Eergisteren naar boven en weer naar beneden gereden omdat de wind van alle kanten kwam en dat hadden we eigenlijk best kunnen weten. Gisteren was alles gunstig: er stond een goeie wind pal zuid, ik kon vroeg met Christophe mee naar boven en Noel zou me weer ophalen, ik had m'n radio bij me en hij deed het ook nog en de vier delta's en rigids die voor mij startten gingen omhoog. En ik had er veel zin in om nou toch eindelijk weer eens een wat langere vlucht te maken. Maar nee, ik zakte er nog harder uit dan andere dagen en in minder dan tien minuten stond ik weer op de Vis. De enige troost was dat een parapenter, Yves, Nora en Cedric kort na mij ook uitzakten. Maar echt leuk was het niet, zeker gezien de waarschijnlijkheid dat dat de laatste vlucht van deze vakantie was.
Op de camping zag ik een vrouw lopen die zich bewoog als Julia, maar ik moest ontzettend goed kijken om te zien dat zij het inderdaad was. Volwassen geworden, weg is haar babyvet en haar kinderlijke springerigheid. Ze heeft een dochter van zes of acht jaar! We hebben vanmorgen een paar uur bijgepraat, over hun problemen om ergens een verblijfsvergunning te krijgen, over de oorlog, over haar angst om te starten en mijn angst om te landen, over onze wederzijdse vrienden en kennissen. Ze wonen de komende maanden in het appartement van August en ik hoop dat het ze lukt om in Frankrijk te blijven en hun dochter hier naar school te sturen. Julia schildert, haar man zorgt voor internetverbindingen voor Russen en haar dochter heeft een plastic bak met slakken.
Jean-Francois vertrok gisteravond, Noel was vanmorgen aan het inpakken en toen ik m'n ontbijt op had bedacht ik dat ik ook beter kon gaan. Als 'koningin van de camping' kreeg ik korting van Nico (nog leuker was Nanard die me 'kleintje' noemde). Uiteindelijk verliet ik Laragne om vier uur: een paar uur inpakken, kletsen, naar Mart en weer kletsen, onderweg Remco tegengekomen en weer kletsen, een extra rondje in m'n favoriete meertje zwemmen en pas om zes uur kon ik m'n hangmat op de Chevalet hangen. Waar niemand meer is - Phil is naar Barcelona, Laurents auto is kapot en Christophe is vanmorgen al naar huis gegaan. Het is wel even cold turkey na de gezelligheid in Laragne maar ik ben blij dat ik m'n spullen droog heb kunnen inpakken (morgen gaat het hard onweren) en ik heb een dik boek om weg te werken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten