Lage bewolking

Attila op goal

Bordano goalveld

boven start

Ik draaide vrij makkelijk omhoog. Terwijl ik met m'n telefoon aan het prutsen was werd ik de wolk ingetrokken, niet heel erg want ik had steeds grondzicht maar er waren toch tien, twintig andere vrijvliegers in de lucht en die moest ik niet net nu tegen komen. Ik verloor flink hoogte met het wegvliegen van de wolk en toen zat ik al ver richting Bordano, dus ik besloot het hier maar bij te laten. In plaats van een tijdje rond de berg jojo-en maakte ik kiekjes van de waanzinnig mooie omgeving. Dat blijft superleuk nou ik Neales instrumentpod heb met ruimte voor m'n telefoon en een gat voor de camera. 
M'n landing was prima tot het allerlaatste flaremoment, ik begreep niet helemaal wat er mis ging maar ik kwam alsnog op m'n knieen terecht. Even later kwam er een masttoestel met grote snelheid op final, leek alles goed te doen en viel bij z'n flare toch over een kant weg en brak z'n tipstick. En veel van de landingen die volgden zagen er een beetje hetzelfde uit.
Snel daarna kwamen de eerste rigids binnen en nog voor de laatsten van hen op goal aankwamen waren daar Alex, Primoz, Christian al, en meer.
Jan was rechtstreeks naar goal gereden want "als ik nu niet daar aan zou komen kon ik niet deltavliegen" en gelijk had ie. Daardoor kon ik gewoon genieten van het binnen komen van de 41 piloten op goal (Igriza was de laatste die het haalde, Crosby net niet). Ik vind het altijd al prachtig, het spektakel van toppiloten die heel blij komen binnenscheuren en dan meestal ook nog een fantastische landing maken. En dan ronddrentelen en kiekjes maken en mensen feliciteren en Manfred om de hals vliegen en een biertje drinken. M'n boek krijg ik niet uit.

Regen

je zou de auto niet kunnen bereiken al had je het graag

Het stroomde van de regen dus de teamleaderbriefing was pas om elf uur. Jan en ik gingen mee omdat het drie kwartier rijden is vanaf ons appartement. Helaas zitten ook alle andere teams ver weg dus een gezellig middagje spelletjes doen lukte niet. En ik kreeg ineens een gemene stekende pijn in m'n knie, die met een kruisband te weinig, waardoor wandelen ook uitgesloten was. Via een prachtige omweg reden we terug naar onze bergtop en ik installeerde me om de rest van de middag te lezen. Maar Tom, die meteen heel ongedurig wordt van niks doen, werd verlost door Anias en vertrok bij het eerste straaltje zon richting een alternatieve start. Dat gaf me de gelegenheid om een goeie pasta in elkaar te draaien die leidde tot verbaasde uitroepen dat vegetarisch eten toch smakelijk bleek te zijn. Zo was de dag niet helemaal verloren.

Stabiel dagje

 

 

  

 

Tom en Igriza op de bombout

 

Het was bewolkt en fris maar er werd toch een taak van bijna honderd kilometer uitgezet, en ik bouwde vooraf maar vast op want deze keer ging ik echt niet naar beneden rijden. Dat was nog een uitdaging want ik had net een ander lid van de staf gezegd dat hij z'n vleugel niet mocht opbouwen op een plek waar ie de wedstrijddeelnemers in de weg stond, en nou moest ik zelf een geschikt plekje vinden. Dat is uiteindelijk niet gelukt want ik stond op een paadje en bovendien waaide m'n Fun kennelijk weg. Gelukkig heeft Fred 'm gered. Nog voor de briefing greep een windvlaag ook een tiental vleugels aan de voorkant, enorme schrik maar de schade bleef beperkt.

