Vakantie

Alles verliep soepel vandaag, zelfs de dwaalroute waar m’n tomtom ons op stuurde was schitterend in het oranjeroze avondlicht. Binnen dertien uur waren we van Nederland in Meduno, waar we werden opgewacht door Luca die hielp onze bagage naar de ruime, schone kamers te brengen. Om negen uur schoven we in de pizzeria aan bij Serge en de enige wanklank nu ik in m’n prettig stevige bedje lig is het keffen van een hond. Geen verkeer, niet te warm, geen buren. Nog voordat we een meter gevlogen hebben ben ik al dik tevreden.

We're in it together

dollymeisje Maaike

publiek op de tribune

Nauwelijks gevlogen, toch een fijn wiekend. Bij een stralende zon kwam ik eind van de middag aan op Stadskanaal, met genoeg tijd om iedereen uitgebreid te begroeten en gezellig met deze en gene bij te kletsen. De baan was toch al gesloten omdat de vlagerige wind erg cross stond, dus ik hoefde niet eens zelf te bedenken dat ik niet ging vliegen. Weer een zorg minder – met meer dan dertig piloten en drie tugs was het nog lastig geworden. De Knoalkup is uitgegroeid tot een groter evenement dan de NK-sleep, dankzij de precies goeie sfeer die Rinus voor elkaar heeft gekregen door een perfecte combinatie van serieuze organisatie en aandacht voor veiligheid en ontspannen gezelligheid waarin iedereen elkaar alle ruimte gunt.

Zaterdag waren de omstandigheden zo ongeveer perfect – op een gebrek aan vette termiek na dan – en mijn eerste start en landing verliepen normaal, zonder pijn in m’n schouder. Ik kon wel goed merken dat ik geen kracht meer in m’n armen heb, een beetje precies manoevreren in de kleine termiek lukte totaal niet. Het tweede vluchtje verliep ietsje beter, maar ik dreef met een goeie bel net het circuit van de mla’s in, net onder de 250 meter en ik was vergeten hoe hoog je er ook weer overheen mocht dus ik vertrok maar weer naar de noordkant, waar ik snel uitzakte en klassiek landde: met een absurd lange final en een kleine nose-in. Never mind het was al reden tot blijdschap om weer even te vliegen en bovendien de volgende dag nauwelijks extra pijn te hebben.

Toch was het eind van de dag droevig. Rinus’ headset waaide af en vernielde z’n propellor en radiator, dik duizend of tweeduizend euro schade. Hij denkt dan dat hij het allemaal zelf moet oplossen, en ik vrees dat Nederlanders niet meteen naar hun portemonnee grijpen om een gulle donatie te doen. Maar ik heb luidkeels iedereen proberen te doordringen van onze gezamenlijke verantwoordelijkheid, die toch al heel oneerlijk verdeeld is omdat Rinus zo ongeveer alle kosten en tijd draagt die nodig zijn voor ons vliegplezier, en hopelijk trekken de piloten hun beurzen. Dat ik daar aan twijfel is precies de achtergrond van mijn voorliefde voor de Aussies en de Britten, die elke keer als er een dragonfly-eigenaar staat te snikken wegens al dan niet zelf veroorzaakte schade, zoveel in de pet gooien dat het herstel bijna ‘winst’ oplevert.

Miezerig

Na meer dan een half jaar leken alle sterren goed te staan voor een fijn dagje vliegen: gunstige weersvoorspelling, weinig pijn, leuke mensen op de aanmeldlijst. Wekker op zeven uur, auto op- en ingeladen, en ondanks grauwe lucht had ik goeie hoop dat het in het noordoosten wel mooi weer zou zijn. Totdat Rinus me appte dat het regende in Stadskanaal. Terwijl ik door de verschillende meteo-apps heen scrollde zonk de moed in m'n schoenen - de vooruitzichten waren in de nacht een stuk minder vrolijk geworden. Bij De Meern draaide ik om en anderhalf uur na vertrek was ik weer thuis. Teleurgesteld als een klein kind dat een beloofde traktatie toch niet krijgt.

