Taak 1

Toen we best heel vroeg op de start aankwamen stond het al helemaal vol, vleugels gespreid en al. Ik kreeg van Marzio een geel hesje aan en van twaalf tot twee, half drie was het flink aanpoten om alle piloten op hun plaats te krijgen. Zelfs als negentig procent vriendelijk meewerkt en keurig doet wat ik ze gevraagd heb, is het een uitdaging, zeker op de Mont Cuarnan. Het gras is mooi gemaaid en ze hebben een paar grote stenen verwijderd, maar er ligt direct achter de start nog altijd een enorme kuil waar je niet in of door kan. De meest westelijke start heeft een beduidend andere richting dan de twee meer oostelijke starts. Er stonden enkele fouten op de launch order lijst en er zijn een paar foute rigging nummers en natuurlijk stonden er een of twee piloten op het verkeerde nummer opgebouwd. Mario loopt altijd te zuigen en Jeremy is te laat, de Japanners begrijpen je niet en ook de meeste Tjechen en Slovaken spreken nauwelijks engels. Om van de Italiaanse staf niet te spreken.
Gelukkig heeft Trudy Fabio en mij precies op deze berg uitstekend getraind en Fabio spreekt wel vloeiend engels, dus met z'n tweeen kregen we de dertig rigids en zestig delta's toch min of meer ordelijk van de berg af. Al duurde het veel en veel te lang doordat de rigids eindeloos traag starten en de omstandigheden erg minimaal waren. Net toen we de delta's begonnen op te lijnen werd alles een half uur naar achteren geschoven, wat op zich wel goed was maar het werd niet goed genoeg gecommuniceerd. Nu protesteert Damien, die geraced heeft om voor vijf uur op de grond te staan, omdat als hij had geweten dat hij tot half zes had zou hij mogelijk goal hebben gehaald. En het is Toms start, een minuut voordat het berichtje per whatsapp werd verstuurd over het half uur extra, die het verschil zal maken bij een beslissing. Waardoor vader Jan, die in zijn tijd ook wedstrijden vloog maar het was wel echt een heel andere tijd met volstrekt andere wedstrijdformats en ook een andere sfeer in het deltavliegen, Jan dus boos wordt omdat hij het onsportief vindt om te protesteren.
Afijn, ik besloot om niet te vliegen want het leek mij de moeite niet waard en ik was best moe van het startwerk, dus we reden samen naar goal waar Tom al uitgezakt was. Voor het eerst deze vakantie nam ik even de tijd om een beetje te lezen en naar de arrivals te kijken - Peter Neuenschwanger als eerste van de flexies. Zo'n ontzettend gaaf gezicht en dat tegen de schitterende achtergrond van de Dolomieten.
Na afloop naar huis om samen te koken en te eten, wat nog een bijzondere uitdaging is omdat Jan bloedserieus weet te verkondigen dat vrouwen in de keuken horen. En de aardappels in de vleespan bakt omdat hij vegetariers niet begrijpt. Tom moest ons uit elkaar halen als ruzieende kinderen, heel sneu. Maar morgen is het weer goed en moet ik ingrijpen als vader en zoon over elkaars rijstijl kibbelen.

