Nog altijd fijn

 

In de weekenden ben ik steeds minder gemotiveerd om te gaan vliegen. Het rugbrekende gesjouw, de lange files en de talloze klusjes die ik thuis ook nog heb liggen en dan de steeds schevere verhouding tussen inspanning en luchttijd maken het een opgave. Maar als ik nog minder vlieg dan ik nu al doe dan ga ik de weg die ik anderen voor mij heb zien gaan: je verliest routine, vaardigheid en vliegfitheid en dus gaat het steeds vaker niet goed en zo kom je in de vicieuze cirkel naar het einde. Plus: ik weet hoe goed het me doet om even achter de dragonfly te hangen en misschien wat termiek te pakken en als het meezit een goeie landing te doen.
Toen ik aankwam was Dany er al dus ik had hulp om de vleugel van de auto te halen. Het was heerlijk warm en rustig. Er waren wel veel ulms maar die zaten allemaal nog braaf in het restaurant te briefen dus daar hadden we geen last van. In alle rust bouwde ik op, duwde m'n spullen naar de start en wachtte met m'n krantje en het geluid van leeuweriken op Tom. Die voelde zich goed genoeg om een middagje te slepen, heel onverstandig maar wel fijn voor mij want ik sleep graag achter hem. Andersom complimenteert hij mij ook weer, altijd leuk zulke bevestiging. Ondanks de hobbelige lucht probeer ik om zo te volgen dat hij me niet voelt. Geen rukken aan de kabel en geen gesleur in de binnenbocht. Helaas hoorde ik m'n vario helemaal niet en ik ben nog niet gewend aan xctrack op m'n telefoon om daar in een oogopslag de vario te zien, als dat er al op zit. Toen ik landde liep er net een rigid superlangzaam dwars over het veld, dat was niet de oorzaak van m'n bijzonder slechte landing maar het hielp niet mee. Gelukkig kreeg ik meteen een dolly en kon ik snel een tweede start maken. Die keer kon ik iets langer vasthouden maar uiteindelijk kostte het ingespannen luisteren naar het veel te zachte piepje van de bluefly (en m'n chagrijn over de skybean die het alweer niet deed in de lucht) teveel concentratie dus ondanks de waanzinnig mooie lucht zakte ik toch weer uit. Meer verbaasd dan trots constateerde ik dat m'n landing best goed was, ook al was Tom kritisch.
Philippe, altijd bereid om te helpen, bood aan om m'n vleugel naar de auto te dragen en zo was ik zonder noemenswaardige spierpijn al om vier uur weer ingepakt. Ik bleef nog een uurtje in de zon om te helpen met starten, maar er waren genoeg piloten en hoe later je op de weg zit op zondagavond hoe langer de files rond Brussel en Antwerpen. Thuis hielp buuv me om de vleugel op z'n plaats te tillen. Het was toch weer de moeite waard. 

Wat hou ik toch vreselijk veel van m'n Litesport

 

