We wisten dinsdagavond al dat er woensdag niet gevlogen zou worden. Ik stelde de via ferrata bij La Motte de Caire voor, die ik een jaar of vijftien geleden echt geweldig vond. Maar ja toen was ik vijftien jaar jonger, had nog spieren en nog geen frozen shoulders enzo. Er voegde zich niemand bij ons en om twaalf uur (jawel, het heetst van de dag) gingen we op weg. Het was leuk tot halverwege de top en toen niet meer. De grote overhang kon ik vermijden maar er waren voortdurend kleinere stukken waar je bovenlichaam toch echt verder over de kloof hing dan je voeten. En waar je je dus met je armen en schouders moest optrekken. Bovendien waren de afstanden tussen treden enorm en af en toe niet te zien. Als klap op de vuurpijl zat een van de muurankers los. Een paar keer miste ik een anker waar je je zekeringen moest overplaatsen, gewoon omdat ik veel te moe was, en dan stormde Flic omhoog om me te helpen. Toen we op de top aankwamen trilden al m'n spieren en ik had zin om een potje te grienen, zo moe was ik. Maar de afdaling was zo mogelijk nog moeilijker, gelukkig onderbroken door vier lekker lange ziplines. Na dik vier uur kwamen we, ik uitgeput en vol blauwe plekken en de anderen moe maar tevreden, terug bij de parkeerplaats en hadden we net nog even tijd om te douchen. Daarna naar de camping voor beter eten dan in jaren en dansen op de funky muziek van Niek en vrienden. Ik kon nog even dansen maar om tien uur ging het licht uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten