Aspres

Timbo als eerste op goal

We gingen vroeg naar Aspres, de wedstrijd zou heel vroeg starten, dus ik holde erg vroeg de Longeagne af. Er zat wel een heel klein beetje stijg maar niks dat de moeite waard was om te draaien, twee drie cirkeltjes maar het leverde niks op en acht minuten later stond ik met een perfecte landing op het vliegveld. Waarna het meer dan vijf uur duurde voordat we naar huis reden, maar dat was geen ramp want ik had een boekje in m'n harnas gestoken ook al staat de rits op knappen. Ik wandelde naar de camping en toen ik daar niemand aantrof wandelde ik terug naar de bar, toen ik de gaggle wilde zien verplaatste ik me naar de picnictafel waar ik bovenop in slaap viel, en toen kwam de sportsclass op goal. Normaal gesproken vind ik dat leuk maar nu gedroegen ze zich als parapenters: eentje landde midden op de startbaan en ging daar rustig z'n harnas inpakken, de rest landde en bleef dan eindeloos staan of liggen omdat ze moe waren, terwijl er achter hen nog drie of vier ook wilden landen. Ik was wel iets te agressief misschien maar man wat vind ik het waardeloos als je geen rekening houdt met anderen die het net zo spannend vinden als jij.
Het diner 's avonds was gezellig, er blijken toch weer piloten die ik nog niet kende en m'n frans wordt steeds beter. De Spanjaarden heten allemaal Carlos en in de sportsclass vliegen drie meiden mee. En Yan, die jarenlang op mijn eerste vleugeltje heeft gevlogen. En Vincent, die net als ik destijds met z'n rugzakje aan kwam treinen en liften om maar te leren vliegen.

Rustdag

Terwijl de wedstrijd naar de Chalvet toog en alleen Timbo goal haalde, deed ik een hele dag niks. Boodschappen, huishouden, lezen, zwemmen en een beetje kletsen. Het is tegelijk een voor- en een nadeel om in een huis in het dorp te zitten en niet op de camping. Je ziet bijna niemand en dat is wel jammer want ik zie iedereen toch al zo weinig, maar het was ook wel echt lekker even helemaal rust nemen. Schouders en knie doen veel minder pijn.

Moe

Ik was wel vroeg wakker maar met ernstig ochtendhumeur. Ik kon er niet tegen dat Tim en Darren me plaagden. En ik had vier pogingen nodig om de vleugel fatsoenlijk op de auto vast te binden. Duidelijke symptomen van uitputting maar het leek me niet logisch dat ik na een weekje met zo weinig uren vliegen zo moe zou kunnen zijn. Bovendien zag de wind er vandaag nog mooi zuid uit en hierna niet meer, dus het leek me toch wel nodig om vandaag wel te vliegen. M'n vleugel en harnas lagen al om tien uur op de beste plek op de Feignant, de lage zuid, en Ante was er al dus ik zou ook hulp hebben. Alleen stond er een puist wind en er hing een grijze massa altostratus. En ik voelde me alleen maar moe en alles doet pijn. Ik liep naar de hoge zuid om mensen te begroeten op deze eerste dag van de Frans-Spaanse Open en om naar de briefing te luisteren. Maar terwijl ik daar zat kreeg ik een soort slaapstuip, ik wilde echt alleen nog maar liggen en m'n ogen dicht doen. Inmiddels denk ik dat de hitte, ook 's nachts, het over de berg rondbanjeren met zware trackerkoffers, het sjouwen en engels en frans praten, de tientallen muggen- en horzelsteken en vooral het nooit herstellen van de via ferrata me de das om hebben gedaan. Ik vroeg Gilles en z'n maat om m'n vleugel terug naar de auto te brengen, liftte naar het dorp met Rachel de parapentster en viel in slaap in m'n deftige tuinstoel. Minuten later stelden de anderen voor om naar het plan d'eau te gaan en ja natuurlijk wilde ik dat en zo kon ik toch nog een half rondje zwemmen en kletsen en lezen. Tim Flic en Darren wilden naar de Vietnamees en dat is prima maar ik ga er niet heen, ze hebben niks goeds voor vegetariers en de bediening is er al dertig jaar heel erg slecht en de ambiance is ook waardeloos. Dus ik zit met een biertje en een muziekje lekker op ons balkon tot de muggen het onmogelijk maken. En morgen als de wedstrijd naar St. André gaat, neem ik echt een rustdag.

Einde Britse Open begin Franse Open

winnaars

Jenny

Francoise vliegt nog een klein beetje delta

Zelfs als ik minder dan een half uur per dag vlieg heb ik het te druk om m'n blog te schrijven. Eergisteren togen we naar Aspres, waar de wegwerkers even ruimte maakten voor onze karavaan. Zo slecht als de weg is zo beschaafd is de bergtop, met altijd genoeg ruimte om vooraan op te bouwen en zonder gesjouw. Ik startte erg vroeg en leek er meteen uit te zakken, maar vond alsnog een paar belletjes om in ieder geval een keer over de start te kunnen vliegen. Maar toen ik dat weer kwijt raakte speerde ik rechtsstreeks naar het vliegveld. Mijn landingsangsten zitten voor minstens de helft in de angst dat ik een veld niet of te laag voor een circuit zal halen. Meestal is het onzin maar ik vind het veel en veel te spannend. Hoe banger ik ben, hoe sneller ik het achter de rug wil hebben ook al zou het eigenlijk verstandig zijn om lekker rond te fladderen, te ontspannen, en dan gewoon richting landingsterrein te gaan vanaf een redelijke hoogte om zeker 150 meter boven de landing te arriveren. Niet 300 meter, zoals nu. Hoe dan ook, m'n landing was prima en ik liep meteen door naar m'n favoriete schaduw vlakbij het parkeerterrein. Dat had ik beter niet kunnen doen want bij het inpakken ontdekte ik een scheur in m'n leading edge, waarschijnlijk door een scherpe tak. Daarom nam ik de laatste dag m'n spullen niet mee maar ik moest wel naar boven om de trackers uit te delen. Zodra dat was gebeurd, en Jaroslav gestart, reed ik zijn sjieke automaat naar beneden, haalde Luca de andere trackeruitdeler op en legde m'n vleugel op de operatietafel om de scheur te gaan plakken. Gelukkig kwam Martin me helpen want op m'n eentje word ik hyperongeduldig van dat gepriegel met plakkerig dacronband. Toen we klaar waren hingen er gigantische onweerswolken rond de camping en waren de meeste wedstrijdpiloten geland. Ik had na alle frustratie en hitte dringend een zwemmetje nodig dus ik reed door regen en donder toch nog gauw even naar m'n meertje. Ik bleef dicht bij de kant met de bedoeling eruit te stappen zodra ik bliksem zag, maar de bliksem kwam pas toen ik al bijna terug bij de auto was dus ik zette er even de sokken in en zwom heel onverantwoord door het onweer. Daarna was er even tijd om wat erwten op te warmen en toen naar de prijsuitreiking. Die ging wat sneller dan gewoonlijk omdat alleen de eerste drie werden genoemd, maar dan wel weer van de Tjechische, de Britse, de overall scores van sportsclass, rigids en flexies. Drie keer drie dus, met Christian Ciech als allerwinnendste winnaar. Timbo kreeg de Stephen Penfold award, van Steve's vader en broer.

Terwijl Fransen en Spanjaarden binnendruppelen vertrekken veel Tjechen en Britten en het is altijd een beetje treurig om te weten dat je mensen minstens een jaar niet weer zult zien. Ik zette in de lokale groep dat ik zondag wel zou willen vliegen, maar vanmorgen was ik doodmoe en alles deed pijn. Toch zag de meteo er te goed uit om een derde dag over te slaan, dus om tien uur laadden we op Jaco's bus en met de altijd stinkende Steph, Ante en Nico zat ik oncomfortabel tussen de harnassen in de laadbak. Tegen de tijd dat we uitlaadden op de Feignant (de luie lage zuid) was ik misselijk moe en alles deed pijn dus het maakte me eigenlijk niet uit of ik termiek zou vinden of niet. Ik startte om twaalf uur, vond inderdaad geen termiek, en zeven minuten later landde ik een uitstekende landing op de vis. Niet zo heel moeilijk natuurlijk: helling op, met een single surface, met droguechute, en dat op een verder leeg terrein waar ik inmiddels al tientallen keren geland ben. Toch leuk.
Ik liftte met Julio en Jessica terug naar de start waar ik André en Yan trof. Yan heeft leren vliegen op mijn eerste eigen vleugel en gaat nu meedoen met de Franse Open. De rest van de dag ging heen met piloten ophalen en vleugels opladen en pas om vijf uur kon ik eindelijk naar m'n meertje voor een klein rondje, net genoeg om m'n gewrichten een beetje los te bewegen en niet teveel om ze verder te irriteren.