Briefings en regen

ons huis in Verzegnis

waanzinnig veel bloemen

de tuin

Geannuleerde dagen zijn toch al lang en landerig, maar als je dan ook nog niet meevliegt is het helemaal niksig. Maar niet verkeerd, we wisten het gelukkig al gisteravond dus we konden uitslapen, rustig fikkie stoken en douchen, ontbijten. Om elf uur was de mandatory safety briefing waarin ook uitvoerig werd stilgestaan bij het ongeluk van Naoki afgelopen donderdag. Het was lastig om de Japanse teamleider te volgen, deels omdat hij op z'n Japans heel zacht praat en deels omdat hij steeds z'n tranen wegschraapte, maar het lijkt er toch echt op dat hij z'n hangloop niet goed om de kiel had hangen en alleen aan het klitteband hing. Gek genoeg een drama dat wel meer voorkomt, kennelijk is het lastig te zien. Ik check altijd driedubbel omdat het zo cruciaal is, het enige punt dat jou aan je toestel verbindt.
We waren vroeg thuis en dachten nog even een stukje te gaan fietsen, maar ik had al heel snel door dat het hier op geen enkele manier goed fietsen is. Het is allemaal steil omhoog en omlaag, de wegen zijn behoorlijk smal en bochtig en vol Italiaanse automobilisten, en er dreigde opnieuw regen. Ik keerde dus heel snel om, tot teleurstelling van Tom die dan weer minder van het wandelen is. En ik ben m'n wandelstokken vergeten.
Na het eten toch maar even gaan 'wandelen', eigenlijk flink klimmen, en het is inderdaad schitterend hier.
Misschien kunnen we morgen vliegen.

Mijn lievelingspiloten

Tegen een uur of negen kwamen we aan op hq/goalveld, waar het heerlijke hallo zeggen weer begon. Urenlang mensen begroeten en in m'n geheugen naar namen graven, Frans Engels Duits gebaren en tussendoor even checken of m'n Belgen nog rustig zaten te wachten tot registratie open ging. Christian merkte op dat ik niet kom om te vliegen maar om te zoenen, en zo is het. Ik ben echt heel blij om ze allemaal weer te zien, de Aussies (welkom bij de Europese kampioenschappen) de Slovenen de Spanjaarden het Italiaanse team. Al kreeg ik bij die laatsten verschillende keren een negatieve reactie op mijn vraag hoe het ermee ging: een scheiding, moeilijk op het werk, uitgezaaide kanker. Dat laatste is een schok en het was 'm ook aan te zien, heel naar.
Om een uur of twaalf reden we de berg op, tergend langzaam omdat iedereen bij elke haarspeldbocht, en daar zijn er tientallen van, een stukje achteruit moest steken om helemaal de bocht om te kunnen. En omdat we af en toe achter een stel ploeterende fietsers bleven hangen die nergens aan de kant konden.
Eenmaal boven voelde ik me zenuwachtig worden maar ik kon de gelegenheid ook niet laten lopen, dus ik bouwde toch maar op. Vario vergeten, telefoonhoesje vergeten (waardoor ie niet in m'n pod past), powerbank vergeten, boek vergeten. Twee Italianen van de staf probeerden me te wijzen waar het bombout veld is maar ik kwam er geen wijs uit. In de richting van het goalveld hoorde je gerommel en werd de lucht donkergrijs. Even aarzelde ik of ik niet beter in kon pakken maar een klein schopje onder m'n kont kan nog wel, dus rond half twee holde ik de berg af. Rechtstreeks naar de bombout, dat wel. Ik zag het goalveld in de verte liggen en met een paar bellen zou ik het inderdaad makkelijk kunnen halen, maar met het groeiende onweer wilde ik zo snel mogelijk op de grond staan. Ik zag niks evident aantrekkelijks dus plantte mezelf maar met behulp van m'n droguechute op een groot vierkant veld tussen hoge bomen, hoogspanningskabels, lage kabels en een huis in het midden. Dat ging goed en ik vond nog een vuilniszak in m'n harnas om m'n spullen tegen de regen te beschermen. Dat was nodig want het begon snel te druppelen en er was geen mogelijkheid om te schuilen.
Jan vond me vrij snel en een half uurtje later schoven we bij Tom en de Aussies aan op het hoofdkwartier. Na nog wat kletsen begroeten zoenen, lenzen uit bril op, plakkerige vliegkleren uit jurkje aan, was het tijd voor de openingsparade. Toch een flink stuk kleiner dan vroeger, en nauwelijks nieuwe gezichten. Wel gezellig en gelukkig hielden ze de toespraken vrij kort en was er buiten de trommelaars geen extra voorstelling meer. Nou ja het Italiaanse volkslied gezongen door de vrouw van Igriza.
We sloten deze aankomstdag af met het Nederlandse team (Arne, Sander, Anne en Fred als chauffeur) en nog meer vette kaas. Daarna een lange, lange, lange rit naar huis waar het water nog warm genoeg bleek voor een snelle douche. Tijd voor m'n bed en morgen kunnen we uitslapen want de oefentaak is alvast geannuleerd wegens regen.

