Geslaag wiekend

met Hisako

Alex

vliegveld Maillen

Buuv Ayako dropte vrijdag haar vriendin bij mij: gaan jullie maar over hanggliding praten. Hisako had in de jaren zeventig een beetje gevlogen, en nu heeft ze het op haar vierenzestigste weer opgepakt. We konden het meteen erg goed vinden en bovendien blijken we nog best veel gemeenschappelijke kennissen te hebben. Heerlijk die verbinding over de hele aardbol heen.
Zaterdag was er een familiereunie van de Raymakers, via mijn moeders grootvader zijn we daar dan weer verbonden met tientallen neven, nichten, oma's en opa's, oudooms en oudtantes en achterneven en achternichten. Er was vanalles georganiseerd rond het huis met het torentje en de textielfabriek, geinig om te zien dat ik ook uit een nest van katholieke industrielen kom. Naast de heel andere nesten waar ik ook vandaan kom.
Vanmorgen was ik al vroeg op het veld en het was al flink heet toen ik klaar stond maar Jeremy nog niet eens gearriveerd was. Tom nam me mee voor een rondje met de dragonfly. Bloot hoofd blote voeten en het was zeker niet te koud. Wel oorverdovend zo zonder gehoorbescherming. En echt prachtig, de dorpjes en kastelen en hoeves ten zuidoosten van het vliegveld.
Vervolgens startte ik als eerste, bijna gaar gekookt omdat het nogal duurde voordat de tug helemaal klaar was. Het was harstikke stabiel dus ik landde al na tien minuten, ook nog eens niet mooi doordat de wind zo ongeveer nul was maar dan wel uit noord. Ik besloot vanwege de moordende hitte en mijn pijnlijke schouder om het bij dat ene kleine vluchtje te laten, ik was al heel tevreden met het rondje met Tom en ik besloot de rest van de middag op de start te helpen. Maar terwijl ik in stond te pakken nodigde Alex me uit voor een vlucht met zijn gesloten ulm en dat leek me toch nog leuker dan dolly's ophalen. Het werd een uur over dezelfde heuvels en hoeves maar dan nog verder, over Dinant, over de Maas en over de Lesse, heel erg prachtig. Alex draaide rond elk kasteel een paar rondjes zodat ik kiekjes kon maken, maar toen hij me plotseling vroeg Maillen aan te wijzen wist ik tot mijn vreugde toch aardig de goeie richting te duiden.

kiekjes van Gianni

Al jaren word ik door Gianni als een heus fotomodel van alle kanten gekiekt. Het geeft een beetje een indruk van mijn bezigheden.

 

EK voorbij

top tien klasse 1 individueel

Tegenover de energie die het kostte om twee weken non stop samen te leven met iemand met volstrekt andere denkkaders dan ikzelf, stond een fanclub waar ik wel energie van kreeg. Hongaarse chauffeur Pedro die me dagelijks hielp starten, lokale Gianni die weer tientallen kiekjes schoot alsof ik een heus fotomodel ben, Britse teamleider Dave die me ("Helium H") dagelijks liet weten dat ik zijn favoriete dame op de start ben en rigid piloot Stanislav die me met drankjes bleef volgieten vanwege mijn glimlach. Ook al betekent het allemaal niks het was toch een leuk kantje van de wedstrijd.
Ook erg leuk was m'n laatste vluchtje, afgesloten met een perfecte landing tenminste perfect voor mij, niet voor de haas die verschrikt onder m'n voeten wegstoof. Het was maar een heel kort vluchtje, ik heb langer op de start staan wachten tot de lucht vrij was dan dat ik vloog. Maar dat kwartiertje was helemaal goed, terwijl de rigids laag naar hun tweede keerpunt krabbelden draaide ik makkelijk omhoog. Dat trok natuurlijk rigids aan en een paar honderd meter boven start vertrok ik om niemand in de weg te zitten. En omdat het ook genoeg is. Ik ben niet meer bezig om zo lang mogelijk te vliegen of zo hoog of zo ver mogelijk te komen. Ik ben gewoon blij met een start, een belletje en een goeie landing.
En de piloten natuurlijk, mensen die ik al twintig, dertig jaar ken en die mij ook nog kennen als een serieuze wedstrijdpiloot. Bij de prijsuitreiking kletste ik wat met Christian, die zoveel beter engels spreekt dan twintig jaar geleden. Met Balazs die zoveel aardiger is geworden. Fred, Arne, Sander en Anne die een lollig team vormen. Fabio en Luigi, eindelijk klaar met de EK en rigid WK. En op weg naar huis met Tom die om de haverklap de auto uit sprong om vossen, een marter en een mogelijke wolf aan te wijzen.
Vandaag rijden we in één ruk naar huis, veertien + twee uur afzien, gelukkig kan het in een dag omdat de prijsuitreiking al gisteravond was. Die duurde gelukkig niet zo eindeloos als vaak het geval is. Een dame van de lokale overheid las als een schoolmeisje in aandoenlijk Italiaans-engels een tekstje voor, een andere dame zei iets Italiaans, de dagwinnaars werden gelukkig overgeslagen en de individuele top-tien en winnende teams gingen (x 2) vrij vlotjes omdat er geen uren werden besteed aan fotoos. Bijna iedereen was er nog; als het zoals oorspronkelijk gepland op zaterdag was geweest was er nauwelijks nog publiek geweest om te klappen.