Tweeenvijftig van de tachtig piloten in de lucht

Mike

Het was een spectaculair goeie dag, voor wie van de berg af kwam. Tot bijna 4000 meter hoorde ik. Ik had vanmorgen al besloten om een dag over te slaan wegens enorme spierpijn en kleine schaafpijntjes en algehele uitputting en hitte (36 graden) en verwachtte dustdevils tenzij we naar Aspres zouden gaan maar daar schijnt de weg onbegaanbaar te zijn. Geen gesjouw met vleugels en harnassen dus, wel met de loeizware koffers vol trackers, een stoeltje en m'n dikke boek. We waren al voor de briefing klaar met de trackers en ik bleef nog even rondhangen om zo nodig met het starten te helpen. Het bleek nodig, want de ene na de andere (kleine) dustdevil draaide over de start. Ondertussen holden mensen het vlonder af, niet allemaal op het allergelukkigste moment en niet allemaal met de beste techniek en zo belandden Walter en Phippsy in de struiken met kapotte vleugels en een slechte ervaring rijker. Ik kon met Babs naar de camping rijden zodat ik nog gauw even de pijn uit m'n schouders en knieën kon zwemmen voordat Attila gevolgd door Christian en Grant op goal landden. Uiteindelijk bleek dat de start gesloten werd toen er nog 25 man op de berg stonden. Ollie had net twintig minuten staan wachten op een startmogelijkheid, met Dan achter zich in vol ornaat, en om het allemaal nog pijnlijker te maken vlogen er allemaal vrijvliegers zonder problemen toen zij al half afgebouwd waren. Ergo ik vond het allemaal best een beetje sneu voor mezelf maar vooral heel erg vreselijk zielig voor hen.

Via Ferrata De La Grande Fistoire

ik, Darren, Timbo, Flic

We wisten dinsdagavond al dat er woensdag niet gevlogen zou worden. Ik stelde de via ferrata bij La Motte de Caire voor, die ik een jaar of vijftien geleden echt geweldig vond. Maar ja toen was ik vijftien jaar jonger, had nog spieren en nog geen frozen shoulders enzo. Er voegde zich niemand bij ons en om twaalf uur (jawel, het heetst van de dag) gingen we op weg. Het was leuk tot halverwege de top en toen niet meer. De grote overhang kon ik vermijden maar er waren voortdurend kleinere stukken waar je bovenlichaam toch echt verder over de kloof hing dan je voeten. En waar je je dus met je armen en schouders moest optrekken. Bovendien waren de afstanden tussen treden enorm en af en toe niet te zien. Als klap op de vuurpijl zat een van de muurankers los. Een paar keer miste ik een anker waar je je zekeringen moest overplaatsen, gewoon omdat ik veel te moe was, en dan stormde Flic omhoog om me te helpen. Toen we op de top aankwamen trilden al m'n spieren en ik had zin om een potje te grienen, zo moe was ik. Maar de afdaling was zo mogelijk nog moeilijker, gelukkig onderbroken door vier lekker lange ziplines. Na dik vier uur kwamen we, ik uitgeput en vol blauwe plekken en de anderen moe maar tevreden, terug bij de parkeerplaats en hadden we net nog even tijd om te douchen. Daarna naar de camping voor beter eten dan in jaren en dansen op de funky muziek van Niek en vrienden. Ik kon nog even dansen maar om tien uur ging het licht uit.

Rook van de bosbranden

team Wings and a prayer

Timbo en Flic maken drie verschillende risotto's

 

De meteo zag er niet jofel uit maar als je maar één week wedstrijd hebt wil je natuurlijk het maximum eruit halen. We moesten eerst bij de lage noord wachten, toen toch op de hoge zuid gaan opbouwen, en later op de dag moest iedereen inpakken en alsnog naar de lage noord. Ik niet, want ik ben winddummy dus ik start sowieso als eerste. Er waren al een hoop dusties langsgekomen, zonder schade gelukkig, en de streamers hingen alle kanten op en vrijwel niet de goeie. Terwijl we wachtten tot iedereen z'n vleugel ver genoeg weg had gezet moesten mijn vier (!) helpers een paar keer m'n kabels grijpen omdat er een dustdevil langskwam. En daarna duurde het wachten op een goed startmoment lang genoeg voor verschillende mensen om mij gauw nog even te komen adviseren. Ze zien een enkeldoekertje en denken dat ik een beginner ben. Later kreeg ik weer een hoop complimenten over m'n start, altijd fijn om te weten dat ik dat toch echt onder de knie heb. Ik wou dat ik net zo goed kon landen.
Direct na m'n start realiseerde ik me dat ik toch echt in rotor was gestart, het ging hard naar beneden en de enige bel die ik tegenkwam was meer turbulentie dan lift. Ik vloog rechtstreeks naar de vis, waar twee toeristenmeisjes precies op het punt bleven staan waar ik op mikte. Dat eindigde in weer een wiellanding, niet best voor m'n verrotte rits. Vanaf de start had het er goed uit gezien, ook belangrijk.
Ik regelde een lift terug naar boven met de lokale tandemparapenter Gilles omdat ik bang was van verveling te zullen sterven, maar nog voordat hij aanstalten maakte om te gaan rijden draaide Martin alweer het terrein op, met mijn pakzak en met een ladder op z'n dak. Geniaal die man. Daardoor was ik vroeg genoeg beneden om nog even gauw thuis m'n badpak aan te trekken, jurkje eroverheen, handdoekje mee en snel een rondje om het meer te zwemmen. Om na het afdrogen te ontdekken dat ik m'n ondergoed was vergeten.