Brevetjubileumfeestje in Bramham

Firebird Uno Piccolo '96

Semnoz '97

Le Forclaz '97

mn gele Avian Amour in '98

We delen allemaal dezelfde verslaving en vergelijkbare ervaringen, maar voor het overige springen vooral de verschillen in het oog. Een surprise party voor een vliegmaatje die twintig jaar geleden z'n brevet haalde leverde weer mooie gesprekken op over Brexit, bureaucratie en buitenlanders. Trevor is tegen de EU vanwege de federalistische neigingen en de verspilling van de maandelijkse parlementsverhuizing tussen Brussel en Straatsburg, Tim vroeg waar Brexiteers dan wel voor zijn en of de Britse regering niet net zo inefficient was. Darren moet als duty officer de wapeninzet van het regionale politiekorps coordineren. Kattenvrouwtje Dawn vindt mij een dierenbeul omdat ik het waterpistool, dat ik twee jaar geleden van de major kreeg, op poezen in mijn tuin richt. Volgens Paul is mijn artrose te genezen met acupunctuur en Wayne vindt vegetariers onuitstaanbaar. Zodra een gesprek dreigt te ontsporen gaat het snel weer over vastlopende lierkabels, lijtermiek en psychedelische harnassen. Op bevel van Dawn hebben we ons allemaal verkleed in de outfit waarmee we twintig jaar geleden vlogen en er zijn fotoos uit die tijd te zien. Chute op de borst, roze leading edges, baksteenvormige instrumenten. Dankzij ons gemeenschappelijke verleden blijft een politieke discussie gewoon gezellig.

Schaatsen

Ik word er razend gelukkig van ook al weet ik niet waarom. Ik ben de allerslechtste schaatser op de hele plas, ik heb pijn en ik ben bang om te vallen of door het ijs te zakken. Maar na anderhalf uur ploeteren en met m'n armen wiekend zit ik met een grijns van oor tot oor op de fiets, zwetend in de zon.
Vanmorgen ging ik met m'n schaatsen bij de bosvijver kijken, maar er was niemand en ik durfde het niet op m'n eentje aan. Dan maar een rondje fietsen dacht ik, gelukkig nam ik voor de zekerheid m'n schaatsen mee. Op de Vogelplas was het raak en binnen tien minuten krabbelde ik m'n eerste rondje rond het meer sinds '12 of '13 toen we de molentocht deden. Het ijs was niet denderend en ik kan het natuurlijk helemaal niet en er waren enorme wakken tot dicht aan de kant, maar er waren genoeg sporen en schaatsers om me veilig te voelen. Een van de leukste dingen van schaatsen is dat iedereen vrolijk en aardig is en dat mensen heel makkelijk een praatje maken. Ene Bert ontfermde zich over mij en gaf me een uur lang prive schaatsles, superleuk. Zitten of je moet poepen in plaats van hangen als een aap, gewicht op de hielen, naar opzij afzetten in plaats van naar voren. Hier en daar lukte het me wel tien slagen achter elkaar door te glijden maar terwijl ik vooruit ging ging het ijs achteruit en bovendien werd ik wel erg moe.
Toch was dit voldoende om te besluiten opnieuw goeie schaatsen te gaan kopen. De vorige zijn bij m'n ex achtergebleven en op de leren marktplaatsnoren waar ik nu op sta te wiebelen wordt het nooit wat, dus laat ik maar eens investeren in meer pret.

 

Hangglidersbeurs

Vijfentwintig jaar geleden was de beurs een grote witte tent met houten schragen in de modder voor het clubgebouw van Terlet. Op de schragen lagen ouwe harnassen en helmen, buiten in de mist stonden vleugels opgebouwd en er was altijd wel een parapenter waar je om kon lachen. Je liep rechtsom of linksom, hoe dan ook duurde een rondje door de tent een uur of drie en dan had je iedereen weer gezien. Volledig verkleumd verplaatste het gezelschap zich dan naar het clubrestaurant voor bier en friet.
Niet alleen is het nu een grote comfortabele hal met vloerbedekking, via Wageningen nu op fietsafstand in Warmond, en zijn de deltastands teruggedrongen tot eenvijfde of minder (we nemen nog steeds het meeste plaats in). Niet alleen verdwijnen er steeds meer ouwe bekenden. Het meest opvallende vond ik dit jaar hoe oud iedereen geworden is. Grijs, rimpelig, bebrild.
Dat, en het feit dat ik bijna de laatste piloot ben die nog niet aan het parapenten is geslagen. Jan zei dat het wel lijkt of ie een soort landverrader is, maar dat is al een paar jaar niet meer zo. Het is inmiddels andersom; meewarig beziet iedereen mij als een soort achtergebleven Luddiet - vergelijkbaar met mensen die geen smartphone gebruiken (was ik trouwens ook heel erg laat mee).
Nou zie ik zo langzamerhand ook wel dat er niks anders op zit dan te gaan schermvliegen. De delta wordt wel heel erg zwaar en het zou heerlijk zijn als landen geen stress meer op zou leveren. Maar ik heb gewoon geen zin om iets nieuws te leren. Bovendien is schermvliegen op dit moment, met twee rotte schouders, eenvoudig geen optie.
Maar het ziet er naar uit dat zelfs ik om moet, als ik tot m'n tachtigste wil blijven vliegen. Dus zodra m'n schouders het toelaten ga ik mogelijk toch maar ns met een snotlap rennen.