In Den Haag was het zoals voorspeld koud en grijs dus ik mikte m'n spullen in de auto om alvast in Maillen te zijn. Te laat om te vliegen en ik vertrouwde de wind sowieso niet maar ik hoopte nog een wandelingetje te kunnen maken. Door drie kwartier file lukte dat niet meer en ik moest gauw m'n tentje opzetten en m'n prak opwarmen om nog net een beetje avondlicht mee te pakken. Er waren een paar piloten, ze hadden niet heel fantastisch gevlogen maar ze waren van de grond geweest. Tom had z'n telefoon driehonderd meter laten vallen en het ding deed het nog gewoon, zelfs het glas was niet gebroken.
In m'n tentje, met twee slaapzakken, een dekbed en een dikke pyama had ik het heerlijk warm en voor de verandering bonkten er eens een keer niet een discodreun tot vier, vijf uur in de ochtend. In plaats daarvan vogeltjes, die me nog voor half zeven m'n bed uit wekten. Zo'n ochtend ben ik dan uren bezig: mezelf een beetje wassen, thee- en koffiewater koken (ik moest lang zoeken naar een nieuw stopcontact want het snoer van m'n nieuwe waterkoker is te kort voor het stopcontact dat ik in een hangar wist), ontbijtje maken, kouwe tenen opwarmen want kaplaarzen vergeten, krantje lezen, dekbed opruimen... ineens was het elf uur en tijd om op te bouwen. M'n neuskap ontbrak, die moet ik de laatste keer begin november kwijt hebben gemaakt. Gelukkig had Bobo een Litespeed liggen en met wat ducktape paste zijn neuskapje heel redelijk.
En toen: slepen. De wind was nul en er bewoog ook nauwelijks iets, op negenhonderd meter was het nog steeds niet koud. En het slepen ging heerlijk. Moeiteloos. Tom sleept goed maar het was toch vooral de Litesport, wat een verschil! In Forbes heb ik zo vreselijk lopen tobben met de Sting, en Blaino en Steve gingen me de hele tijd uitleggen hoe slepen moet terwijl ik het verdorie echt wel kan. Rinus zegt zelfs vaak dat hij me niet eens voelt als ik achter 'm hang. Maar nu ben ik weer terug, sleep nummers 508 tot en met 510 (voor het eerst in tijden weer eens drie starts gemaakt) gingen zo geweldig dat ik mezelf bijna wakker moest schudden terwijl ik nog aan de kabel hing.
Het landen was dan weer minder helaas. Pepi heeft de pocket voor m'n droguechute gerepareerd en daar ben ik ontzettend dankbaar voor, maar nou zit er wel een rits op. Daar moet ik wel even mee oefenen, om een rits met m'n dikke handschoenen open te trekken en dan weer niet zo ver dat de chute er helemaal uitvalt. Bovendien was het echt droguechute weer zo met die extreem zachte zuidenwind. Maar het gedoe leverde me wel drie buikschuivers op dus een hoop modder en gras in m'n rits. Desalniettemin, een heerlijk dagje.

Weer thuis

In de sauna na het sporten evalueer ik m'n vakantie. Voor het vliegen moet ik niet meer naar de andere kant van de wereld. Afgezien van een paar hopjes en een heel enkele termiekvlucht stelde het weinig meer voor, terwijl het gesjouw en de kosten echt enorm waren. Gelukkig werd ik zowel in Sydney als op station Laan van NOI spontaan geholpen door wildvreemde jongeren, op m'n eentje kon ik de harnaszak van 25 kilo en m'n koffertje niet tegelijk tillen. Maar ik ga het niet meer doen, naar Australië met vliegspullen. Voor liefde wel misschien, ook al is er ook liefde te vinden in Den Haag, in Californië en in Frankrijk. Maar het gemis van m'n vrienden in Newcastle wordt altijd weer te groot om vol te houden, ook al vormen we geen gelukkige familie meer met elkaar. Conrad en Nic zijn uit elkaar, Selmsy verschanst zich in z'n schuur, Cameron en Lyn zijn met andere dingen bezig en Kath is uit ons bestaan verdwenen. Toch was het superfijn om bij hen te logeren, er gewoon te zijn.
Wat het ook echt ontspannen vakantie maakt is niks hoeven, nergens verantwoordelijk voor te zijn. Eenmaal thuis ligt er een stapel officiële post op me te wachten en alles vereist actie, plannen, regelen. In Australië was er alleen de overschrijving van de auto om te regelen en af en toe boodschappen. En de temperatuur natuurlijk, de vrijheid om alleen een jurkje over m'n hoofd te gooien en elke ochtend het water in te duiken.
Ga ik ervoor terug, voor een zeventiende keer de rijstebrijberg nemen met een milieuvervuilende reis van 27 uur trein en vliegtuig en nog eens tien uur wachten? Ik weet het echt niet maar ik mis het geklok van de spechten en het getingel van de bellbirds nu al.