Winddummy

de Chabre

De rits van m'n harnas is kapot en dat kan het einde van de vliegvakantie betekenen. Het zal hoe dan ook weer terug naar Hongarije moeten voor een nieuwe rits, want die is er ingenaaid in plaats van ingeklit. Hopelijk kan ik Pepi deze keer wel betalen.
Vanmorgen was weer hectisch omdat we heel ouderwets om negen uur briefing hadden en ik moet m'n spullen van vier verschillende plaatsen bij elkaar in en op Tims auto zien te krijgen. Maar eenmaal boven kon ik rustig opbouwen (lang leve de Fun!) op de beste plek, en daarna met Luca de trackers uitdelen. Ik startte meteen na de briefing, vond wel lift maar het duurde lang voordat ik echt kon centreren en tot de inversie op net geen 2000 meter kwam, terwijl Luca het met haar parapente nog moeilijker leek te hebben. Ik stak naar de camping en probeerde naar beneden te komen maar het was gigantisch termisch dus ik moest echt zoeken naar een plek waar de vario niet piepte. Luca probeerde inmiddels ook te landen en om de beurt stuiterden we weer omhoog. Het lukte uiteindelijk, precies op de hoek van het veld waar een metalen buis in het hoge gras verborgen zit, ik miste het met een paar centimeter. Na wat kletsen en drinken was het tijd voor boodschappen, huishouden en zwemmen en nu hoef ik me niet terug naar de camping te haasten want Andrew is nog aan het rijden denk ik.

Aspres - Laragne

Ik ben dan wel enorm treurig over het nooit meer xc vliegen maar ik krijg er wel heel veel ontspanning voor terug. Ik nam ruim de tijd om te ontbijten, mn tentje in te pakken, Sasha goeiemorgen te zeggen, Cecile te omhelzen, en onderweg naar Laragne nog gauw even een duik in het plan d'eau te nemen. Volgens twee uitgezakte ouwe kerels naast een camper met een parasol en een SUPboard (!) mocht ik daar niet zwemmen want het was voor vissers (!!) maar daar had ik dus maling aan. Op de exacte plek waar ik al twintig jaar het water in stap begon ik nu ook weer aan m'n zwemmetje, alleen doet m'n schouder teveel pijn voor een compleet rondje dus in een klein uurtje was ik alweer onderweg naar de camping, waar het natuurlijk weer heerlijk begroeten en omhelzen en zoenen en kletsen was. Shedsy, Attila, Tim, Jenny, Ollie, Martin, Tom, Richard & Caroline, enzovoort enzovoort. Ik beweerde tegen iedereen dat ik misschien niet zou gaan vliegen want harde noordenwind en natuurlijk holde ik als eerste om een paar minuten na twaalf van de berg af. Ik ging makkelijk omhoog en draaide wat linksom, wat rechtsom, beetje terug naar de start, beetje verderop, en toen wilde ik eigenlijk alleen nog maar landen, meteen, zonder echte reden. Niet dat het niet lekker was of dat ik er vreselijk tegenop zag, ik wilde gewoon op de grond staan.
Stom natuurlijk want dat werd dan wel het noordlandingsterrein want voor de camping had ik nog wat meer hoogte moeten winnen, en het duurde erg lang voordat Martin me op kwam halen. Hij was zo lief om me helemaal terug naar de kloof te brengen van waar ik naar Toms auto begon te lopen, hopend op een lift. Maar er kwam niet één auto omhoog en het was heet en zwaar en m'n schoenen zitten niet goed en m'n rug deed pijn. Ik belde Tom om te zeggen dat ze me toch maar moesten komen redden, wat ook gebeurde toen ik nog maar vier van de tien kilometer van de top verwijderd was.
Vervolgens alle bagage uit de auto gehaald, de verkeerde pizza besteld en bij Martin avonturen zitten bespreken. Ik kan niet vroeg naar bed want de slaapkamers moeten verdeeld en de kasten gevuld. Darren neemt de hoogslaper dus nou moet ik hem compenseren in plaats van andersom...

Den Haag - Dijon - Aspres

ingehaald door Dan bij Reims

 

César geeft een show

 

Kenzo wil meespelen

Ik kan me best verstaanbaar maken in het frans en ik begrijp best veel van wat mensen zeggen, maar de moppen die César vertelt of de geheimen die Kenzo in m'n oren fluistert ontgaan me volledig. Het was niet erg want ik kon altijd nog dienen als bewonderend publiek: "regarde! regarde!". Schatjes zijn het en ik had de grootste moeite om vanmorgen toch maar op weg te gaan. Laurent en Fernanda hebben vanavond met vrienden afgesproken dus het had geen zin om langer te blijven. Gisteren kwam wel leuk uit dat ik tegen de avond op het vliegveld aankwam, waar ze net een buffet en rondvluchtjes voor het personeel van Helite, Gerards bedrijf, hadden. Alexi bood me een vluchtje met de trike aan en ik zeg nooit nee natuurlijk, dus ik kreeg de zonsondergang boven het glooiende land rond Dijon vanuit een trike. Het was inmiddels al lang geleden dat Laurent me rondvloog in z'n minitrike. Erg leuk, heel anders weer dan een Dragonfly of een gesloten ulm, dat was vorige week dus ik kon mooi vergelijken. Toch voel ik geen enkele aandrang om iets anders dan delta te gaan vliegen, ondanks m'n verdriet over de heel beperkte mogelijkheden die ik nog over heb. Als ik door Grenoble rij word ik al nostalgisch naar de jaren dat ik de halve regio doorvloog, maar ik durf en kan het echt niet meer.
Voor het ene nachtje dat we nog niet in het huisje kunnen ben ik naar de Chevalet gegaan, altijd iets koeler en ruimer en vriendelijker dan Laragne. Ik krijg een knuffel van Cécile en Fred, kijk even of Phil er al is maar die is kennelijk ziek. Er staat één deltist, Ian, die me meteen bestookt met vragen over de wedstrijd terwijl ik m'n tent nog op moet zetten. Tim meent te zien dat ik gearriveerd ben, ik vraag me af of ik ergens een tracker aan heb staan ofzo, en hij loopt twee rondjes over de camping voordat ie door heeft dat ik dus op de andere camping ben. En Tom rijdt direct door naar Laragne. Vanavond dus op m'n eentje eten en vroeg naar bed, dat komt goed uit want ik ben bepaald niet uitgeslapen.  

Geslaag wiekend

met Hisako

Alex

vliegveld Maillen

Buuv Ayako dropte vrijdag haar vriendin bij mij: gaan jullie maar over hanggliding praten. Hisako had in de jaren zeventig een beetje gevlogen, en nu heeft ze het op haar vierenzestigste weer opgepakt. We konden het meteen erg goed vinden en bovendien blijken we nog best veel gemeenschappelijke kennissen te hebben. Heerlijk die verbinding over de hele aardbol heen.
Zaterdag was er een familiereunie van de Raymakers, via mijn moeders grootvader zijn we daar dan weer verbonden met tientallen neven, nichten, oma's en opa's, oudooms en oudtantes en achterneven en achternichten. Er was vanalles georganiseerd rond het huis met het torentje en de textielfabriek, geinig om te zien dat ik ook uit een nest van katholieke industrielen kom. Naast de heel andere nesten waar ik ook vandaan kom.
Vanmorgen was ik al vroeg op het veld en het was al flink heet toen ik klaar stond maar Jeremy nog niet eens gearriveerd was. Tom nam me mee voor een rondje met de dragonfly. Bloot hoofd blote voeten en het was zeker niet te koud. Wel oorverdovend zo zonder gehoorbescherming. En echt prachtig, de dorpjes en kastelen en hoeves ten zuidoosten van het vliegveld.
Vervolgens startte ik als eerste, bijna gaar gekookt omdat het nogal duurde voordat de tug helemaal klaar was. Het was harstikke stabiel dus ik landde al na tien minuten, ook nog eens niet mooi doordat de wind zo ongeveer nul was maar dan wel uit noord. Ik besloot vanwege de moordende hitte en mijn pijnlijke schouder om het bij dat ene kleine vluchtje te laten, ik was al heel tevreden met het rondje met Tom en ik besloot de rest van de middag op de start te helpen. Maar terwijl ik in stond te pakken nodigde Alex me uit voor een vlucht met zijn gesloten ulm en dat leek me toch nog leuker dan dolly's ophalen. Het werd een uur over dezelfde heuvels en hoeves maar dan nog verder, over Dinant, over de Maas en over de Lesse, heel erg prachtig. Alex draaide rond elk kasteel een paar rondjes zodat ik kiekjes kon maken, maar toen hij me plotseling vroeg Maillen aan te wijzen wist ik tot mijn vreugde toch aardig de goeie richting te duiden.

kiekjes van Gianni

Al jaren word ik door Gianni als een heus fotomodel van alle kanten gekiekt. Het geeft een beetje een indruk van mijn bezigheden.

 

EK voorbij

top tien klasse 1 individueel

Tegenover de energie die het kostte om twee weken non stop samen te leven met iemand met volstrekt andere denkkaders dan ikzelf, stond een fanclub waar ik wel energie van kreeg. Hongaarse chauffeur Pedro die me dagelijks hielp starten, lokale Gianni die weer tientallen kiekjes schoot alsof ik een heus fotomodel ben, Britse teamleider Dave die me ("Helium H") dagelijks liet weten dat ik zijn favoriete dame op de start ben en rigid piloot Stanislav die me met drankjes bleef volgieten vanwege mijn glimlach. Ook al betekent het allemaal niks het was toch een leuk kantje van de wedstrijd.
Ook erg leuk was m'n laatste vluchtje, afgesloten met een perfecte landing tenminste perfect voor mij, niet voor de haas die verschrikt onder m'n voeten wegstoof. Het was maar een heel kort vluchtje, ik heb langer op de start staan wachten tot de lucht vrij was dan dat ik vloog. Maar dat kwartiertje was helemaal goed, terwijl de rigids laag naar hun tweede keerpunt krabbelden draaide ik makkelijk omhoog. Dat trok natuurlijk rigids aan en een paar honderd meter boven start vertrok ik om niemand in de weg te zitten. En omdat het ook genoeg is. Ik ben niet meer bezig om zo lang mogelijk te vliegen of zo hoog of zo ver mogelijk te komen. Ik ben gewoon blij met een start, een belletje en een goeie landing.
En de piloten natuurlijk, mensen die ik al twintig, dertig jaar ken en die mij ook nog kennen als een serieuze wedstrijdpiloot. Bij de prijsuitreiking kletste ik wat met Christian, die zoveel beter engels spreekt dan twintig jaar geleden. Met Balazs die zoveel aardiger is geworden. Fred, Arne, Sander en Anne die een lollig team vormen. Fabio en Luigi, eindelijk klaar met de EK en rigid WK. En op weg naar huis met Tom die om de haverklap de auto uit sprong om vossen, een marter en een mogelijke wolf aan te wijzen.
Vandaag rijden we in één ruk naar huis, veertien + twee uur afzien, gelukkig kan het in een dag omdat de prijsuitreiking al gisteravond was. Die duurde gelukkig niet zo eindeloos als vaak het geval is. Een dame van de lokale overheid las als een schoolmeisje in aandoenlijk Italiaans-engels een tekstje voor, een andere dame zei iets Italiaans, de dagwinnaars werden gelukkig overgeslagen en de individuele top-tien en winnende teams gingen (x 2) vrij vlotjes omdat er geen uren werden besteed aan fotoos. Bijna iedereen was er nog; als het zoals oorspronkelijk gepland op zaterdag was geweest was er nauwelijks nog publiek geweest om te klappen.

Half negen uit Friuli Venezia vertrokken, om twee uur 's nachts lag ik in mijn eigen bedje in Den Haag. Morgen ben ik weer gewoon ambtelijke boekenwurm.   

Meduno

 

foto Kathleen Rigg

Woensdag werden we wakker met regen en dat bleef de rest van de dag zo, met als enige variatie harde regen en dan weer onweer met nog hardere regen. Op een half uurtje na dat ik meteen gebruikte om een wandelingetje te maken maar ik moest alweer omdraaien omdat het opnieuw begon te spetteren. Tom en Jan waren de hele dag in Triest (meer dan dertig graden!), ik probeerde m'n saaie dikke boek uit te lezen en hield de kachel gaande. We hadden bedacht om 's avonds bij Suan te gaan eten maar zijn restaurant bleek een rifugio die alleen lunch serveert.
Gisteren werden we naar Meduno gedirigeerd. De navigatie stuurde ons over tientallen kilometers smalle kronkelige bergweggetjes, heel mooi eigenlijk. Toen we aankwamen stond er een enorme puist noordenwind en het leek wel heel erg onwaarschijnlijk dat het nog vliegbaar zou worden. Maar de staf, lokale piloten, hadden er vertrouwen in en verdomd, rond het middaguur werd het kalm en bouwde iedereen z'n vleugel op. Er waren geen nummers in de grond gestoken dus het was ietsje meer zoeken naar piloten die moesten weten achter wie ze in de rij moesten gaan staan, maar ze zijn allemaal zo cooperatief dit jaar dat het toch heel soepel verliep. Ondertussen trok de zuidenwind wel aan dus ik startte meteen na de laatste wedstrijddeelnemer. Voor de start zat een pittige bel en even later draaide ik samen met Peter Burkitt omhoog. Achteraf zei hij dat hij heeft geprobeerd me te filmen, we moeten nog zien of dat gelukt is. Ik zou het wel superleuk vinden want behalve van mijn starts heb ik geen enkele vliegvideo van mezelf. Nog voor wolkenbasis vertrok ik omdat ik niet tussen de wedstrijdgaggles terecht wilde komen. Ik overwoog of Bordano haalbaar was maar zag er vanwege de beperkte landingsmogelijkheden toch maar vanaf. Vervolgens moest ik nog kiezen tussen het veld dat we als goal gebruikten bij de spring meets en het parapenteveld. Het werd het laatste maar dan het wat grotere veld ernaast, met drogue. Dat ding heeft me al zoveel landingen voldoende zekerheid gegeven waardoor ik de oplopende spanning wist te beheersen en gewoon een goeie landing voor elkaar kreeg, en dankzij Pepi kan ik 'm weer makkelijk gebruiken. Waar ik met grove steken en fysiotape de pocket een beetje naar wens had gemaakt heeft hij er nu twee ritsen op gemaakt die ik wel makkelijk open kan maken maar die niet ongewenst openspringen.
Zodra ik had ingepakt kwam Jan aangereden, we pikten Anias even verderop op, tankten de auto vol en toen was Tom nog maar 17 km van goal. Daardoor kwamen we te laat om hem te zien landen en al helemaal te laat om Jochen en Attila binnen te zien racen.
Tijdens het eten wond Gordon zich op over de verplaatsing van de prijsuitreiking naar vrijdagavond waardoor veel piloten vrezen voor een ingekort taakje. Toen ik zelf nog wedstrijd vloog zou ik net zo verontrust zijn geweest, maar nu vind ik dat het alle opwinding niet waard is. Ik ben weg van Luigi, de wedstrijdleider, en ik geloof niet dat hij een potentieel mooie taak zal inkorten om iedereen op tijd binnen te hebben. Bovendien wil ik graag zaterdag naar huis.

Beste dag

Arne komt binnen

 

Sasha op goal

Jean-Daniel, Toni, Laurent

Peter Siess en Arne

Marco Laurenzi en Arne

Toms vader heeft z'n poedel mee en het beest is extreem aanhankelijk, dus als Jan voorin gaat zitten springt het hondje erbij. Maar eigenlijk hoort ie achterin en het is sowieso elke dag een shuffle over wie er rijdt en wie er voorin zit en of alle schoenen en harnassen mee zijn. We waren al ruim een kwartier onderweg toen Tom ineens ontdekte dat we de hond waren vergeten. Na een zenuwachtige race terug de berg op troffen we het beestje midden op de weg kwispelend aan. Een opluchting, ondanks de enorme meur die er uit z'n bek komt.
Het is niet zo erg om te laat op start aan te komen, ze hebben het allemaal perfect georganiseerd met verkeersregelaars en iedereen zet z'n vleugel keurig op z'n nummer en de rigids starten eerst dus delta's hebben alle tijd. Ik bouw m'n vleugeltje vast op, achteraan, want Jan wil graag snel naar beneden als iedereen gestart is. Tijdens de briefings luister ik met een half oor mee en meestal kan ik meteen daarna beginnen de piloten te vertellen waar en na wie ze moeten starten. Ik zorg dat ze precies weten op welke piloot met welke vleugel en welk harnas ze moeten letten zodat ze verder zelf kunnen bedenken wanneer ze zich klaar moeten gaan maken. Het levert een beetje stress op als ik een piloot nergens kan vinden en meer als er eentje nog rond z'n vleugel loopt terwijl de mannen achter hem al in de rij staan. En dan hebben we nog Sasha, Marco en Davide die (net als ik zelf het liefste doe) hun spullen zo dicht mogelijk bij de start zetten omdat het sjouwen in je harnas tussen alle fietsen en palen door echt uitputtend is. Alle begrip dus maar het maakt het weer iets lastiger om ze allemaal keurig op te lijnen.
De lucht zag er erg goed uit en de gaggle draaide makkelijk omhoog dus ik had wel zin om meteen na de opening van de start de berg af te hollen, maar Kathleen waarschuwde dat het Bordano landingsveld berucht is om de turbulentie en dat we daarom beter zouden wachten tot een uur of drie, vier om niet op het heetst van de dag te landen. Ze heeft natuurlijk gelijk maar als er een ding is dat ik nog erger vind dan eng landen is het lang wachten. Pedro hielp me weer omdraaien en ik schroefde vrij eenvoudig omhoog. Toch was het niet heel erg makkelijk en steeds verloor ik m'n belletje zo'n twee, driehonderd meter boven het kerkje op de top van de riggel. Ik probeerde wat op te schuiven naar de hogere rotswanden daarachter waar een hoop rigids en parapents aan het draaien waren, maar onderweg verloor ik wel erg veel hoogte en met m'n enkeldoekertje heb ik maar heel beperkte speelruimte. Dus om mezelf een plezier te doen stak ik toch maar weer naar Bordano, waar ik nog honderd meter won boven de rivier terwijl een intermediate met carbon doek en flapperend achterlijk onder me landde. En bleef staan, midden op het veld. Het is groot genoeg maar wat een eikel - toen ik op de grond stond zag ik dat hij ter plekke aan het inpakken was.
Franc Peternel landde, wit om de neus en blij dat hij ongedeerd was. Bijna getuckt vertelde hij en daarbij was hij z'n instrumenten verloren. Later hoorde ik van veel piloten hoe heftig het was rond het tweede keerpunt, heel onaangenaam. Maar ondanks de omstandigheden kwamen er toch 36 van de 58 op goal, Marco als eerste maar Arne won de dag! Hij doet het echt nog beter dan Koos destijds en die was al bijzonder goed voor een Nederlander. Attila was al vroeg uitgezakt, Balasz kwam juist vroeg op goal dus die was dik tevreden. Tom haalde het niet, Sasha zoals bijna altijd wel. De Tjechische teamleider bracht de kussen en knuffels van Petr over, hij gaat z'n derde hersenoperatie in. Manfred was er vroeg na een rondje met de Swift en een paar Italianen waren uitzinnig van enthousiasme over hun vlucht.
's Avonds eten met Swiss Nic en de Australiers, het was half tien voor m'n pizza kwam doordat zowat alle teams in hetzelfde restaurant zaten. Maar we hoefden vanochtend toch niet vroeg op want de komende drie dagen zitten we weer in de regen. Dit kampioenschap zal niet herinnerd worden als een topervaring. De organisatie is geweldig, het gigantische landingsterrein met hq en bar en schone wc's en rivier en schadum van hoge bomen het beste dat ik ooit gezien heb. Maar we hebben erg pech met het weer.

