Beste dag

Arne komt binnen

 

Sasha op goal

Jean-Daniel, Toni, Laurent

Peter Siess en Arne

Marco Laurenzi en Arne

Toms vader heeft z'n poedel mee en het beest is extreem aanhankelijk, dus als Jan voorin gaat zitten springt het hondje erbij. Maar eigenlijk hoort ie achterin en het is sowieso elke dag een shuffle over wie er rijdt en wie er voorin zit en of alle schoenen en harnassen mee zijn. We waren al ruim een kwartier onderweg toen Tom ineens ontdekte dat we de hond waren vergeten. Na een zenuwachtige race terug de berg op troffen we het beestje midden op de weg kwispelend aan. Een opluchting, ondanks de enorme meur die er uit z'n bek komt.
Het is niet zo erg om te laat op start aan te komen, ze hebben het allemaal perfect georganiseerd met verkeersregelaars en iedereen zet z'n vleugel keurig op z'n nummer en de rigids starten eerst dus delta's hebben alle tijd. Ik bouw m'n vleugeltje vast op, achteraan, want Jan wil graag snel naar beneden als iedereen gestart is. Tijdens de briefings luister ik met een half oor mee en meestal kan ik meteen daarna beginnen de piloten te vertellen waar en na wie ze moeten starten. Ik zorg dat ze precies weten op welke piloot met welke vleugel en welk harnas ze moeten letten zodat ze verder zelf kunnen bedenken wanneer ze zich klaar moeten gaan maken. Het levert een beetje stress op als ik een piloot nergens kan vinden en meer als er eentje nog rond z'n vleugel loopt terwijl de mannen achter hem al in de rij staan. En dan hebben we nog Sasha, Marco en Davide die (net als ik zelf het liefste doe) hun spullen zo dicht mogelijk bij de start zetten omdat het sjouwen in je harnas tussen alle fietsen en palen door echt uitputtend is. Alle begrip dus maar het maakt het weer iets lastiger om ze allemaal keurig op te lijnen.
De lucht zag er erg goed uit en de gaggle draaide makkelijk omhoog dus ik had wel zin om meteen na de opening van de start de berg af te hollen, maar Kathleen waarschuwde dat het Bordano landingsveld berucht is om de turbulentie en dat we daarom beter zouden wachten tot een uur of drie, vier om niet op het heetst van de dag te landen. Ze heeft natuurlijk gelijk maar als er een ding is dat ik nog erger vind dan eng landen is het lang wachten. Pedro hielp me weer omdraaien en ik schroefde vrij eenvoudig omhoog. Toch was het niet heel erg makkelijk en steeds verloor ik m'n belletje zo'n twee, driehonderd meter boven het kerkje op de top van de riggel. Ik probeerde wat op te schuiven naar de hogere rotswanden daarachter waar een hoop rigids en parapents aan het draaien waren, maar onderweg verloor ik wel erg veel hoogte en met m'n enkeldoekertje heb ik maar heel beperkte speelruimte. Dus om mezelf een plezier te doen stak ik toch maar weer naar Bordano, waar ik nog honderd meter won boven de rivier terwijl een intermediate met carbon doek en flapperend achterlijk onder me landde. En bleef staan, midden op het veld. Het is groot genoeg maar wat een eikel - toen ik op de grond stond zag ik dat hij ter plekke aan het inpakken was.
Franc Peternel landde, wit om de neus en blij dat hij ongedeerd was. Bijna getuckt vertelde hij en daarbij was hij z'n instrumenten verloren. Later hoorde ik van veel piloten hoe heftig het was rond het tweede keerpunt, heel onaangenaam. Maar ondanks de omstandigheden kwamen er toch 36 van de 58 op goal, Marco als eerste maar Arne won de dag! Hij doet het echt nog beter dan Koos destijds en die was al bijzonder goed voor een Nederlander. Attila was al vroeg uitgezakt, Balasz kwam juist vroeg op goal dus die was dik tevreden. Tom haalde het niet, Sasha zoals bijna altijd wel. De Tjechische teamleider bracht de kussen en knuffels van Petr over, hij gaat z'n derde hersenoperatie in. Manfred was er vroeg na een rondje met de Swift en een paar Italianen waren uitzinnig van enthousiasme over hun vlucht.
's Avonds eten met Swiss Nic en de Australiers, het was half tien voor m'n pizza kwam doordat zowat alle teams in hetzelfde restaurant zaten. Maar we hoefden vanochtend toch niet vroeg op want de komende drie dagen zitten we weer in de regen. Dit kampioenschap zal niet herinnerd worden als een topervaring. De organisatie is geweldig, het gigantische landingsterrein met hq en bar en schone wc's en rivier en schadum van hoge bomen het beste dat ik ooit gezien heb. Maar we hebben erg pech met het weer.