   Het oplijnen en starten ging voorbeeldig, lekker snel en ordelijk en kwart voor twee hielp Hongaarse Pedro mij de lucht in. Ik wist waar de bombout was, Luigi had me meermaals verzekerd dat ik het goalveld ruim zou halen, en ik won een beetje hoogte in de goeie richting dus ik ging er voor. Het was niet ondraaglijk spannend maar ik ben tegenwoordig toch snel zenuwachtig als ik ook maar even denk dat ik op een onbekend veldje tussen de hoogspanningskabels zal moeten landen. Ik kan me bijna niet meer voorstellen hoe ik enthousiast met een Litespeed van keerpunt naar keerpunt vloog zonder me serieus druk te maken over enge landingen. Natuurlijk hield ik altijd een landingsoptie in het oog, maar ik ging er gewoon niet van uit dat ik daar dan ook zou moeten landen. Nu klopt het hart me in de keel als ik misschien wat laag aan zal komen boven een gigantisch terrein met nog een landbare wadi ervoor ook.

Met de wind in de rug kwam ik vijfhonderd meter boven het goalveld aan, maakte wat kiekjes met Neales geweldige instrumentenpod, en landde minder mooi dan eigenlijk zou moeten. Jonny raad altijd aan om ongeacht het veld altijd te proberen een doellanding te doen en gelijk heeft ie, alleen doe ik het eigenlijk nooit. Misschien dat ik er daarom zo slecht in ben.
Jan was er precies toen ik m'n pakzak nodig had, en juist toen de eerste delta's binnenkwamen (Arne tweede!) moesten we Tom op gaan halen op de bombout, inderdaad een prachtig groot terrein met windzak.
's Avonds kregen we eten van de voetbalclub, niet heel lekker of heel veel maar wel gezellig om wat her en der te kletsen met mensen die ik graag zie maar alleen bij wedstrijden, waar dan toch iedereen in z'n eigen team met vliegen bezig is.

Verregend

Het regende hard en tot halverwege de middag, en om te fietsen is het hier te steil, dus wandelen. Maar ik ben m'n wandelstokken vergeten dus we moesten eerst naar de decathlon in Udine waar we maar een paar andere piloten tegen het lijf liepen. Behalve de stokken perongeluk ook nog een hoop kleren en kabeltjes en hoesjes en andere overbodige handige dingen gekocht, gepoogd om paracetamol aan te schaffen bij een drogist waar ze geen zelfzorgspullen mee mochten geven zonder dat de apotheker in huis was, en een hoesje voor m'n telefoon gevonden waarmee het ding in m'n Nealepod past.
Eenmaal terug op onze berg wilden we samen een klein wandelingetje doen maar Tom heeft een spier of een pees ofzo verrekt dus hij moest het al snel opgeven. Ik realiseerde me dat ik dol ben op gezelligheid maar van tijd tot tijd ook erg op m'n eenzaamheid gesteld ben. Een ree sprong het pad over, overal fladderden vlinders en in de verte versterkte een koekoek de stilte. Tot mijn ontzetting vond ik een plastic snoepverpakking midden in het bos. Een vriendje stuurde een bericht om te vragen waarom er niet gevlogen wordt vandaag.
Dat is een van de leuke kanten van de sociale media en de live tracking. Ik ben lid van vier of vijf of meer whatsappgroepen van piloten uit verschillende landen, en allemaal zochten ze dinsdag dringend naar de url om de wedstrijd te volgen. Vroeger kon je de sterren van de hemel vliegen in een categorie 1 en niemand die het in de gaten had, zelfs niet in je eigen land.  