Half negen uit Friuli Venezia vertrokken, om twee uur 's nachts lag ik in mijn eigen bedje in Den Haag. Morgen ben ik weer gewoon ambtelijke boekenwurm.   

Meduno

 

foto Kathleen Rigg

Woensdag werden we wakker met regen en dat bleef de rest van de dag zo, met als enige variatie harde regen en dan weer onweer met nog hardere regen. Op een half uurtje na dat ik meteen gebruikte om een wandelingetje te maken maar ik moest alweer omdraaien omdat het opnieuw begon te spetteren. Tom en Jan waren de hele dag in Triest (meer dan dertig graden!), ik probeerde m'n saaie dikke boek uit te lezen en hield de kachel gaande. We hadden bedacht om 's avonds bij Suan te gaan eten maar zijn restaurant bleek een rifugio die alleen lunch serveert.
Gisteren werden we naar Meduno gedirigeerd. De navigatie stuurde ons over tientallen kilometers smalle kronkelige bergweggetjes, heel mooi eigenlijk. Toen we aankwamen stond er een enorme puist noordenwind en het leek wel heel erg onwaarschijnlijk dat het nog vliegbaar zou worden. Maar de staf, lokale piloten, hadden er vertrouwen in en verdomd, rond het middaguur werd het kalm en bouwde iedereen z'n vleugel op. Er waren geen nummers in de grond gestoken dus het was ietsje meer zoeken naar piloten die moesten weten achter wie ze in de rij moesten gaan staan, maar ze zijn allemaal zo cooperatief dit jaar dat het toch heel soepel verliep. Ondertussen trok de zuidenwind wel aan dus ik startte meteen na de laatste wedstrijddeelnemer. Voor de start zat een pittige bel en even later draaide ik samen met Peter Burkitt omhoog. Achteraf zei hij dat hij heeft geprobeerd me te filmen, we moeten nog zien of dat gelukt is. Ik zou het wel superleuk vinden want behalve van mijn starts heb ik geen enkele vliegvideo van mezelf. Nog voor wolkenbasis vertrok ik omdat ik niet tussen de wedstrijdgaggles terecht wilde komen. Ik overwoog of Bordano haalbaar was maar zag er vanwege de beperkte landingsmogelijkheden toch maar vanaf. Vervolgens moest ik nog kiezen tussen het veld dat we als goal gebruikten bij de spring meets en het parapenteveld. Het werd het laatste maar dan het wat grotere veld ernaast, met drogue. Dat ding heeft me al zoveel landingen voldoende zekerheid gegeven waardoor ik de oplopende spanning wist te beheersen en gewoon een goeie landing voor elkaar kreeg, en dankzij Pepi kan ik 'm weer makkelijk gebruiken. Waar ik met grove steken en fysiotape de pocket een beetje naar wens had gemaakt heeft hij er nu twee ritsen op gemaakt die ik wel makkelijk open kan maken maar die niet ongewenst openspringen.
Zodra ik had ingepakt kwam Jan aangereden, we pikten Anias even verderop op, tankten de auto vol en toen was Tom nog maar 17 km van goal. Daardoor kwamen we te laat om hem te zien landen en al helemaal te laat om Jochen en Attila binnen te zien racen.
Tijdens het eten wond Gordon zich op over de verplaatsing van de prijsuitreiking naar vrijdagavond waardoor veel piloten vrezen voor een ingekort taakje. Toen ik zelf nog wedstrijd vloog zou ik net zo verontrust zijn geweest, maar nu vind ik dat het alle opwinding niet waard is. Ik ben weg van Luigi, de wedstrijdleider, en ik geloof niet dat hij een potentieel mooie taak zal inkorten om iedereen op tijd binnen te hebben. Bovendien wil ik graag zaterdag naar huis.