Geen xc vliegen toch vakantie

Dario

Ik haal inmiddels wel genoeg voldoening uit het netjes oplijnen van de deelnemers, zelf naar beneden zeilen (bijna letterlijk gisteren, ik maakte er een potje van zodat ik in een kwartier op het bombout veld stond)en dan de leadgaggle op goal aan zien komen. Tussendoor probeer ik een beetje te lezen, te kletsen, van de zon te genieten. Iets te eten te snaaien - de lunches hier zijn echt heel slecht. Veel en veel te weinig, soms erg bederfelijk (sla met ei!), en enorm milieu-onvriendelijk en onhandig in plastic bakjes met plastic vorkjes. Daar staat dan wel weer tegenover dat er veel staf is en de meesten lijken me heel lief, ze rennen voor me alsof ik een prinses ben in plaats van een opportunistische vrijvlieger die een handje helpt. Bijna niemand spreekt engels dus het is natuurlijk de vraag hoe aardig ze echt zijn, maarik laat me de Italiaanse charme graag welgevallen.

Lage bewolking

Attila op goal

Bordano goalveld

boven start

Ik draaide vrij makkelijk omhoog. Terwijl ik met m'n telefoon aan het prutsen was werd ik de wolk ingetrokken, niet heel erg want ik had steeds grondzicht maar er waren toch tien, twintig andere vrijvliegers in de lucht en die moest ik niet net nu tegen komen. Ik verloor flink hoogte met het wegvliegen van de wolk en toen zat ik al ver richting Bordano, dus ik besloot het hier maar bij te laten. In plaats van een tijdje rond de berg jojo-en maakte ik kiekjes van de waanzinnig mooie omgeving. Dat blijft superleuk nou ik Neales instrumentpod heb met ruimte voor m'n telefoon en een gat voor de camera. 
M'n landing was prima tot het allerlaatste flaremoment, ik begreep niet helemaal wat er mis ging maar ik kwam alsnog op m'n knieen terecht. Even later kwam er een masttoestel met grote snelheid op final, leek alles goed te doen en viel bij z'n flare toch over een kant weg en brak z'n tipstick. En veel van de landingen die volgden zagen er een beetje hetzelfde uit.
Snel daarna kwamen de eerste rigids binnen en nog voor de laatsten van hen op goal aankwamen waren daar Alex, Primoz, Christian al, en meer.
Jan was rechtstreeks naar goal gereden want "als ik nu niet daar aan zou komen kon ik niet deltavliegen" en gelijk had ie. Daardoor kon ik gewoon genieten van het binnen komen van de 41 piloten op goal (Igriza was de laatste die het haalde, Crosby net niet). Ik vind het altijd al prachtig, het spektakel van toppiloten die heel blij komen binnenscheuren en dan meestal ook nog een fantastische landing maken. En dan ronddrentelen en kiekjes maken en mensen feliciteren en Manfred om de hals vliegen en een biertje drinken. M'n boek krijg ik niet uit.