LVS

Ik voel me wel een beetje schuldig omdat ik niet op het duin ben blijven wachten tot ik Tanno en Jaap weg kon helpen, maar ik was al aardig verkleumd en er ligt nog een waslijst aan klusjes te wachten voor ik naar Limburg kan vanmiddag. Gelukkig kwam ik Gerard tegen die voor het eerst in jaren weer eens wilde vliegen op Langevelderslag, dus niemand hoeft op de grond te blijven wegens gebrek aan hulp denk ik. Voor mij was de wind gewoon te hard, ontzettend jammer want het past niet vaak zo mooi. Om zes uur op, acht uur op het duin waar Sitting Bob al bijna klaar was om te starten voordat het echt helemaal licht werd.

Wel verschrikkelijk droevig om de afkalving van het duin te zien, het startvak en ook de opgang. Die is zo verschrikkelijk steil geworden dat je er zelfs zonder vleugel moeilijk op klimt. Bovendien staat er de laatste jaren allemaal rotzooi en scooters voor het hek zodat je maar nauwelijks met je vleugel op je schouders de draai naar de opgang kan maken. Het startvak is volledig uitgehold. Het was al een paar jaar onverstandig om in het vak te toplanden, maar nu is het eigenlijk ook geen doen meer om er te starten. Niet veilig.

Alles wordt minder. Alleen de parapenters niet.

Zomerse herfst

met Dirk

Met een mooie weersvoorspelling en een alsmaar beter functionerende schouder toog ik met Ruud zaterdag naar Maillen. Ruud heeft geen rijbewijs dus dat hij meeging was puur voor de gezelligheid. En als hij er toch is helpt ie ook een handje met tillen en sjouwen en dat betekent dan weer dat ik m'n schouder de volgende dag ook nog kan gebruiken. Op zaterdag maakte ik bij een lichte crosswind twee startjes die allebei niks opleverden kwa termiek en waarvan de landingen ook niet om over naar huis te schrijven waren. 's Avonds probeerden Tom en Pavel mij er van te doordringen dat ik beter zou moeten landen, wat wel goed bedoeld was maar toch heel erg vervelend omdat ik er misschien wel veel te veel van doordrongen ben dat m'n landingen niet ok zijn. Zo doordrongen dat ik er lange tijd dag en nacht mee bezig was en dat hielp bepaald niet om beter te leren landen of meer zelfvertrouwen te krijgen. Dat niet en ook de vele ongelukken, elke keer als ik maanden of jaren gewerkt had aan verbetering. Met uitstekende coaches en eenvoudige toestellen. Ik weet dat het iets in mijn hoofd is maar ik weet niet wat en ik weet al helemaal niet hoe ik er overheen kan komen. Ik weet alleen dat voortdurend bevestigen dat ik slecht land, niet helpt, dat ik alsmaar banger word na iedere pijnlijke blessure en dat ik op dit moment een redelijke balans heb tussen mijn vliegverlangens en m'n grenzen – ik vlieg een intermediate en ik land op makkelijke terreinen, dan maar geen fantastische overlands of hoge wedstrijdscores.

's Avonds lokte Tom ons mee naar een kroeg in Profondeville. Er was een live bandje dat leuk hits coverde maar de soundinstallatie vervormde hun geluid af en toe tot lelijke herrie. Er waren vrolijke mensen van alle leeftijden, muurbloempjes en dansende dames met schoudertasjes, dronken kerels met tattoos en een eenzame allochtoon die dan maar buiten ging zitten roken. Er was heel erg veel bier en we dansten op een paar vierkante centimeter tot een uur of twee na mijn bedtijd. Eénmaal terug bij het vliegveldje moest ik m'n tentje flink verslepen om me niet uit m'n slaap te laten houden door gesnurk, knappend metaal van de hangaars en tikkende druppels. Wel keigezellig en toen ik om een uur of zeven voor de zoveelste keer moest plassen was het het mooiste moment van de dag – de zon begon net op te komen, een nevel hing over de startbaan, een paar vogeltjes werden net wakker.

In de ochtend wandelden we rond het prachtige 16^e eeuwse kasteel van Courrière. Ruud heeft net een opleiding historische bouwkunde afgerond dus hij kon me op talloze details wijzen zodat we er een heel verhaal bij maakten. Zo ben je zomaar twee of drie uur met één gebouw bezig en dan ben je nog niet eens binnen geweest. Terug naar het veld waren de tenten bijna droog dus kon ik alles inpakken om naar Sept Meuses te rijden. Het was er net niet al te druk met parapents, al waren er nog iets teveel die totaal niet opletten en erg ongeorganiseerd met wijde bochten de termiek pakten dus ik bleef veilig vóór de helling krabbelen en wat eenvoudige slagen op en neer maken tot ik er na een half uurtje een beetje uit begon te zakken. Ik had niet heel veel zin om hard te werken of om me in de spannende mêlee van pents te wagen, dus ik boog af naar het landingsterrein voor de beste landing van het wiekend.