Verzegnis

Ondanks een bijzonder voorspoedige reis en de schitterende Alpen ben ik nou toch vet sjagrijnig. Het huis waar we zitten - heel ruim, heel goedkoop, prima bedden en een fijne stille omgeving - staat in the middle of nowhere, vrij letterlijk. Het is een half uur bergop slingeren voor je er vanuit Gemona bent. Dat betekent dat we elke dag een paar uur extra aan het rijden zijn, en ons 's ochtends ook best moeten haasten, om op tijd te zijn. En het betekent dat we geen andere piloten in de omgeving hebben. Maar waar ik echt gigantisch ochtendhumeur van heb is dat de boilers op hout gestookt zijn! Dat betekent dat je pas warm kan douchen als je eerst een half uur hebt lopen pielen met blokjes hout en aanmaakblokjes en mislukte pogingen om een vuurtje te stoken. En als het dan gelukt is moet je nog een half uur wachten voor tachtig liter opgewarmd zijn. Een kleinere boiler is er niet, terwijl ik voor een douche waarschijnlijk niet meer dan een paar liter verbruik.

Nog altijd fijn

 

In de weekenden ben ik steeds minder gemotiveerd om te gaan vliegen. Het rugbrekende gesjouw, de lange files en de talloze klusjes die ik thuis ook nog heb liggen en dan de steeds schevere verhouding tussen inspanning en luchttijd maken het een opgave. Maar als ik nog minder vlieg dan ik nu al doe dan ga ik de weg die ik anderen voor mij heb zien gaan: je verliest routine, vaardigheid en vliegfitheid en dus gaat het steeds vaker niet goed en zo kom je in de vicieuze cirkel naar het einde. Plus: ik weet hoe goed het me doet om even achter de dragonfly te hangen en misschien wat termiek te pakken en als het meezit een goeie landing te doen.
Toen ik aankwam was Dany er al dus ik had hulp om de vleugel van de auto te halen. Het was heerlijk warm en rustig. Er waren wel veel ulms maar die zaten allemaal nog braaf in het restaurant te briefen dus daar hadden we geen last van. In alle rust bouwde ik op, duwde m'n spullen naar de start en wachtte met m'n krantje en het geluid van leeuweriken op Tom. Die voelde zich goed genoeg om een middagje te slepen, heel onverstandig maar wel fijn voor mij want ik sleep graag achter hem. Andersom complimenteert hij mij ook weer, altijd leuk zulke bevestiging. Ondanks de hobbelige lucht probeer ik om zo te volgen dat hij me niet voelt. Geen rukken aan de kabel en geen gesleur in de binnenbocht. Helaas hoorde ik m'n vario helemaal niet en ik ben nog niet gewend aan xctrack op m'n telefoon om daar in een oogopslag de vario te zien, als dat er al op zit. Toen ik landde liep er net een rigid superlangzaam dwars over het veld, dat was niet de oorzaak van m'n bijzonder slechte landing maar het hielp niet mee. Gelukkig kreeg ik meteen een dolly en kon ik snel een tweede start maken. Die keer kon ik iets langer vasthouden maar uiteindelijk kostte het ingespannen luisteren naar het veel te zachte piepje van de bluefly (en m'n chagrijn over de skybean die het alweer niet deed in de lucht) teveel concentratie dus ondanks de waanzinnig mooie lucht zakte ik toch weer uit. Meer verbaasd dan trots constateerde ik dat m'n landing best goed was, ook al was Tom kritisch.
Philippe, altijd bereid om te helpen, bood aan om m'n vleugel naar de auto te dragen en zo was ik zonder noemenswaardige spierpijn al om vier uur weer ingepakt. Ik bleef nog een uurtje in de zon om te helpen met starten, maar er waren genoeg piloten en hoe later je op de weg zit op zondagavond hoe langer de files rond Brussel en Antwerpen. Thuis hielp buuv me om de vleugel op z'n plaats te tillen. Het was toch weer de moeite waard. 