Regen

je zou de auto niet kunnen bereiken al had je het graag

Het stroomde van de regen dus de teamleaderbriefing was pas om elf uur. Jan en ik gingen mee omdat het drie kwartier rijden is vanaf ons appartement. Helaas zitten ook alle andere teams ver weg dus een gezellig middagje spelletjes doen lukte niet. En ik kreeg ineens een gemene stekende pijn in m'n knie, die met een kruisband te weinig, waardoor wandelen ook uitgesloten was. Via een prachtige omweg reden we terug naar onze bergtop en ik installeerde me om de rest van de middag te lezen. Maar Tom, die meteen heel ongedurig wordt van niks doen, werd verlost door Anias en vertrok bij het eerste straaltje zon richting een alternatieve start. Dat gaf me de gelegenheid om een goeie pasta in elkaar te draaien die leidde tot verbaasde uitroepen dat vegetarisch eten toch smakelijk bleek te zijn. Zo was de dag niet helemaal verloren.

Stabiel dagje

 

 

  

 

Tom en Igriza op de bombout

 

Het was bewolkt en fris maar er werd toch een taak van bijna honderd kilometer uitgezet, en ik bouwde vooraf maar vast op want deze keer ging ik echt niet naar beneden rijden. Dat was nog een uitdaging want ik had net een ander lid van de staf gezegd dat hij z'n vleugel niet mocht opbouwen op een plek waar ie de wedstrijddeelnemers in de weg stond, en nou moest ik zelf een geschikt plekje vinden. Dat is uiteindelijk niet gelukt want ik stond op een paadje en bovendien waaide m'n Fun kennelijk weg. Gelukkig heeft Fred 'm gered. Nog voor de briefing greep een windvlaag ook een tiental vleugels aan de voorkant, enorme schrik maar de schade bleef beperkt.

   Het oplijnen en starten ging voorbeeldig, lekker snel en ordelijk en kwart voor twee hielp Hongaarse Pedro mij de lucht in. Ik wist waar de bombout was, Luigi had me meermaals verzekerd dat ik het goalveld ruim zou halen, en ik won een beetje hoogte in de goeie richting dus ik ging er voor. Het was niet ondraaglijk spannend maar ik ben tegenwoordig toch snel zenuwachtig als ik ook maar even denk dat ik op een onbekend veldje tussen de hoogspanningskabels zal moeten landen. Ik kan me bijna niet meer voorstellen hoe ik enthousiast met een Litespeed van keerpunt naar keerpunt vloog zonder me serieus druk te maken over enge landingen. Natuurlijk hield ik altijd een landingsoptie in het oog, maar ik ging er gewoon niet van uit dat ik daar dan ook zou moeten landen. Nu klopt het hart me in de keel als ik misschien wat laag aan zal komen boven een gigantisch terrein met nog een landbare wadi ervoor ook.

Met de wind in de rug kwam ik vijfhonderd meter boven het goalveld aan, maakte wat kiekjes met Neales geweldige instrumentenpod, en landde minder mooi dan eigenlijk zou moeten. Jonny raad altijd aan om ongeacht het veld altijd te proberen een doellanding te doen en gelijk heeft ie, alleen doe ik het eigenlijk nooit. Misschien dat ik er daarom zo slecht in ben.
Jan was er precies toen ik m'n pakzak nodig had, en juist toen de eerste delta's binnenkwamen (Arne tweede!) moesten we Tom op gaan halen op de bombout, inderdaad een prachtig groot terrein met windzak.
's Avonds kregen we eten van de voetbalclub, niet heel lekker of heel veel maar wel gezellig om wat her en der te kletsen met mensen die ik graag zie maar alleen bij wedstrijden, waar dan toch iedereen in z'n eigen team met vliegen bezig is.