Beste dag

Arne komt binnen

 

Sasha op goal

Jean-Daniel, Toni, Laurent

Peter Siess en Arne

Marco Laurenzi en Arne

Toms vader heeft z'n poedel mee en het beest is extreem aanhankelijk, dus als Jan voorin gaat zitten springt het hondje erbij. Maar eigenlijk hoort ie achterin en het is sowieso elke dag een shuffle over wie er rijdt en wie er voorin zit en of alle schoenen en harnassen mee zijn. We waren al ruim een kwartier onderweg toen Tom ineens ontdekte dat we de hond waren vergeten. Na een zenuwachtige race terug de berg op troffen we het beestje midden op de weg kwispelend aan. Een opluchting, ondanks de enorme meur die er uit z'n bek komt.
Het is niet zo erg om te laat op start aan te komen, ze hebben het allemaal perfect georganiseerd met verkeersregelaars en iedereen zet z'n vleugel keurig op z'n nummer en de rigids starten eerst dus delta's hebben alle tijd. Ik bouw m'n vleugeltje vast op, achteraan, want Jan wil graag snel naar beneden als iedereen gestart is. Tijdens de briefings luister ik met een half oor mee en meestal kan ik meteen daarna beginnen de piloten te vertellen waar en na wie ze moeten starten. Ik zorg dat ze precies weten op welke piloot met welke vleugel en welk harnas ze moeten letten zodat ze verder zelf kunnen bedenken wanneer ze zich klaar moeten gaan maken. Het levert een beetje stress op als ik een piloot nergens kan vinden en meer als er eentje nog rond z'n vleugel loopt terwijl de mannen achter hem al in de rij staan. En dan hebben we nog Sasha, Marco en Davide die (net als ik zelf het liefste doe) hun spullen zo dicht mogelijk bij de start zetten omdat het sjouwen in je harnas tussen alle fietsen en palen door echt uitputtend is. Alle begrip dus maar het maakt het weer iets lastiger om ze allemaal keurig op te lijnen.
De lucht zag er erg goed uit en de gaggle draaide makkelijk omhoog dus ik had wel zin om meteen na de opening van de start de berg af te hollen, maar Kathleen waarschuwde dat het Bordano landingsveld berucht is om de turbulentie en dat we daarom beter zouden wachten tot een uur of drie, vier om niet op het heetst van de dag te landen. Ze heeft natuurlijk gelijk maar als er een ding is dat ik nog erger vind dan eng landen is het lang wachten. Pedro hielp me weer omdraaien en ik schroefde vrij eenvoudig omhoog. Toch was het niet heel erg makkelijk en steeds verloor ik m'n belletje zo'n twee, driehonderd meter boven het kerkje op de top van de riggel. Ik probeerde wat op te schuiven naar de hogere rotswanden daarachter waar een hoop rigids en parapents aan het draaien waren, maar onderweg verloor ik wel erg veel hoogte en met m'n enkeldoekertje heb ik maar heel beperkte speelruimte. Dus om mezelf een plezier te doen stak ik toch maar weer naar Bordano, waar ik nog honderd meter won boven de rivier terwijl een intermediate met carbon doek en flapperend achterlijk onder me landde. En bleef staan, midden op het veld. Het is groot genoeg maar wat een eikel - toen ik op de grond stond zag ik dat hij ter plekke aan het inpakken was.
Franc Peternel landde, wit om de neus en blij dat hij ongedeerd was. Bijna getuckt vertelde hij en daarbij was hij z'n instrumenten verloren. Later hoorde ik van veel piloten hoe heftig het was rond het tweede keerpunt, heel onaangenaam. Maar ondanks de omstandigheden kwamen er toch 36 van de 58 op goal, Marco als eerste maar Arne won de dag! Hij doet het echt nog beter dan Koos destijds en die was al bijzonder goed voor een Nederlander. Attila was al vroeg uitgezakt, Balasz kwam juist vroeg op goal dus die was dik tevreden. Tom haalde het niet, Sasha zoals bijna altijd wel. De Tjechische teamleider bracht de kussen en knuffels van Petr over, hij gaat z'n derde hersenoperatie in. Manfred was er vroeg na een rondje met de Swift en een paar Italianen waren uitzinnig van enthousiasme over hun vlucht.
's Avonds eten met Swiss Nic en de Australiers, het was half tien voor m'n pizza kwam doordat zowat alle teams in hetzelfde restaurant zaten. Maar we hoefden vanochtend toch niet vroeg op want de komende drie dagen zitten we weer in de regen. Dit kampioenschap zal niet herinnerd worden als een topervaring. De organisatie is geweldig, het gigantische landingsterrein met hq en bar en schone wc's en rivier en schadum van hoge bomen het beste dat ik ooit gezien heb. Maar we hebben erg pech met het weer.

Geen xc vliegen toch vakantie

Dario

Ik haal inmiddels wel genoeg voldoening uit het netjes oplijnen van de deelnemers, zelf naar beneden zeilen (bijna letterlijk gisteren, ik maakte er een potje van zodat ik in een kwartier op het bombout veld stond)en dan de leadgaggle op goal aan zien komen. Tussendoor probeer ik een beetje te lezen, te kletsen, van de zon te genieten. Iets te eten te snaaien - de lunches hier zijn echt heel slecht. Veel en veel te weinig, soms erg bederfelijk (sla met ei!), en enorm milieu-onvriendelijk en onhandig in plastic bakjes met plastic vorkjes. Daar staat dan wel weer tegenover dat er veel staf is en de meesten lijken me heel lief, ze rennen voor me alsof ik een prinses ben in plaats van een opportunistische vrijvlieger die een handje helpt. Bijna niemand spreekt engels dus het is natuurlijk de vraag hoe aardig ze echt zijn, maarik laat me de Italiaanse charme graag welgevallen.