Wat hou ik toch vreselijk veel van m'n Litesport

 

In Den Haag was het zoals voorspeld koud en grijs dus ik mikte m'n spullen in de auto om alvast in Maillen te zijn. Te laat om te vliegen en ik vertrouwde de wind sowieso niet maar ik hoopte nog een wandelingetje te kunnen maken. Door drie kwartier file lukte dat niet meer en ik moest gauw m'n tentje opzetten en m'n prak opwarmen om nog net een beetje avondlicht mee te pakken. Er waren een paar piloten, ze hadden niet heel fantastisch gevlogen maar ze waren van de grond geweest. Tom had z'n telefoon driehonderd meter laten vallen en het ding deed het nog gewoon, zelfs het glas was niet gebroken.
In m'n tentje, met twee slaapzakken, een dekbed en een dikke pyama had ik het heerlijk warm en voor de verandering bonkten er eens een keer niet een discodreun tot vier, vijf uur in de ochtend. In plaats daarvan vogeltjes, die me nog voor half zeven m'n bed uit wekten. Zo'n ochtend ben ik dan uren bezig: mezelf een beetje wassen, thee- en koffiewater koken (ik moest lang zoeken naar een nieuw stopcontact want het snoer van m'n nieuwe waterkoker is te kort voor het stopcontact dat ik in een hangar wist), ontbijtje maken, kouwe tenen opwarmen want kaplaarzen vergeten, krantje lezen, dekbed opruimen... ineens was het elf uur en tijd om op te bouwen. M'n neuskap ontbrak, die moet ik de laatste keer begin november kwijt hebben gemaakt. Gelukkig had Bobo een Litespeed liggen en met wat ducktape paste zijn neuskapje heel redelijk.
En toen: slepen. De wind was nul en er bewoog ook nauwelijks iets, op negenhonderd meter was het nog steeds niet koud. En het slepen ging heerlijk. Moeiteloos. Tom sleept goed maar het was toch vooral de Litesport, wat een verschil! In Forbes heb ik zo vreselijk lopen tobben met de Sting, en Blaino en Steve gingen me de hele tijd uitleggen hoe slepen moet terwijl ik het verdorie echt wel kan. Rinus zegt zelfs vaak dat hij me niet eens voelt als ik achter 'm hang. Maar nu ben ik weer terug, sleep nummers 508 tot en met 510 (voor het eerst in tijden weer eens drie starts gemaakt) gingen zo geweldig dat ik mezelf bijna wakker moest schudden terwijl ik nog aan de kabel hing.
Het landen was dan weer minder helaas. Pepi heeft de pocket voor m'n droguechute gerepareerd en daar ben ik ontzettend dankbaar voor, maar nou zit er wel een rits op. Daar moet ik wel even mee oefenen, om een rits met m'n dikke handschoenen open te trekken en dan weer niet zo ver dat de chute er helemaal uitvalt. Bovendien was het echt droguechute weer zo met die extreem zachte zuidenwind. Maar het gedoe leverde me wel drie buikschuivers op dus een hoop modder en gras in m'n rits. Desalniettemin, een heerlijk dagje.