Vertrek

Afscheidsetentje met Nic, Conrad, Selmsy en Lydia was wat ongemakkelijk maar wel supertof dat ze er waren! Vanmorgen was de verwarring weer optimaal, terwijl ik in Conrads huis op hem zat te wachten was hij bij Nic om Lydia naar school te brengen. Ondertussen kreeg ik paniekerige berichtjes van Kris dat ze de sleutel van de auto niet konden vinden en dachten dat ik 'm nog had. Het inchecken lukte niet helemaal, m'n cash is op en ik moet m'n spullen nog inpakken.

Until next time zegt iedereen, ik ook. Maar zoals elke keer als ik hier wegga weet ik dat ik mogelijk nooit meer terugkom.

Afscheid

 

Lydia en Nic

Ik heb nu alleen nog Conrads fiets maar eigenlijk is het wel te doen vanaf Nicola's huis naar de pool en daarna naar Troy en Lindy. Ik blijf me verwonderen over hoe normaal het is dat er om half zeven 's ochtends talloze mensen aan het sporten zijn, van ouderwetse gymnastiek tot pushups, snelwandelen, fietsen, yoga, zwemmen en surfen. Overal. Net zo normaal als mensen op blote voeten of in badkleding of met ontbloot bovenlijf in de supermarkt, ook in de stad. Tussen de mensen in kantooroutfits of tradies met hun vuile reflectorhemden. Wat dan wel weer jammer is is dat de fietsinfrastructuur shocking is, echt extreem slecht. Vaak moet je op de stoep, meestal wordt een fietspad maar een paar meter uitgelijnd, en overal waar je geacht wordt op de parkeerstrook te fietsen ligt glas en steentjes. Bij stoplichten doe je maar wat, soms is het het minst gevaarlijk om af te stappen en op het voetgangerslicht te wachten. Maar het is eigenlijk overal gevaarlijk. Ik weet dat het zicht vanuit de joekels van auto's die hier normaal zijn heel slecht is, er is ook echt geen ruimte om een fietser te passeren, en regelmatig passeert een automobilist die probeert om fietsers op stang te jagen door ons van de weg te drukken of hard te toeteren. Hellingen zijn ook erg steil dus ik kom altijd totaal doorweekt aan, ook in de airconditioned winkels waar ik dan meteen een vest aan moet trekken.

Cool people

Harry

Corali

Kieran

Kyle

Paul

the Selmster

Curt

 Conrads zestigste verjaardag werd gevierd met een raveparty waarvoor het Glenrock Scout Camp was gereserveerd. Eerst rij je twee kilometer door een dichtbegroeid bos, dan kom je bij de gebouwen met keuken, douches en cabins en een grote grasheuvel naast een rivier met uitzicht op het strand en de zee. Er was een dansvloer met allerlei lichteffecten, een enorme glijbaan van landbouwplastic en zeepsop, een vuur, banken enkleden en kussens en muggenkaarsen, een kano, een parachute om mee te jonassen, tafels met salades die de nieuwe huisgenoot had gemaakt, weinig alcohol en veel chemie. Om vijf uur lag ik in m'n tentje maar voor zeven uur werd ik gewekt door de nieuwe huisgenoten die de weg terug naar Merewether zochten.
Het was een goed feest maar het opruimen was heel veel werk en er waren maar weinig mensen die echt hielpen. Ik reed twee ladingen en smeet klein afval in de bakken maar toen ik om half een vertrok was er nog een hoop te doen.
Een hele dag zonder zwemmen maar dat haalde ik vanmorgen in. Laatste keer dat ik daarvoor een auto heb  want die is nu verkocht aan een jongere waarvan ik geloof dat ze/hij het uitstekend zou kunnen vinden met mijn vrienden hier, dus ik raadde aan om te gaan hanggliden. De moeder gaf me een knuffel bij het afscheid - elke deal is de beste deal als beide partijen blij zijn vind ik. Inmiddels sta ik wel op instorten dus het komt goed uit dat m'n eetdeet bij Billo en July niet doorgaat vanwege Windy's verjaardag, waar ik geen zin in heb. Ik ga verzinnen wat ik morgen kook voor m'n afscheidsetentje en dan een grannydutje doen. Ik ben tenslotte ook bijna zestig.