Lage bewolking

Attila op goal

Bordano goalveld

boven start

Ik draaide vrij makkelijk omhoog. Terwijl ik met m'n telefoon aan het prutsen was werd ik de wolk ingetrokken, niet heel erg want ik had steeds grondzicht maar er waren toch tien, twintig andere vrijvliegers in de lucht en die moest ik niet net nu tegen komen. Ik verloor flink hoogte met het wegvliegen van de wolk en toen zat ik al ver richting Bordano, dus ik besloot het hier maar bij te laten. In plaats van een tijdje rond de berg jojo-en maakte ik kiekjes van de waanzinnig mooie omgeving. Dat blijft superleuk nou ik Neales instrumentpod heb met ruimte voor m'n telefoon en een gat voor de camera. 
M'n landing was prima tot het allerlaatste flaremoment, ik begreep niet helemaal wat er mis ging maar ik kwam alsnog op m'n knieen terecht. Even later kwam er een masttoestel met grote snelheid op final, leek alles goed te doen en viel bij z'n flare toch over een kant weg en brak z'n tipstick. En veel van de landingen die volgden zagen er een beetje hetzelfde uit.
Snel daarna kwamen de eerste rigids binnen en nog voor de laatsten van hen op goal aankwamen waren daar Alex, Primoz, Christian al, en meer.
Jan was rechtstreeks naar goal gereden want "als ik nu niet daar aan zou komen kon ik niet deltavliegen" en gelijk had ie. Daardoor kon ik gewoon genieten van het binnen komen van de 41 piloten op goal (Igriza was de laatste die het haalde, Crosby net niet). Ik vind het altijd al prachtig, het spektakel van toppiloten die heel blij komen binnenscheuren en dan meestal ook nog een fantastische landing maken. En dan ronddrentelen en kiekjes maken en mensen feliciteren en Manfred om de hals vliegen en een biertje drinken. M'n boek krijg ik niet uit.

Regen

je zou de auto niet kunnen bereiken al had je het graag

Het stroomde van de regen dus de teamleaderbriefing was pas om elf uur. Jan en ik gingen mee omdat het drie kwartier rijden is vanaf ons appartement. Helaas zitten ook alle andere teams ver weg dus een gezellig middagje spelletjes doen lukte niet. En ik kreeg ineens een gemene stekende pijn in m'n knie, die met een kruisband te weinig, waardoor wandelen ook uitgesloten was. Via een prachtige omweg reden we terug naar onze bergtop en ik installeerde me om de rest van de middag te lezen. Maar Tom, die meteen heel ongedurig wordt van niks doen, werd verlost door Anias en vertrok bij het eerste straaltje zon richting een alternatieve start. Dat gaf me de gelegenheid om een goeie pasta in elkaar te draaien die leidde tot verbaasde uitroepen dat vegetarisch eten toch smakelijk bleek te zijn. Zo was de dag niet helemaal verloren.

Stabiel dagje

 

 

  

 

Tom en Igriza op de bombout

 

Het was bewolkt en fris maar er werd toch een taak van bijna honderd kilometer uitgezet, en ik bouwde vooraf maar vast op want deze keer ging ik echt niet naar beneden rijden. Dat was nog een uitdaging want ik had net een ander lid van de staf gezegd dat hij z'n vleugel niet mocht opbouwen op een plek waar ie de wedstrijddeelnemers in de weg stond, en nou moest ik zelf een geschikt plekje vinden. Dat is uiteindelijk niet gelukt want ik stond op een paadje en bovendien waaide m'n Fun kennelijk weg. Gelukkig heeft Fred 'm gered. Nog voor de briefing greep een windvlaag ook een tiental vleugels aan de voorkant, enorme schrik maar de schade bleef beperkt.

   Het oplijnen en starten ging voorbeeldig, lekker snel en ordelijk en kwart voor twee hielp Hongaarse Pedro mij de lucht in. Ik wist waar de bombout was, Luigi had me meermaals verzekerd dat ik het goalveld ruim zou halen, en ik won een beetje hoogte in de goeie richting dus ik ging er voor. Het was niet ondraaglijk spannend maar ik ben tegenwoordig toch snel zenuwachtig als ik ook maar even denk dat ik op een onbekend veldje tussen de hoogspanningskabels zal moeten landen. Ik kan me bijna niet meer voorstellen hoe ik enthousiast met een Litespeed van keerpunt naar keerpunt vloog zonder me serieus druk te maken over enge landingen. Natuurlijk hield ik altijd een landingsoptie in het oog, maar ik ging er gewoon niet van uit dat ik daar dan ook zou moeten landen. Nu klopt het hart me in de keel als ik misschien wat laag aan zal komen boven een gigantisch terrein met nog een landbare wadi ervoor ook.