Taak 1

Toen we best heel vroeg op de start aankwamen stond het al helemaal vol, vleugels gespreid en al. Ik kreeg van Marzio een geel hesje aan en van twaalf tot twee, half drie was het flink aanpoten om alle piloten op hun plaats te krijgen. Zelfs als negentig procent vriendelijk meewerkt en keurig doet wat ik ze gevraagd heb, is het een uitdaging, zeker op de Mont Cuarnan. Het gras is mooi gemaaid en ze hebben een paar grote stenen verwijderd, maar er ligt direct achter de start nog altijd een enorme kuil waar je niet in of door kan. De meest westelijke start heeft een beduidend andere richting dan de twee meer oostelijke starts. Er stonden enkele fouten op de launch order lijst en er zijn een paar foute rigging nummers en natuurlijk stonden er een of twee piloten op het verkeerde nummer opgebouwd. Mario loopt altijd te zuigen en Jeremy is te laat, de Japanners begrijpen je niet en ook de meeste Tjechen en Slovaken spreken nauwelijks engels. Om van de Italiaanse staf niet te spreken.
Gelukkig heeft Trudy Fabio en mij precies op deze berg uitstekend getraind en Fabio spreekt wel vloeiend engels, dus met z'n tweeen kregen we de dertig rigids en zestig delta's toch min of meer ordelijk van de berg af. Al duurde het veel en veel te lang doordat de rigids eindeloos traag starten en de omstandigheden erg minimaal waren. Net toen we de delta's begonnen op te lijnen werd alles een half uur naar achteren geschoven, wat op zich wel goed was maar het werd niet goed genoeg gecommuniceerd. Nu protesteert Damien, die geraced heeft om voor vijf uur op de grond te staan, omdat als hij had geweten dat hij tot half zes had zou hij mogelijk goal hebben gehaald. En het is Toms start, een minuut voordat het berichtje per whatsapp werd verstuurd over het half uur extra, die het verschil zal maken bij een beslissing. Waardoor vader Jan, die in zijn tijd ook wedstrijden vloog maar het was wel echt een heel andere tijd met volstrekt andere wedstrijdformats en ook een andere sfeer in het deltavliegen, Jan dus boos wordt omdat hij het onsportief vindt om te protesteren.
Afijn, ik besloot om niet te vliegen want het leek mij de moeite niet waard en ik was best moe van het startwerk, dus we reden samen naar goal waar Tom al uitgezakt was. Voor het eerst deze vakantie nam ik even de tijd om een beetje te lezen en naar de arrivals te kijken - Peter Neuenschwanger als eerste van de flexies. Zo'n ontzettend gaaf gezicht en dat tegen de schitterende achtergrond van de Dolomieten.
Na afloop naar huis om samen te koken en te eten, wat nog een bijzondere uitdaging is omdat Jan bloedserieus weet te verkondigen dat vrouwen in de keuken horen. En de aardappels in de vleespan bakt omdat hij vegetariers niet begrijpt. Tom moest ons uit elkaar halen als ruzieende kinderen, heel sneu. Maar morgen is het weer goed en moet ik ingrijpen als vader en zoon over elkaars rijstijl kibbelen.

Briefings en regen

ons huis in Verzegnis

waanzinnig veel bloemen

de tuin

Geannuleerde dagen zijn toch al lang en landerig, maar als je dan ook nog niet meevliegt is het helemaal niksig. Maar niet verkeerd, we wisten het gelukkig al gisteravond dus we konden uitslapen, rustig fikkie stoken en douchen, ontbijten. Om elf uur was de mandatory safety briefing waarin ook uitvoerig werd stilgestaan bij het ongeluk van Naoki afgelopen donderdag. Het was lastig om de Japanse teamleider te volgen, deels omdat hij op z'n Japans heel zacht praat en deels omdat hij steeds z'n tranen wegschraapte, maar het lijkt er toch echt op dat hij z'n hangloop niet goed om de kiel had hangen en alleen aan het klitteband hing. Gek genoeg een drama dat wel meer voorkomt, kennelijk is het lastig te zien. Ik check altijd driedubbel omdat het zo cruciaal is, het enige punt dat jou aan je toestel verbindt.
We waren vroeg thuis en dachten nog even een stukje te gaan fietsen, maar ik had al heel snel door dat het hier op geen enkele manier goed fietsen is. Het is allemaal steil omhoog en omlaag, de wegen zijn behoorlijk smal en bochtig en vol Italiaanse automobilisten, en er dreigde opnieuw regen. Ik keerde dus heel snel om, tot teleurstelling van Tom die dan weer minder van het wandelen is. En ik ben m'n wandelstokken vergeten.
Na het eten toch maar even gaan 'wandelen', eigenlijk flink klimmen, en het is inderdaad schitterend hier.
Misschien kunnen we morgen vliegen.

