In Den Haag was het zoals voorspeld koud en grijs dus ik mikte m'n spullen in de auto om alvast in Maillen te zijn. Te laat om te vliegen en ik vertrouwde de wind sowieso niet maar ik hoopte nog een wandelingetje te kunnen maken. Door drie kwartier file lukte dat niet meer en ik moest gauw m'n tentje opzetten en m'n prak opwarmen om nog net een beetje avondlicht mee te pakken. Er waren een paar piloten, ze hadden niet heel fantastisch gevlogen maar ze waren van de grond geweest. Tom had z'n telefoon driehonderd meter laten vallen en het ding deed het nog gewoon, zelfs het glas was niet gebroken.
In m'n tentje, met twee slaapzakken, een dekbed en een dikke pyama had ik het heerlijk warm en voor de verandering bonkten er eens een keer niet een discodreun tot vier, vijf uur in de ochtend. In plaats daarvan vogeltjes, die me nog voor half zeven m'n bed uit wekten. Zo'n ochtend ben ik dan uren bezig: mezelf een beetje wassen, thee- en koffiewater koken (ik moest lang zoeken naar een nieuw stopcontact want het snoer van m'n nieuwe waterkoker is te kort voor het stopcontact dat ik in een hangar wist), ontbijtje maken, kouwe tenen opwarmen want kaplaarzen vergeten, krantje lezen, dekbed opruimen... ineens was het elf uur en tijd om op te bouwen. M'n neuskap ontbrak, die moet ik de laatste keer begin november kwijt hebben gemaakt. Gelukkig had Bobo een Litespeed liggen en met wat ducktape paste zijn neuskapje heel redelijk.
En toen: slepen. De wind was nul en er bewoog ook nauwelijks iets, op negenhonderd meter was het nog steeds niet koud. En het slepen ging heerlijk. Moeiteloos. Tom sleept goed maar het was toch vooral de Litesport, wat een verschil! In Forbes heb ik zo vreselijk lopen tobben met de Sting, en Blaino en Steve gingen me de hele tijd uitleggen hoe slepen moet terwijl ik het verdorie echt wel kan. Rinus zegt zelfs vaak dat hij me niet eens voelt als ik achter 'm hang. Maar nu ben ik weer terug, sleep nummers 508 tot en met 510 (voor het eerst in tijden weer eens drie starts gemaakt) gingen zo geweldig dat ik mezelf bijna wakker moest schudden terwijl ik nog aan de kabel hing.
Het landen was dan weer minder helaas. Pepi heeft de pocket voor m'n droguechute gerepareerd en daar ben ik ontzettend dankbaar voor, maar nou zit er wel een rits op. Daar moet ik wel even mee oefenen, om een rits met m'n dikke handschoenen open te trekken en dan weer niet zo ver dat de chute er helemaal uitvalt. Bovendien was het echt droguechute weer zo met die extreem zachte zuidenwind. Maar het gedoe leverde me wel drie buikschuivers op dus een hoop modder en gras in m'n rits. Desalniettemin, een heerlijk dagje.