Ik kon meteen met iemand mee naar boven om m'n auto te halen, iemand anders hielp m'n vleugel over het hek te tillen (ze hebben daar geniale steuntjes gemaakt zodat je je vleugel als het ware op het hek kan leggen. Daardoor is het ook op je eentje nog wel te doen). Tegen de tijd dat Ruud zich weer meldde na zijn fietstocht door Dinant, was alles op- en ingeladen en konden we de file in duiken. Doodmoe en helemaal voldaan.

Ongeldige wedstrijd

We hadden met z’n allen – negen deelnemers, vijf officials, vijf supporters – hoge verwachtingen van de woensdag, vandaag. En inderdaad, om zes uur scheen de zon uitbundig en zag je het vocht al optrekken. Naar boven rijden was een feestje, zo verschrikkelijk mooi om de deken van wolken halverwege de hellingen te zien, felle zon erop, helderblauwe lucht waardoor je tot diep in Slovenië kon kijken, schitterend. Maar de wind stond hard en cross op de start en we zijn allemaal zonder één driezestiger naar beneden gegleden, sommigen wat efficiënter dan anderen zodat ze net een paar meter boven de minimum distance van tien kilometer uitkwamen. Het mocht niet baten en het scoringsprogramma maakt er echt geen geldige taak van. En morgen ziet het er nog minder goed uit dus Arne is Nederlands kampioen op puur sleeppunten.

Ik heb wel ontzettend genoten van het opbouwen, precies het onderdeel waarvan de parapenters denken dat het zo rottig is. Zeker hier: het is mooi en stil en ruim en vlak, helemaal ideaal. Ik vind het opbouwen zelf al fijn en dan ook nog het vooruitzicht dat ik straks mag vliegen. Er bestaat weinig beters. Ik was wel vrij zenuwachtig voor mijn doen, ik denk door de wind en doordat ik al een paar jaar niet meer van de Emberger Alm gevlogen heb. Gelukkig adviseerde Martin om naast het vlonder te starten omdat dat iets beter op de wind stond, en Tanno merkte heel lief op dat ik niet hoefde te starten (ik zou me als winddummy verplicht kunnen voelen om de berg af te stormen). M’n start was ok maar ik voelde weinig beweging in de lucht, alleen wat gerommel boven de riggel links maar ik zag er niks in om daar naar termiek te gaan zoeken. Gewoon rustigaan direct richting camping, en onderweg overwoog ik hoe ik m’n circuit zou maken om goed uit te komen tegen de wind in die uit de hoek van het huisje en de hoge mais kwam. Met een paar obstakels en een paar parapenters leek het me net niet ideaal, en aan de andere kant van de rivier is wel een groot en vrij aan te vliegen veld met windzak dus ik opteerde daar voor. En was best trots dat ik ervoor koos om het mezelf zo makkelijk mogelijk te maken, ook al wil ik natuurlijk het liefst op de camping landen en kan ik dat ook gewoon. Maar ik heb inmiddels geleerd dat het wijzer is om altijd voor de allermakkelijkste mogelijkheid te kiezen en dan ook niet me halverwege bedenken en alsnog een landing op de camping afraffelen. Ik landde zonder bijzonderheden, pakte snel in en liep in twintig minuten naar m’n auto. De anderen stonden inmiddels ook allemaal in te pakken, zij wel op de camping dus, maar ik was zo snel klaar met inpakken en ophalen dat het nauwelijks opviel. Daarna nog even oefenen met scoren, ook al was bij voorbaat duidelijk dat de dag geen punten op kon leveren. Jammer genoeg zal ik volgend jaar alles wat ik nu geleerd heb weer vergeten zijn, maar oefening baart kunst en ik weet niet eens of André het wel wil overdragen en ook niet of ik dat dan wel wil. Als ik weer fit ben wil ik net zo lief weer meedoen met de wedstrijd misschien.

Aan tafel zat ik naast Karl, al 42 jaar deltist. Zo gaaf om te zien dat zeventig-plussers nog met topless vleugels vliegen. Bovendien is hij de eerste die deels met dezelfde motivatie als ik wedstrijden vliegt: het is gezellig, alles is georganiseerd en geregeld, en het is veilig als er mensen zijn die weten dat je ’s avonds thuis zou moeten komen.