Mijn lievelingspiloten

Tegen een uur of negen kwamen we aan op hq/goalveld, waar het heerlijke hallo zeggen weer begon. Urenlang mensen begroeten en in m'n geheugen naar namen graven, Frans Engels Duits gebaren en tussendoor even checken of m'n Belgen nog rustig zaten te wachten tot registratie open ging. Christian merkte op dat ik niet kom om te vliegen maar om te zoenen, en zo is het. Ik ben echt heel blij om ze allemaal weer te zien, de Aussies (welkom bij de Europese kampioenschappen) de Slovenen de Spanjaarden het Italiaanse team. Al kreeg ik bij die laatsten verschillende keren een negatieve reactie op mijn vraag hoe het ermee ging: een scheiding, moeilijk op het werk, uitgezaaide kanker. Dat laatste is een schok en het was 'm ook aan te zien, heel naar.
Om een uur of twaalf reden we de berg op, tergend langzaam omdat iedereen bij elke haarspeldbocht, en daar zijn er tientallen van, een stukje achteruit moest steken om helemaal de bocht om te kunnen. En omdat we af en toe achter een stel ploeterende fietsers bleven hangen die nergens aan de kant konden.
Eenmaal boven voelde ik me zenuwachtig worden maar ik kon de gelegenheid ook niet laten lopen, dus ik bouwde toch maar op. Vario vergeten, telefoonhoesje vergeten (waardoor ie niet in m'n pod past), powerbank vergeten, boek vergeten. Twee Italianen van de staf probeerden me te wijzen waar het bombout veld is maar ik kwam er geen wijs uit. In de richting van het goalveld hoorde je gerommel en werd de lucht donkergrijs. Even aarzelde ik of ik niet beter in kon pakken maar een klein schopje onder m'n kont kan nog wel, dus rond half twee holde ik de berg af. Rechtstreeks naar de bombout, dat wel. Ik zag het goalveld in de verte liggen en met een paar bellen zou ik het inderdaad makkelijk kunnen halen, maar met het groeiende onweer wilde ik zo snel mogelijk op de grond staan. Ik zag niks evident aantrekkelijks dus plantte mezelf maar met behulp van m'n droguechute op een groot vierkant veld tussen hoge bomen, hoogspanningskabels, lage kabels en een huis in het midden. Dat ging goed en ik vond nog een vuilniszak in m'n harnas om m'n spullen tegen de regen te beschermen. Dat was nodig want het begon snel te druppelen en er was geen mogelijkheid om te schuilen.
Jan vond me vrij snel en een half uurtje later schoven we bij Tom en de Aussies aan op het hoofdkwartier. Na nog wat kletsen begroeten zoenen, lenzen uit bril op, plakkerige vliegkleren uit jurkje aan, was het tijd voor de openingsparade. Toch een flink stuk kleiner dan vroeger, en nauwelijks nieuwe gezichten. Wel gezellig en gelukkig hielden ze de toespraken vrij kort en was er buiten de trommelaars geen extra voorstelling meer. Nou ja het Italiaanse volkslied gezongen door de vrouw van Igriza.
We sloten deze aankomstdag af met het Nederlandse team (Arne, Sander, Anne en Fred als chauffeur) en nog meer vette kaas. Daarna een lange, lange, lange rit naar huis waar het water nog warm genoeg bleek voor een snelle douche. Tijd voor m'n bed en morgen kunnen we uitslapen want de oefentaak is alvast geannuleerd wegens regen.

Verzegnis

Ondanks een bijzonder voorspoedige reis en de schitterende Alpen ben ik nou toch vet sjagrijnig. Het huis waar we zitten - heel ruim, heel goedkoop, prima bedden en een fijne stille omgeving - staat in the middle of nowhere, vrij letterlijk. Het is een half uur bergop slingeren voor je er vanuit Gemona bent. Dat betekent dat we elke dag een paar uur extra aan het rijden zijn, en ons 's ochtends ook best moeten haasten, om op tijd te zijn. En het betekent dat we geen andere piloten in de omgeving hebben. Maar waar ik echt gigantisch ochtendhumeur van heb is dat de boilers op hout gestookt zijn! Dat betekent dat je pas warm kan douchen als je eerst een half uur hebt lopen pielen met blokjes hout en aanmaakblokjes en mislukte pogingen om een vuurtje te stoken. En als het dan gelukt is moet je nog een half uur wachten voor tachtig liter opgewarmd zijn. Een kleinere boiler is er niet, terwijl ik voor een douche waarschijnlijk niet meer dan een paar liter verbruik.