Geen xc vliegen toch vakantie

Dario

Ik haal inmiddels wel genoeg voldoening uit het netjes oplijnen van de deelnemers, zelf naar beneden zeilen (bijna letterlijk gisteren, ik maakte er een potje van zodat ik in een kwartier op het bombout veld stond)en dan de leadgaggle op goal aan zien komen. Tussendoor probeer ik een beetje te lezen, te kletsen, van de zon te genieten. Iets te eten te snaaien - de lunches hier zijn echt heel slecht. Veel en veel te weinig, soms erg bederfelijk (sla met ei!), en enorm milieu-onvriendelijk en onhandig in plastic bakjes met plastic vorkjes. Daar staat dan wel weer tegenover dat er veel staf is en de meesten lijken me heel lief, ze rennen voor me alsof ik een prinses ben in plaats van een opportunistische vrijvlieger die een handje helpt. Bijna niemand spreekt engels dus het is natuurlijk de vraag hoe aardig ze echt zijn, maarik laat me de Italiaanse charme graag welgevallen.

Lage bewolking

Attila op goal

Bordano goalveld

boven start

Ik draaide vrij makkelijk omhoog. Terwijl ik met m'n telefoon aan het prutsen was werd ik de wolk ingetrokken, niet heel erg want ik had steeds grondzicht maar er waren toch tien, twintig andere vrijvliegers in de lucht en die moest ik niet net nu tegen komen. Ik verloor flink hoogte met het wegvliegen van de wolk en toen zat ik al ver richting Bordano, dus ik besloot het hier maar bij te laten. In plaats van een tijdje rond de berg jojo-en maakte ik kiekjes van de waanzinnig mooie omgeving. Dat blijft superleuk nou ik Neales instrumentpod heb met ruimte voor m'n telefoon en een gat voor de camera. 
M'n landing was prima tot het allerlaatste flaremoment, ik begreep niet helemaal wat er mis ging maar ik kwam alsnog op m'n knieen terecht. Even later kwam er een masttoestel met grote snelheid op final, leek alles goed te doen en viel bij z'n flare toch over een kant weg en brak z'n tipstick. En veel van de landingen die volgden zagen er een beetje hetzelfde uit.
Snel daarna kwamen de eerste rigids binnen en nog voor de laatsten van hen op goal aankwamen waren daar Alex, Primoz, Christian al, en meer.
Jan was rechtstreeks naar goal gereden want "als ik nu niet daar aan zou komen kon ik niet deltavliegen" en gelijk had ie. Daardoor kon ik gewoon genieten van het binnen komen van de 41 piloten op goal (Igriza was de laatste die het haalde, Crosby net niet). Ik vind het altijd al prachtig, het spektakel van toppiloten die heel blij komen binnenscheuren en dan meestal ook nog een fantastische landing maken. En dan ronddrentelen en kiekjes maken en mensen feliciteren en Manfred om de hals vliegen en een biertje drinken. M'n boek krijg ik niet uit.