Dagelijks leven in Newcastle

Laatste dagen, ik heb er best veel moeite mee. Elke ochtend als ik om zeven uur m'n baantjes trek in de Merewether Ocean Pool bedenk ik dat ik hier zou willen wonen, vanwege die pool. Niks is beter voor ontspanning dan een kilometertje baantjes trekken, drie schoolslag een borstcrawl, en soms honderd of tweehonderd meter extra. Dan onder de douche waar vrouwen op leeftijd elkaar vertellen over hun loopbanen en huwelijken. Sinds ik bij Nic logeer pak ik de auto naar het bad. Dat is hier supermakkelijk want je kan overal (gratis) parkeren, er is belachelijk veel ruimte voor gereserveerd en het zou echt anders moeten maar voorlopig is het wel eenvoudig. Mensen rijden ook rustig en laten je invoegen als de weg weer eens overgaat in een parkeerstrook.
Gisteren op jacht naar iets om vanavond aan te trekken op het grote verjaardagsfeest van Conrad. Het moest iets van bont zijn maar ik heb veertjes gevonden, in één van de talloze opshops, kringloopwinkels waar (tweedehands) kleding bijna niks kost. Ik heb er m'n volledige garderobe voor deze vakantie gekocht, al m'n leesvoer, en Conrad haalt er altijd de meest waanzinnige outfits vandaan.

Terug in NSW

 

de loodsen stappen over

Tumut

We vertrokken in de loop van zondagochtend uit het huis in de buurt van Hobart en dinsdagmiddag arriveerde ik bij Cameron en Lyn in Blue Haven. Uitgeteld, ondanks m'n superdeluxe cabin waar ik in een goed bedje heen en weer werd gewiegd door de hoge zee, de rustige start met een omhelzing van Tushar die m'n auto had bewaakt, een nacht in Tumut wat ik een van de mooiste streken van Australië vind. Slecht geslapen door de geluiden rond m'n tentje, het stikte er van de kangoeroes en ik kwam een echidna tegen die doodgemoedereerd de weg overstak en naar z'n holletje bij de rivier waggelde. De kakatoes krijsten maar niet te lang.
Camo, Lyn, Max (Camo's vader die al m'n posts leest) en ik hadden een gezellige avond en vanochtend bleven we als vanouds doorkletsen over vliegen en mentaliteit en centre of gravity en dergelijke. Cameron is inmiddels een uitstekende en gewaardeerde zweefvlieger met opnieuw enorm veel kennis en inzicht in zowel de technische kant als meteo en vliegtechniek. Ik blijf geloven dat hij een van de beste piloten is die ik ken, vooral dankzij z'n mentale houding. Hij is dol op vliegen, niet competitief maar omwille van het gevoel van vliegen, hij wil gewoon nooit landen omdat het zo heerlijk is om in de lucht te zijn. Hij probeert zich niet te bewijzen en hij neemt geen stomme risico's. We zijn het erover eens dat je een wedstrijd moet winnen dankzij je superieure vaardigheden, niet dankzij een hoge risicotolerantie. Skills not guts. Ik was altijd meer gutsy dan skilled en daar boet ik nu voor.
Ik vind het heerlijk om met Camo te kletsen en inmiddels zijn we uren en een hoop koffies verder, ik zou eigenlijk naar Newcastle gaan maar ik kan mezelf nauwelijks wegrukken. We bellen af en toe in winterse weekends als het tijdverschil minder in de weg zit, maar eigenlijk vind ik dat vreselijk. De verbinding is altijd slecht en het beeld is wazig. Nu we elkaar in levende lijve zien weet ik weer waarom ik zo veel van die gast hou.