld, bedacht dat dat toch wel behoorlijk steil naar beneden afloopt, vloog naar de pigfarm maar daar was het pal zuid wat dwars op de lengte is, vloog terug naar de parapenters en vond het veld achter Ads huis toch ook niet helemaal geweldig en landde uiteindelijk met m’n drogue prima bij Henk en de parapenters. Waar ik overigens opnieuw een slechte ervaring mee had in de ochtend, toen een Duitser onmiddellijk tegen me begon te schreeuwen toen ik m’n vleugel in het opbouwvak klaarlegde. Er zitten nare mensen tussen.