Met de wind in de rug kwam ik vijfhonderd meter boven het goalveld aan, maakte wat kiekjes met Neales geweldige instrumentenpod, en landde minder mooi dan eigenlijk zou moeten. Jonny raad altijd aan om ongeacht het veld altijd te proberen een doellanding te doen en gelijk heeft ie, alleen doe ik het eigenlijk nooit. Misschien dat ik er daarom zo slecht in ben.
Jan was er precies toen ik m'n pakzak nodig had, en juist toen de eerste delta's binnenkwamen (Arne tweede!) moesten we Tom op gaan halen op de bombout, inderdaad een prachtig groot terrein met windzak.
's Avonds kregen we eten van de voetbalclub, niet heel lekker of heel veel maar wel gezellig om wat her en der te kletsen met mensen die ik graag zie maar alleen bij wedstrijden, waar dan toch iedereen in z'n eigen team met vliegen bezig is.

Verregend

Het regende hard en tot halverwege de middag, en om te fietsen is het hier te steil, dus wandelen. Maar ik ben m'n wandelstokken vergeten dus we moesten eerst naar de decathlon in Udine waar we maar een paar andere piloten tegen het lijf liepen. Behalve de stokken perongeluk ook nog een hoop kleren en kabeltjes en hoesjes en andere overbodige handige dingen gekocht, gepoogd om paracetamol aan te schaffen bij een drogist waar ze geen zelfzorgspullen mee mochten geven zonder dat de apotheker in huis was, en een hoesje voor m'n telefoon gevonden waarmee het ding in m'n Nealepod past.
Eenmaal terug op onze berg wilden we samen een klein wandelingetje doen maar Tom heeft een spier of een pees ofzo verrekt dus hij moest het al snel opgeven. Ik realiseerde me dat ik dol ben op gezelligheid maar van tijd tot tijd ook erg op m'n eenzaamheid gesteld ben. Een ree sprong het pad over, overal fladderden vlinders en in de verte versterkte een koekoek de stilte. Tot mijn ontzetting vond ik een plastic snoepverpakking midden in het bos. Een vriendje stuurde een bericht om te vragen waarom er niet gevlogen wordt vandaag.
Dat is een van de leuke kanten van de sociale media en de live tracking. Ik ben lid van vier of vijf of meer whatsappgroepen van piloten uit verschillende landen, en allemaal zochten ze dinsdag dringend naar de url om de wedstrijd te volgen. Vroeger kon je de sterren van de hemel vliegen in een categorie 1 en niemand die het in de gaten had, zelfs niet in je eigen land.  

Taak 1

Toen we best heel vroeg op de start aankwamen stond het al helemaal vol, vleugels gespreid en al. Ik kreeg van Marzio een geel hesje aan en van twaalf tot twee, half drie was het flink aanpoten om alle piloten op hun plaats te krijgen. Zelfs als negentig procent vriendelijk meewerkt en keurig doet wat ik ze gevraagd heb, is het een uitdaging, zeker op de Mont Cuarnan. Het gras is mooi gemaaid en ze hebben een paar grote stenen verwijderd, maar er ligt direct achter de start nog altijd een enorme kuil waar je niet in of door kan. De meest westelijke start heeft een beduidend andere richting dan de twee meer oostelijke starts. Er stonden enkele fouten op de launch order lijst en er zijn een paar foute rigging nummers en natuurlijk stonden er een of twee piloten op het verkeerde nummer opgebouwd. Mario loopt altijd te zuigen en Jeremy is te laat, de Japanners begrijpen je niet en ook de meeste Tjechen en Slovaken spreken nauwelijks engels. Om van de Italiaanse staf niet te spreken.
Gelukkig heeft Trudy Fabio en mij precies op deze berg uitstekend getraind en Fabio spreekt wel vloeiend engels, dus met z'n tweeen kregen we de dertig rigids en zestig delta's toch min of meer ordelijk van de berg af. Al duurde het veel en veel te lang doordat de rigids eindeloos traag starten en de omstandigheden erg minimaal waren. Net toen we de delta's begonnen op te lijnen werd alles een half uur naar achteren geschoven, wat op zich wel goed was maar het werd niet goed genoeg gecommuniceerd. Nu protesteert Damien, die geraced heeft om voor vijf uur op de grond te staan, omdat als hij had geweten dat hij tot half zes had zou hij mogelijk goal hebben gehaald. En het is Toms start, een minuut voordat het berichtje per whatsapp werd verstuurd over het half uur extra, die het verschil zal maken bij een beslissing. Waardoor vader Jan, die in zijn tijd ook wedstrijden vloog maar het was wel echt een heel andere tijd met volstrekt andere wedstrijdformats en ook een andere sfeer in het deltavliegen, Jan dus boos wordt omdat hij het onsportief vindt om te protesteren.
Afijn, ik besloot om niet te vliegen want het leek mij de moeite niet waard en ik was best moe van het startwerk, dus we reden samen naar goal waar Tom al uitgezakt was. Voor het eerst deze vakantie nam ik even de tijd om een beetje te lezen en naar de arrivals te kijken - Peter Neuenschwanger als eerste van de flexies. Zo'n ontzettend gaaf gezicht en dat tegen de schitterende achtergrond van de Dolomieten.
Na afloop naar huis om samen te koken en te eten, wat nog een bijzondere uitdaging is omdat Jan bloedserieus weet te verkondigen dat vrouwen in de keuken horen. En de aardappels in de vleespan bakt omdat hij vegetariers niet begrijpt. Tom moest ons uit elkaar halen als ruzieende kinderen, heel sneu. Maar morgen is het weer goed en moet ik ingrijpen als vader en zoon over elkaars rijstijl kibbelen.

