Moe

Ik was wel vroeg wakker maar met ernstig ochtendhumeur. Ik kon er niet tegen dat Tim en Darren me plaagden. En ik had vier pogingen nodig om de vleugel fatsoenlijk op de auto vast te binden. Duidelijke symptomen van uitputting maar het leek me niet logisch dat ik na een weekje met zo weinig uren vliegen zo moe zou kunnen zijn. Bovendien zag de wind er vandaag nog mooi zuid uit en hierna niet meer, dus het leek me toch wel nodig om vandaag wel te vliegen. M'n vleugel en harnas lagen al om tien uur op de beste plek op de Feignant, de lage zuid, en Ante was er al dus ik zou ook hulp hebben. Alleen stond er een puist wind en er hing een grijze massa altostratus. En ik voelde me alleen maar moe en alles doet pijn. Ik liep naar de hoge zuid om mensen te begroeten op deze eerste dag van de Frans-Spaanse Open en om naar de briefing te luisteren. Maar terwijl ik daar zat kreeg ik een soort slaapstuip, ik wilde echt alleen nog maar liggen en m'n ogen dicht doen. Inmiddels denk ik dat de hitte, ook 's nachts, het over de berg rondbanjeren met zware trackerkoffers, het sjouwen en engels en frans praten, de tientallen muggen- en horzelsteken en vooral het nooit herstellen van de via ferrata me de das om hebben gedaan. Ik vroeg Gilles en z'n maat om m'n vleugel terug naar de auto te brengen, liftte naar het dorp met Rachel de parapentster en viel in slaap in m'n deftige tuinstoel. Minuten later stelden de anderen voor om naar het plan d'eau te gaan en ja natuurlijk wilde ik dat en zo kon ik toch nog een half rondje zwemmen en kletsen en lezen. Tim Flic en Darren wilden naar de Vietnamees en dat is prima maar ik ga er niet heen, ze hebben niks goeds voor vegetariers en de bediening is er al dertig jaar heel erg slecht en de ambiance is ook waardeloos. Dus ik zit met een biertje en een muziekje lekker op ons balkon tot de muggen het onmogelijk maken. En morgen als de wedstrijd naar St. André gaat, neem ik echt een rustdag.