Weer thuis

In de sauna na het sporten evalueer ik m'n vakantie. Voor het vliegen moet ik niet meer naar de andere kant van de wereld. Afgezien van een paar hopjes en een heel enkele termiekvlucht stelde het weinig meer voor, terwijl het gesjouw en de kosten echt enorm waren. Gelukkig werd ik zowel in Sydney als op station Laan van NOI spontaan geholpen door wildvreemde jongeren, op m'n eentje kon ik de harnaszak van 25 kilo en m'n koffertje niet tegelijk tillen. Maar ik ga het niet meer doen, naar Australië met vliegspullen. Voor liefde wel misschien, ook al is er ook liefde te vinden in Den Haag, in Californië en in Frankrijk. Maar het gemis van m'n vrienden in Newcastle wordt altijd weer te groot om vol te houden, ook al vormen we geen gelukkige familie meer met elkaar. Conrad en Nic zijn uit elkaar, Selmsy verschanst zich in z'n schuur, Cameron en Lyn zijn met andere dingen bezig en Kath is uit ons bestaan verdwenen. Toch was het superfijn om bij hen te logeren, er gewoon te zijn.
Wat het ook echt ontspannen vakantie maakt is niks hoeven, nergens verantwoordelijk voor te zijn. Eenmaal thuis ligt er een stapel officiële post op me te wachten en alles vereist actie, plannen, regelen. In Australië was er alleen de overschrijving van de auto om te regelen en af en toe boodschappen. En de temperatuur natuurlijk, de vrijheid om alleen een jurkje over m'n hoofd te gooien en elke ochtend het water in te duiken.
Ga ik ervoor terug, voor een zeventiende keer de rijstebrijberg nemen met een milieuvervuilende reis van 27 uur trein en vliegtuig en nog eens tien uur wachten? Ik weet het echt niet maar ik mis het geklok van de spechten en het getingel van de bellbirds nu al.

Vertrek

Afscheidsetentje met Nic, Conrad, Selmsy en Lydia was wat ongemakkelijk maar wel supertof dat ze er waren! Vanmorgen was de verwarring weer optimaal, terwijl ik in Conrads huis op hem zat te wachten was hij bij Nic om Lydia naar school te brengen. Ondertussen kreeg ik paniekerige berichtjes van Kris dat ze de sleutel van de auto niet konden vinden en dachten dat ik 'm nog had. Het inchecken lukte niet helemaal, m'n cash is op en ik moet m'n spullen nog inpakken.

Until next time zegt iedereen, ik ook. Maar zoals elke keer als ik hier wegga weet ik dat ik mogelijk nooit meer terugkom.

Afscheid

 

Lydia en Nic

Ik heb nu alleen nog Conrads fiets maar eigenlijk is het wel te doen vanaf Nicola's huis naar de pool en daarna naar Troy en Lindy. Ik blijf me verwonderen over hoe normaal het is dat er om half zeven 's ochtends talloze mensen aan het sporten zijn, van ouderwetse gymnastiek tot pushups, snelwandelen, fietsen, yoga, zwemmen en surfen. Overal. Net zo normaal als mensen op blote voeten of in badkleding of met ontbloot bovenlijf in de supermarkt, ook in de stad. Tussen de mensen in kantooroutfits of tradies met hun vuile reflectorhemden. Wat dan wel weer jammer is is dat de fietsinfrastructuur shocking is, echt extreem slecht. Vaak moet je op de stoep, meestal wordt een fietspad maar een paar meter uitgelijnd, en overal waar je geacht wordt op de parkeerstrook te fietsen ligt glas en steentjes. Bij stoplichten doe je maar wat, soms is het het minst gevaarlijk om af te stappen en op het voetgangerslicht te wachten. Maar het is eigenlijk overal gevaarlijk. Ik weet dat het zicht vanuit de joekels van auto's die hier normaal zijn heel slecht is, er is ook echt geen ruimte om een fietser te passeren, en regelmatig passeert een automobilist die probeert om fietsers op stang te jagen door ons van de weg te drukken of hard te toeteren. Hellingen zijn ook erg steil dus ik kom altijd totaal doorweekt aan, ook in de airconditioned winkels waar ik dan meteen een vest aan moet trekken.