Vliegen als een bejaarde

's Ochtends een fijne wandeling waarbij ik een grote bruingele vos kon besluipen. Het beest had absoluut niet in de gaten dat ie niet alleen was en krabde zich eens wat, deed een plasje, besprong een muis of mol, snuffelde wat rond en pas toen ik vlakbij op een dood blad trapte holde het naar de rand van het veld. Waar het, zoals reeen ook vaak doen, minutenlang naar mij bleef terugkijken.
Vervolgens m'n harnas opgehaald en daarna naar Besancon om gesubsidieerde boeken te kopen en wijn voor m'n gastheer, die zelf wijn blijkt te produceren dus ik was blij dat ik me in elk geval had laten adviseren door een heuse wijnverkoper. Het werd laat. Jean-Marc praat graag, veel en snel en hij heeft best veel interessants te vertellen maar op weg naar de vliegstek viel ik zowat in slaap. Bovendien had ik grote moeite om zijn informatie over de stek te begrijpen. Mijn frans is niet zo goed als hij denkt.
De Mont Poupet is prachtig, hoog en rotsachtig en gearceerd en er zijn startmogelijkheden naar noord, west en zuid. Alleen geen landingsterrein in beeld en ontdekte ik, ook niet op glij. Het was allemaal niet echt meer in mijn comfortzone, zoals ik mezelf beloofd had, maar vooruit een nieuwe stek bevliegen met een van de meest ervaren piloten is wel wat spanning waard. Gelukkig pakte ik wat hoogte bij de start en toen ik dat dreigde te verliezen stoof ik meteen in de richting die mij gewezen was. Zodra ik het landingsterrein in beeld kreeg zag ik dat het nog een uitdaging zou worden om het ook met redelijke hoogte te bereiken (natuurlijk was het boven het terrein termisch waardoor ik alsnog hoogte af moest bouwen). Met remchute viel de landing enorm mee. Even later landde Jean-Marc bij mij, Jean-Yves stond beneden in het ruimere dal en nadat we de auto hadden opgehaald zochten we een kroeg op voor een biertje en een bordje sla. En nog meer praten over vliegen.
Ik vlieg nu zo'n jaar of dertig, vijfendertig en ik heb het altijd heerlijk gevonden om mezelf uit te dagen en te ontwikkelen, steeds beter te worden. Maar ik heb weinig talent dus dat beter worden kostte nogal veel moeite en tussendoor een aantal ongelukken en dan ook nog wat kwalen als frozen shoulders en overgang en kinkhoest enzo. Op enig moment was ik meer verbeten bezig dan plezierig, en langzamerhand werd ik ook echt bang voor buitenlandingen. Na een gezellige stressvrije week met de Belgische broertjes Jan en Marc besloot ik voortaan alleen nog maar makkelijk te vliegen, binnen mijn steeds kleinere comfortzone. En dit jaar was het voor het eerst echt het absolute minimum: goed starten (de reden dat ik ooit ben gaan vliegen - niks zo verrukkelijk als van een berg af hollen), voor zover simpel omhoog draaien, en dan landen op het hoofdlandingsterrein met windzak en gemaaid gras. En voor het eerst kon ik het echt helemaal accepteren en kon ik genieten van dat bijzonder beperkte 'vliegen'. Wat ik eigenlijk geen vliegen meer kan noemen want na m'n start sta ik meestal binnen tien minuten al aan de grond.
Dat is een opgave geweest, om tot hier te komen en werkelijk de rust en het genot te vinden in iets anders dan lange en verre vluchten. Bovendien heb ik door blessures aan schouders en knie en door ouderdomsluiheid weinig kracht kunnen trainen, gecombineerd met de hittegolf maakte dat ook dat ik sowieso veel te moe was voor langere vluchten.
Dit was mooi. Het was gezellig en ik kon zinvol bij de wedstrijden betrokken zijn. Ik probeerde niet overdreven om elke minuut vliegkans te pakken. Ik genoot van m'n starts en van de talloze complimenten over m'n starts. Ik oefende het landen en landde af en toe ook echt goed. Maar hoe ontspannen dit ook was, dit ga ik niet jaren volhouden. Dus vanaf vandaag ga ik het advies van Jean-Marc volgen en op m'n wielen landen, het point of arrival markeren met een vlag of een lap, en mezelf hardop instrueren.En ik ga toch maar wat minder fietsen en wat meer kracht trainen. Mocht ik ooit voldoende zelfvertrouwen terugwinnen over het landen dan kan ik weer eens een overlandje overwegen. De wereld van boven is te geweldig om alleen maar een herinnering te zijn.