Het kamp doet sterk denken aan de sfeer in Laragne vroeger, toen er alleen maar hanggliders op de camping stonden en we één grote familie waren. Alleen zijn het hier parapenters en het is vijfentwintig jaar later, dus het is allemaal veel luxer, de voorzieningen zijn geweldig en de auto's enorm, en m'n vooroordelen over parapenters kloppen allemaal. Het is alleen de vraag of dat erg is. Ze zijn modieuzer en wat zweveriger maar vooral erg aardig en sociaal. Conrad heeft gelijk: de hanggliders zijn inmiddels een groep mopperende ouwe mannen die meer bier drinken dan vliegen en dan met elkaar zeuren dat vroeger alles beter was. Hier zitten vrouwen en mannen van jonger dan dertig tot ruim boven de zeventig, alle mogelijke nationaliteiten en veel mensen komen een paar uur gezellig aan de ronde tafel tussen de twee keukens zitten waar een tiental stekkers liggen om je electronica op te laden en waar de emu's langslopen in de hoop op keukenafval. Die emu's trouwens maken een geluid dat ik vanuit m'n tent niet thuis kon brengen. Eerst dacht ik dat ik de bas hoorde van een startend feestje, en later bedacht ik dat er iemand op een plastic emmer aan het slaan was. Maar het zijn dus emu's, grote lelijke struisvogels die alles opeten dat je ze toewerpt.
Na m'n korte maar fijne vluchtje gisterochtend mocht ik een paar uur in Birgits hangmat liggen lezen en toen dat over was ontmoette ik Phil, een vriendelijke Duitser die in het verleden hanggliding- en paraglidinginstructeur was. Ik merkte dat hij me observeerde en uiteindelijk, toen we aan de praat raakten over zijn werk als kinestetisch therapeut (of zoiets, ik ben de titel vergeten). Hij had me meteen te pakken toen hij opmerkte dat ik mezelf ervan weerhoudt om te helen want dat is natuurlijk exact wat ik al jaren weet. Ik heb keer op keer op keer op keer geprobeerd om m'n landingsvaardigheid en zelfvertrouwen te herwinnen, met instructeurs en eenvoudiger vleugels en eindeloos oefenen. En elke keer als ik dacht dat ik er was kreeg ik een ongeluk, eigenlijk 'deed' ik een ongeluk. Ik wist dat het iets psychisch was want de omstandigheden waren nooit een logische aanleiding. Na jaren van dit getob heb ik het opgegeven dus nu doe ik alleen nog maar ultrasimpele hopjes met een enkeldoekertje. Wat me ook wel raakte in zijn verhaal ws dat het een kwestie van programmering moet zijn: volgens hem is er iets traumatisch gebeurd toen ik als zesjarige herstelde van m'n ziekte en sindsdien associeert mijn onderbewuste herstel met dat trauma. Afijn, ik hoop dat Phils nogal eenvoudige herprogrammering echt werkt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten