Noordwest

De camping is prachtig geworden. Bomen en struiken, nieuwe douches en wastafels, schone wc's. Waardeloos, het trekt parapenters en caravans aan. Voor ons is er geen plaats meer - twintig meter van het landingsterrein af, grote plaatsen waar Nico liever niet een klein tentje heeft want dat levert te weinig op, volkswagenbusjes op het landingsterrein waar wij graag zouden afbouwen. Als ze landen blijven ze vaak met hun schermen in de lucht staan. Ze roken en bezetten de volledige starthelling en vliegen dan met z'n vijfenzestigen (er is weer een wedstrijd gaande) in de enige bel. Maar goed, er zijn ook aardige parapenters dus laat ik daar dan maar vriendjes mee worden. Vannacht had ik m'n tentje bij Noel gezet en naast hem zit een Australisch stel. Hij doet mee met de parapentewedstrijd maar hij vertelde dat hij ook delta heeft gevlogen. Op Dixon park! Nota bene, ooit een van mijn favoriete stekjes in Australie en ik heb er jaren bij Conrad gelogeerd. Toen ik vanmorgen uit de douche kwam kwam Christian net landen, hij was naar boven gelopen en naar beneden gegleden bij wijze van mentale ontspanning voor de wedstrijd. Ik ben zo jaloers!
Ik ging met Jean-Francois en onze twee chauffeurs Noel en Loul naar de lage noord, startte in een harde bel en dwarrelde naar de camping, waar ik net niet goed landde. Op de wielen, omdat ik niet op tijd en stevig uitduwde. Even later probeerden Christian en Jean-Francois te landen maar de wind draaide alle kanten op en bij het uitrennen scheurde hij z'n bilspier. Nou wil ie niet meer vliegen en het weer is ook al niet best, maar ik heb net m'n kampement opgebouwd met m'n grote tent en al m'n zooi uit de auto. Ik blijf dus toch nog maar even om te zien of het nog gezellig wordt, met Toms schooltje en misschien nog wat andere deltisten. Lison is er in ieder geval, de aankomende kampioene in mijn ogen.

Franse Open dag drie

De voorspellingen verbeterden wat en we gingen naar de Longeagne-west, en dan niet helemaal west maar de bocht van de riggel. Ik startte wat later, moest even zoeken maar vond toen een mooie bel tot een meter of tweeduizend. Daar werd het turbulent door een inversie en het leek me niet de moeite om door te zoeken naar de kern die me naar wolkenbasis zou brengen. Even overwoog ik om op het vliegveld te landen, maar ik zat lekker hoog, er stonden mooie wolken, en ik weet dat er langs de weg overal grote gemaaide velden zijn. Sowieso haalde ik Serres makkelijk vanaf mijn hoogte. Helaas was het dat dan ook, na een half uurtje stond ik op het zweefvliegveld van Serres, waar nooit iemand is.
Tijdens het wachten volgde ik de livetrack - zowel Tim als Darren lag voorop. Maar uiteindelijk landde Tim 2,8 km tekort en Darren werd toch ingehaald door Sandy, Mario en Christian. Toen hij landde vertelde hij dat hij Jochen had zien tumblen, tweeduizend meter naar beneden was gedraaid, toen besloot dat het te gevaarlijk was om in de buurt te landen en weer omhoog getermiekt waar hij bijna zelf voorover ging. Jochen bleek achteraf in orde maar z'n vleugel is aan gort.
's Avonds inpakken en schoonmaken, proberen te besluiten wat ik zal doen als iedereen weg is en de wind een week lang hard noord.

Dagje sociaal

De fijne rustdagen zijn die waarvan je de dag tevoren al weet dat we niet omhoog gaan. We sliepen uit tot half negen en nadat iedereen naar markt en kroeg was zocht ik Jean-Francois op. Ik probeer in het frans uit te leggen wat voor werk ik doe en hij corrigeert me en vraagt moeilijke vragen. Van iedereen hier op de camping ben ik altijd het blijst om hem weer te zien.
Daarna naar Julia, die nog altijd in het schemergebied tussen illegaal en verblijfsvergunning hangt. Unsettled, letterlijk. Ze is bang dat mensen haar als Rus zullen beoordelen en er is natuurlijk ook de ex die ze liever niet tegenkomt, dus ze laat zich zelden op de camping zien. Ze schildert fraaie landschappen en als ze een keer de Chabre doet zal ik het van haar kopen.
De rest van de dag gedut en gelezen en pas heel laat bedacht om Attila uit te nodigen. Hij werd zestig en dat wilde hij niet weten maar het is volgens mij toch gezelliger om met elkaar te eten. Hij en Tim legden uit dat het beter en zelfs goedkoper zou zijn om geen aluminium meer te gebruiken maar vanaf het ontwerp van een vleugel van carbon uit te gaan. Dat gaat niet om het gewicht maar om de stijfheid, en de mogelijkheid om allerlei aerofoil vormen te maken. Met weemoed denk ik terug aan m'n laatste Litespeed met carbon basebar en carbon outer leading edges, wat vloog dat ding toch heerlijk. Ik zou er nu niet meer mee durven starten.

Aspres

Timbo als eerste op goal

We gingen vroeg naar Aspres, de wedstrijd zou heel vroeg starten, dus ik holde erg vroeg de Longeagne af. Er zat wel een heel klein beetje stijg maar niks dat de moeite waard was om te draaien, twee drie cirkeltjes maar het leverde niks op en acht minuten later stond ik met een perfecte landing op het vliegveld. Waarna het meer dan vijf uur duurde voordat we naar huis reden, maar dat was geen ramp want ik had een boekje in m'n harnas gestoken ook al staat de rits op knappen. Ik wandelde naar de camping en toen ik daar niemand aantrof wandelde ik terug naar de bar, toen ik de gaggle wilde zien verplaatste ik me naar de picnictafel waar ik bovenop in slaap viel, en toen kwam de sportsclass op goal. Normaal gesproken vind ik dat leuk maar nu gedroegen ze zich als parapenters: eentje landde midden op de startbaan en ging daar rustig z'n harnas inpakken, de rest landde en bleef dan eindeloos staan of liggen omdat ze moe waren, terwijl er achter hen nog drie of vier ook wilden landen. Ik was wel iets te agressief misschien maar man wat vind ik het waardeloos als je geen rekening houdt met anderen die het net zo spannend vinden als jij.
Het diner 's avonds was gezellig, er blijken toch weer piloten die ik nog niet kende en m'n frans wordt steeds beter. De Spanjaarden heten allemaal Carlos en in de sportsclass vliegen drie meiden mee. En Yan, die jarenlang op mijn eerste vleugeltje heeft gevlogen. En Vincent, die net als ik destijds met z'n rugzakje aan kwam treinen en liften om maar te leren vliegen.

Rustdag

Terwijl de wedstrijd naar de Chalvet toog en alleen Timbo goal haalde, deed ik een hele dag niks. Boodschappen, huishouden, lezen, zwemmen en een beetje kletsen. Het is tegelijk een voor- en een nadeel om in een huis in het dorp te zitten en niet op de camping. Je ziet bijna niemand en dat is wel jammer want ik zie iedereen toch al zo weinig, maar het was ook wel echt lekker even helemaal rust nemen. Schouders en knie doen veel minder pijn.

Moe

Ik was wel vroeg wakker maar met ernstig ochtendhumeur. Ik kon er niet tegen dat Tim en Darren me plaagden. En ik had vier pogingen nodig om de vleugel fatsoenlijk op de auto vast te binden. Duidelijke symptomen van uitputting maar het leek me niet logisch dat ik na een weekje met zo weinig uren vliegen zo moe zou kunnen zijn. Bovendien zag de wind er vandaag nog mooi zuid uit en hierna niet meer, dus het leek me toch wel nodig om vandaag wel te vliegen. M'n vleugel en harnas lagen al om tien uur op de beste plek op de Feignant, de lage zuid, en Ante was er al dus ik zou ook hulp hebben. Alleen stond er een puist wind en er hing een grijze massa altostratus. En ik voelde me alleen maar moe en alles doet pijn. Ik liep naar de hoge zuid om mensen te begroeten op deze eerste dag van de Frans-Spaanse Open en om naar de briefing te luisteren. Maar terwijl ik daar zat kreeg ik een soort slaapstuip, ik wilde echt alleen nog maar liggen en m'n ogen dicht doen. Inmiddels denk ik dat de hitte, ook 's nachts, het over de berg rondbanjeren met zware trackerkoffers, het sjouwen en engels en frans praten, de tientallen muggen- en horzelsteken en vooral het nooit herstellen van de via ferrata me de das om hebben gedaan. Ik vroeg Gilles en z'n maat om m'n vleugel terug naar de auto te brengen, liftte naar het dorp met Rachel de parapentster en viel in slaap in m'n deftige tuinstoel. Minuten later stelden de anderen voor om naar het plan d'eau te gaan en ja natuurlijk wilde ik dat en zo kon ik toch nog een half rondje zwemmen en kletsen en lezen. Tim Flic en Darren wilden naar de Vietnamees en dat is prima maar ik ga er niet heen, ze hebben niks goeds voor vegetariers en de bediening is er al dertig jaar heel erg slecht en de ambiance is ook waardeloos. Dus ik zit met een biertje en een muziekje lekker op ons balkon tot de muggen het onmogelijk maken. En morgen als de wedstrijd naar St. André gaat, neem ik echt een rustdag.

Einde Britse Open begin Franse Open

winnaars

Jenny

Francoise vliegt nog een klein beetje delta

Zelfs als ik minder dan een half uur per dag vlieg heb ik het te druk om m'n blog te schrijven. Eergisteren togen we naar Aspres, waar de wegwerkers even ruimte maakten voor onze karavaan. Zo slecht als de weg is zo beschaafd is de bergtop, met altijd genoeg ruimte om vooraan op te bouwen en zonder gesjouw. Ik startte erg vroeg en leek er meteen uit te zakken, maar vond alsnog een paar belletjes om in ieder geval een keer over de start te kunnen vliegen. Maar toen ik dat weer kwijt raakte speerde ik rechtsstreeks naar het vliegveld. Mijn landingsangsten zitten voor minstens de helft in de angst dat ik een veld niet of te laag voor een circuit zal halen. Meestal is het onzin maar ik vind het veel en veel te spannend. Hoe banger ik ben, hoe sneller ik het achter de rug wil hebben ook al zou het eigenlijk verstandig zijn om lekker rond te fladderen, te ontspannen, en dan gewoon richting landingsterrein te gaan vanaf een redelijke hoogte om zeker 150 meter boven de landing te arriveren. Niet 300 meter, zoals nu. Hoe dan ook, m'n landing was prima en ik liep meteen door naar m'n favoriete schaduw vlakbij het parkeerterrein. Dat had ik beter niet kunnen doen want bij het inpakken ontdekte ik een scheur in m'n leading edge, waarschijnlijk door een scherpe tak. Daarom nam ik de laatste dag m'n spullen niet mee maar ik moest wel naar boven om de trackers uit te delen. Zodra dat was gebeurd, en Jaroslav gestart, reed ik zijn sjieke automaat naar beneden, haalde Luca de andere trackeruitdeler op en legde m'n vleugel op de operatietafel om de scheur te gaan plakken. Gelukkig kwam Martin me helpen want op m'n eentje word ik hyperongeduldig van dat gepriegel met plakkerig dacronband. Toen we klaar waren hingen er gigantische onweerswolken rond de camping en waren de meeste wedstrijdpiloten geland. Ik had na alle frustratie en hitte dringend een zwemmetje nodig dus ik reed door regen en donder toch nog gauw even naar m'n meertje. Ik bleef dicht bij de kant met de bedoeling eruit te stappen zodra ik bliksem zag, maar de bliksem kwam pas toen ik al bijna terug bij de auto was dus ik zette er even de sokken in en zwom heel onverantwoord door het onweer. Daarna was er even tijd om wat erwten op te warmen en toen naar de prijsuitreiking. Die ging wat sneller dan gewoonlijk omdat alleen de eerste drie werden genoemd, maar dan wel weer van de Tjechische, de Britse, de overall scores van sportsclass, rigids en flexies. Drie keer drie dus, met Christian Ciech als allerwinnendste winnaar. Timbo kreeg de Stephen Penfold award, van Steve's vader en broer.

Terwijl Fransen en Spanjaarden binnendruppelen vertrekken veel Tjechen en Britten en het is altijd een beetje treurig om te weten dat je mensen minstens een jaar niet weer zult zien. Ik zette in de lokale groep dat ik zondag wel zou willen vliegen, maar vanmorgen was ik doodmoe en alles deed pijn. Toch zag de meteo er te goed uit om een derde dag over te slaan, dus om tien uur laadden we op Jaco's bus en met de altijd stinkende Steph, Ante en Nico zat ik oncomfortabel tussen de harnassen in de laadbak. Tegen de tijd dat we uitlaadden op de Feignant (de luie lage zuid) was ik misselijk moe en alles deed pijn dus het maakte me eigenlijk niet uit of ik termiek zou vinden of niet. Ik startte om twaalf uur, vond inderdaad geen termiek, en zeven minuten later landde ik een uitstekende landing op de vis. Niet zo heel moeilijk natuurlijk: helling op, met een single surface, met droguechute, en dat op een verder leeg terrein waar ik inmiddels al tientallen keren geland ben. Toch leuk.
Ik liftte met Julio en Jessica terug naar de start waar ik André en Yan trof. Yan heeft leren vliegen op mijn eerste eigen vleugel en gaat nu meedoen met de Franse Open. De rest van de dag ging heen met piloten ophalen en vleugels opladen en pas om vijf uur kon ik eindelijk naar m'n meertje voor een klein rondje, net genoeg om m'n gewrichten een beetje los te bewegen en niet teveel om ze verder te irriteren.