De vooruitzichten waren behoorlijk goed, de lucht zag er fantastisch uit, de wind stond mooi recht op de baan, en Tom liet weten dat hij her en der goeie lift had gevonden. Maar goed hij zei ook dat het niet turbulent was en dat was het zeker wel, hard werken aan het touwtje. En dat terwijl ik weer eens pap in m’n armen heb, misschien doordat ik geen koffie meer drink of door de weken pijn in m’n schouders of gewoon door algemene ouderdom. Tom zwaaide me inderdaad in lift af, onder een dikke cumulus, en ik bleef ook nog een paar minuten op hoogte maar uiteindelijk moest ik toch opgeven. Een tweede poging hield nog sneller op doordat ik het blauw in vloog, heel suf.
Terwijl we eind van de dag rond een picknicktafel zaten kwam Alex weer een vluchtje aanbieden in zijn ulm maar ik moest me wel haasten want er was nog minder dan een uur voor donker. Snel hobbelden we naar de startbaan, lijnden op en startten… om na twintig meter af te breken. Lekke band. Ik moet er niet aan denken hoe het afgelopen was als we daarmee hadden proberen te landen, ook nog eens in het bijna-donker.
Tom en Wout reden terug naar Kalmthout dus ik kon in de caravan, heel relaxed allemaal en om het allemaal nog beter te maken was er voor de verandering geen disco gaande in één van de omliggende dorpen. De volgende ochtend tuttelde ik wat rond en ondertussen nam de wind toe, totdat het echt zo hard was, en dat strak uit het zuiden dus volkomen cross, dat we bespraken of Sept Meuses een optie was. Uiteindelijk besloot ik niet te vliegen want ik weet inmiddels hoe onleuk ik een landing in dit soort omstandigheden vind. Met het mooie weer en een groot aantal mensen die wel wilden vliegen kon ik me prima nuttig maken op de start. Wel jammer dat zo ongeveer op het moment dat ik m’n vleugel op de auto had gebonden de wind afzwakte en rechter op de baan draaide, dus het werd uiteindelijk een topmiddag die ik dus voorbij liet gaan. Wel weer gezellig en ik was eens op tijd thuis om m’n spullen meteen al op te ruimen.