Briefings en regen

ons huis in Verzegnis

waanzinnig veel bloemen

de tuin

Geannuleerde dagen zijn toch al lang en landerig, maar als je dan ook nog niet meevliegt is het helemaal niksig. Maar niet verkeerd, we wisten het gelukkig al gisteravond dus we konden uitslapen, rustig fikkie stoken en douchen, ontbijten. Om elf uur was de mandatory safety briefing waarin ook uitvoerig werd stilgestaan bij het ongeluk van Naoki afgelopen donderdag. Het was lastig om de Japanse teamleider te volgen, deels omdat hij op z'n Japans heel zacht praat en deels omdat hij steeds z'n tranen wegschraapte, maar het lijkt er toch echt op dat hij z'n hangloop niet goed om de kiel had hangen en alleen aan het klitteband hing. Gek genoeg een drama dat wel meer voorkomt, kennelijk is het lastig te zien. Ik check altijd driedubbel omdat het zo cruciaal is, het enige punt dat jou aan je toestel verbindt.
We waren vroeg thuis en dachten nog even een stukje te gaan fietsen, maar ik had al heel snel door dat het hier op geen enkele manier goed fietsen is. Het is allemaal steil omhoog en omlaag, de wegen zijn behoorlijk smal en bochtig en vol Italiaanse automobilisten, en er dreigde opnieuw regen. Ik keerde dus heel snel om, tot teleurstelling van Tom die dan weer minder van het wandelen is. En ik ben m'n wandelstokken vergeten.
Na het eten toch maar even gaan 'wandelen', eigenlijk flink klimmen, en het is inderdaad schitterend hier.
Misschien kunnen we morgen vliegen.

Mijn lievelingspiloten

Tegen een uur of negen kwamen we aan op hq/goalveld, waar het heerlijke hallo zeggen weer begon. Urenlang mensen begroeten en in m'n geheugen naar namen graven, Frans Engels Duits gebaren en tussendoor even checken of m'n Belgen nog rustig zaten te wachten tot registratie open ging. Christian merkte op dat ik niet kom om te vliegen maar om te zoenen, en zo is het. Ik ben echt heel blij om ze allemaal weer te zien, de Aussies (welkom bij de Europese kampioenschappen) de Slovenen de Spanjaarden het Italiaanse team. Al kreeg ik bij die laatsten verschillende keren een negatieve reactie op mijn vraag hoe het ermee ging: een scheiding, moeilijk op het werk, uitgezaaide kanker. Dat laatste is een schok en het was 'm ook aan te zien, heel naar.
Om een uur of twaalf reden we de berg op, tergend langzaam omdat iedereen bij elke haarspeldbocht, en daar zijn er tientallen van, een stukje achteruit moest steken om helemaal de bocht om te kunnen. En omdat we af en toe achter een stel ploeterende fietsers bleven hangen die nergens aan de kant konden.
Eenmaal boven voelde ik me zenuwachtig worden maar ik kon de gelegenheid ook niet laten lopen, dus ik bouwde toch maar op. Vario vergeten, telefoonhoesje vergeten (waardoor ie niet in m'n pod past), powerbank vergeten, boek vergeten. Twee Italianen van de staf probeerden me te wijzen waar het bombout veld is maar ik kwam er geen wijs uit. In de richting van het goalveld hoorde je gerommel en werd de lucht donkergrijs. Even aarzelde ik of ik niet beter in kon pakken maar een klein schopje onder m'n kont kan nog wel, dus rond half twee holde ik de berg af. Rechtstreeks naar de bombout, dat wel. Ik zag het goalveld in de verte liggen en met een paar bellen zou ik het inderdaad makkelijk kunnen halen, maar met het groeiende onweer wilde ik zo snel mogelijk op de grond staan. Ik zag niks evident aantrekkelijks dus plantte mezelf maar met behulp van m'n droguechute op een groot vierkant veld tussen hoge bomen, hoogspanningskabels, lage kabels en een huis in het midden. Dat ging goed en ik vond nog een vuilniszak in m'n harnas om m'n spullen tegen de regen te beschermen. Dat was nodig want het begon snel te druppelen en er was geen mogelijkheid om te schuilen.
Jan vond me vrij snel en een half uurtje later schoven we bij Tom en de Aussies aan op het hoofdkwartier. Na nog wat kletsen begroeten zoenen, lenzen uit bril op, plakkerige vliegkleren uit jurkje aan, was het tijd voor de openingsparade. Toch een flink stuk kleiner dan vroeger, en nauwelijks nieuwe gezichten. Wel gezellig en gelukkig hielden ze de toespraken vrij kort en was er buiten de trommelaars geen extra voorstelling meer. Nou ja het Italiaanse volkslied gezongen door de vrouw van Igriza.
We sloten deze aankomstdag af met het Nederlandse team (Arne, Sander, Anne en Fred als chauffeur) en nog meer vette kaas. Daarna een lange, lange, lange rit naar huis waar het water nog warm genoeg bleek voor een snelle douche. Tijd voor m'n bed en morgen kunnen we uitslapen want de oefentaak is alvast geannuleerd wegens regen.