Verregend

Het regende hard en tot halverwege de middag, en om te fietsen is het hier te steil, dus wandelen. Maar ik ben m'n wandelstokken vergeten dus we moesten eerst naar de decathlon in Udine waar we maar een paar andere piloten tegen het lijf liepen. Behalve de stokken perongeluk ook nog een hoop kleren en kabeltjes en hoesjes en andere overbodige handige dingen gekocht, gepoogd om paracetamol aan te schaffen bij een drogist waar ze geen zelfzorgspullen mee mochten geven zonder dat de apotheker in huis was, en een hoesje voor m'n telefoon gevonden waarmee het ding in m'n Nealepod past.
Eenmaal terug op onze berg wilden we samen een klein wandelingetje doen maar Tom heeft een spier of een pees ofzo verrekt dus hij moest het al snel opgeven. Ik realiseerde me dat ik dol ben op gezelligheid maar van tijd tot tijd ook erg op m'n eenzaamheid gesteld ben. Een ree sprong het pad over, overal fladderden vlinders en in de verte versterkte een koekoek de stilte. Tot mijn ontzetting vond ik een plastic snoepverpakking midden in het bos. Een vriendje stuurde een bericht om te vragen waarom er niet gevlogen wordt vandaag.
Dat is een van de leuke kanten van de sociale media en de live tracking. Ik ben lid van vier of vijf of meer whatsappgroepen van piloten uit verschillende landen, en allemaal zochten ze dinsdag dringend naar de url om de wedstrijd te volgen. Vroeger kon je de sterren van de hemel vliegen in een categorie 1 en niemand die het in de gaten had, zelfs niet in je eigen land.  

Taak 1

Toen we best heel vroeg op de start aankwamen stond het al helemaal vol, vleugels gespreid en al. Ik kreeg van Marzio een geel hesje aan en van twaalf tot twee, half drie was het flink aanpoten om alle piloten op hun plaats te krijgen. Zelfs als negentig procent vriendelijk meewerkt en keurig doet wat ik ze gevraagd heb, is het een uitdaging, zeker op de Mont Cuarnan. Het gras is mooi gemaaid en ze hebben een paar grote stenen verwijderd, maar er ligt direct achter de start nog altijd een enorme kuil waar je niet in of door kan. De meest westelijke start heeft een beduidend andere richting dan de twee meer oostelijke starts. Er stonden enkele fouten op de launch order lijst en er zijn een paar foute rigging nummers en natuurlijk stonden er een of twee piloten op het verkeerde nummer opgebouwd. Mario loopt altijd te zuigen en Jeremy is te laat, de Japanners begrijpen je niet en ook de meeste Tjechen en Slovaken spreken nauwelijks engels. Om van de Italiaanse staf niet te spreken.
Gelukkig heeft Trudy Fabio en mij precies op deze berg uitstekend getraind en Fabio spreekt wel vloeiend engels, dus met z'n tweeen kregen we de dertig rigids en zestig delta's toch min of meer ordelijk van de berg af. Al duurde het veel en veel te lang doordat de rigids eindeloos traag starten en de omstandigheden erg minimaal waren. Net toen we de delta's begonnen op te lijnen werd alles een half uur naar achteren geschoven, wat op zich wel goed was maar het werd niet goed genoeg gecommuniceerd. Nu protesteert Damien, die geraced heeft om voor vijf uur op de grond te staan, omdat als hij had geweten dat hij tot half zes had zou hij mogelijk goal hebben gehaald. En het is Toms start, een minuut voordat het berichtje per whatsapp werd verstuurd over het half uur extra, die het verschil zal maken bij een beslissing. Waardoor vader Jan, die in zijn tijd ook wedstrijden vloog maar het was wel echt een heel andere tijd met volstrekt andere wedstrijdformats en ook een andere sfeer in het deltavliegen, Jan dus boos wordt omdat hij het onsportief vindt om te protesteren.
Afijn, ik besloot om niet te vliegen want het leek mij de moeite niet waard en ik was best moe van het startwerk, dus we reden samen naar goal waar Tom al uitgezakt was. Voor het eerst deze vakantie nam ik even de tijd om een beetje te lezen en naar de arrivals te kijken - Peter Neuenschwanger als eerste van de flexies. Zo'n ontzettend gaaf gezicht en dat tegen de schitterende achtergrond van de Dolomieten.
Na afloop naar huis om samen te koken en te eten, wat nog een bijzondere uitdaging is omdat Jan bloedserieus weet te verkondigen dat vrouwen in de keuken horen. En de aardappels in de vleespan bakt omdat hij vegetariers niet begrijpt. Tom moest ons uit elkaar halen als ruzieende kinderen, heel sneu. Maar morgen is het weer goed en moet ik ingrijpen als vader en zoon over elkaars rijstijl kibbelen.