Verzegnis

Ondanks een bijzonder voorspoedige reis en de schitterende Alpen ben ik nou toch vet sjagrijnig. Het huis waar we zitten - heel ruim, heel goedkoop, prima bedden en een fijne stille omgeving - staat in the middle of nowhere, vrij letterlijk. Het is een half uur bergop slingeren voor je er vanuit Gemona bent. Dat betekent dat we elke dag een paar uur extra aan het rijden zijn, en ons 's ochtends ook best moeten haasten, om op tijd te zijn. En het betekent dat we geen andere piloten in de omgeving hebben. Maar waar ik echt gigantisch ochtendhumeur van heb is dat de boilers op hout gestookt zijn! Dat betekent dat je pas warm kan douchen als je eerst een half uur hebt lopen pielen met blokjes hout en aanmaakblokjes en mislukte pogingen om een vuurtje te stoken. En als het dan gelukt is moet je nog een half uur wachten voor tachtig liter opgewarmd zijn. Een kleinere boiler is er niet, terwijl ik voor een douche waarschijnlijk niet meer dan een paar liter verbruik.

Nog altijd fijn

 

In de weekenden ben ik steeds minder gemotiveerd om te gaan vliegen. Het rugbrekende gesjouw, de lange files en de talloze klusjes die ik thuis ook nog heb liggen en dan de steeds schevere verhouding tussen inspanning en luchttijd maken het een opgave. Maar als ik nog minder vlieg dan ik nu al doe dan ga ik de weg die ik anderen voor mij heb zien gaan: je verliest routine, vaardigheid en vliegfitheid en dus gaat het steeds vaker niet goed en zo kom je in de vicieuze cirkel naar het einde. Plus: ik weet hoe goed het me doet om even achter de dragonfly te hangen en misschien wat termiek te pakken en als het meezit een goeie landing te doen.
Toen ik aankwam was Dany er al dus ik had hulp om de vleugel van de auto te halen. Het was heerlijk warm en rustig. Er waren wel veel ulms maar die zaten allemaal nog braaf in het restaurant te briefen dus daar hadden we geen last van. In alle rust bouwde ik op, duwde m'n spullen naar de start en wachtte met m'n krantje en het geluid van leeuweriken op Tom. Die voelde zich goed genoeg om een middagje te slepen, heel onverstandig maar wel fijn voor mij want ik sleep graag achter hem. Andersom complimenteert hij mij ook weer, altijd leuk zulke bevestiging. Ondanks de hobbelige lucht probeer ik om zo te volgen dat hij me niet voelt. Geen rukken aan de kabel en geen gesleur in de binnenbocht. Helaas hoorde ik m'n vario helemaal niet en ik ben nog niet gewend aan xctrack op m'n telefoon om daar in een oogopslag de vario te zien, als dat er al op zit. Toen ik landde liep er net een rigid superlangzaam dwars over het veld, dat was niet de oorzaak van m'n bijzonder slechte landing maar het hielp niet mee. Gelukkig kreeg ik meteen een dolly en kon ik snel een tweede start maken. Die keer kon ik iets langer vasthouden maar uiteindelijk kostte het ingespannen luisteren naar het veel te zachte piepje van de bluefly (en m'n chagrijn over de skybean die het alweer niet deed in de lucht) teveel concentratie dus ondanks de waanzinnig mooie lucht zakte ik toch weer uit. Meer verbaasd dan trots constateerde ik dat m'n landing best goed was, ook al was Tom kritisch.
Philippe, altijd bereid om te helpen, bood aan om m'n vleugel naar de auto te dragen en zo was ik zonder noemenswaardige spierpijn al om vier uur weer ingepakt. Ik bleef nog een uurtje in de zon om te helpen met starten, maar er waren genoeg piloten en hoe later je op de weg zit op zondagavond hoe langer de files rond Brussel en Antwerpen. Thuis hielp buuv me om de vleugel op z'n plaats te tillen. Het was toch weer de moeite waard. 

Wat hou ik toch vreselijk veel van m'n Litesport

 

In Den Haag was het zoals voorspeld koud en grijs dus ik mikte m'n spullen in de auto om alvast in Maillen te zijn. Te laat om te vliegen en ik vertrouwde de wind sowieso niet maar ik hoopte nog een wandelingetje te kunnen maken. Door drie kwartier file lukte dat niet meer en ik moest gauw m'n tentje opzetten en m'n prak opwarmen om nog net een beetje avondlicht mee te pakken. Er waren een paar piloten, ze hadden niet heel fantastisch gevlogen maar ze waren van de grond geweest. Tom had z'n telefoon driehonderd meter laten vallen en het ding deed het nog gewoon, zelfs het glas was niet gebroken.
In m'n tentje, met twee slaapzakken, een dekbed en een dikke pyama had ik het heerlijk warm en voor de verandering bonkten er eens een keer niet een discodreun tot vier, vijf uur in de ochtend. In plaats daarvan vogeltjes, die me nog voor half zeven m'n bed uit wekten. Zo'n ochtend ben ik dan uren bezig: mezelf een beetje wassen, thee- en koffiewater koken (ik moest lang zoeken naar een nieuw stopcontact want het snoer van m'n nieuwe waterkoker is te kort voor het stopcontact dat ik in een hangar wist), ontbijtje maken, kouwe tenen opwarmen want kaplaarzen vergeten, krantje lezen, dekbed opruimen... ineens was het elf uur en tijd om op te bouwen. M'n neuskap ontbrak, die moet ik de laatste keer begin november kwijt hebben gemaakt. Gelukkig had Bobo een Litespeed liggen en met wat ducktape paste zijn neuskapje heel redelijk.
En toen: slepen. De wind was nul en er bewoog ook nauwelijks iets, op negenhonderd meter was het nog steeds niet koud. En het slepen ging heerlijk. Moeiteloos. Tom sleept goed maar het was toch vooral de Litesport, wat een verschil! In Forbes heb ik zo vreselijk lopen tobben met de Sting, en Blaino en Steve gingen me de hele tijd uitleggen hoe slepen moet terwijl ik het verdorie echt wel kan. Rinus zegt zelfs vaak dat hij me niet eens voelt als ik achter 'm hang. Maar nu ben ik weer terug, sleep nummers 508 tot en met 510 (voor het eerst in tijden weer eens drie starts gemaakt) gingen zo geweldig dat ik mezelf bijna wakker moest schudden terwijl ik nog aan de kabel hing.
Het landen was dan weer minder helaas. Pepi heeft de pocket voor m'n droguechute gerepareerd en daar ben ik ontzettend dankbaar voor, maar nou zit er wel een rits op. Daar moet ik wel even mee oefenen, om een rits met m'n dikke handschoenen open te trekken en dan weer niet zo ver dat de chute er helemaal uitvalt. Bovendien was het echt droguechute weer zo met die extreem zachte zuidenwind. Maar het gedoe leverde me wel drie buikschuivers op dus een hoop modder en gras in m'n rits. Desalniettemin, een heerlijk dagje.

Weer thuis

In de sauna na het sporten evalueer ik m'n vakantie. Voor het vliegen moet ik niet meer naar de andere kant van de wereld. Afgezien van een paar hopjes en een heel enkele termiekvlucht stelde het weinig meer voor, terwijl het gesjouw en de kosten echt enorm waren. Gelukkig werd ik zowel in Sydney als op station Laan van NOI spontaan geholpen door wildvreemde jongeren, op m'n eentje kon ik de harnaszak van 25 kilo en m'n koffertje niet tegelijk tillen. Maar ik ga het niet meer doen, naar Australië met vliegspullen. Voor liefde wel misschien, ook al is er ook liefde te vinden in Den Haag, in Californië en in Frankrijk. Maar het gemis van m'n vrienden in Newcastle wordt altijd weer te groot om vol te houden, ook al vormen we geen gelukkige familie meer met elkaar. Conrad en Nic zijn uit elkaar, Selmsy verschanst zich in z'n schuur, Cameron en Lyn zijn met andere dingen bezig en Kath is uit ons bestaan verdwenen. Toch was het superfijn om bij hen te logeren, er gewoon te zijn.
Wat het ook echt ontspannen vakantie maakt is niks hoeven, nergens verantwoordelijk voor te zijn. Eenmaal thuis ligt er een stapel officiële post op me te wachten en alles vereist actie, plannen, regelen. In Australië was er alleen de overschrijving van de auto om te regelen en af en toe boodschappen. En de temperatuur natuurlijk, de vrijheid om alleen een jurkje over m'n hoofd te gooien en elke ochtend het water in te duiken.
Ga ik ervoor terug, voor een zeventiende keer de rijstebrijberg nemen met een milieuvervuilende reis van 27 uur trein en vliegtuig en nog eens tien uur wachten? Ik weet het echt niet maar ik mis het geklok van de spechten en het getingel van de bellbirds nu al.