Tweeenvijftig van de tachtig piloten in de lucht

Mike

Het was een spectaculair goeie dag, voor wie van de berg af kwam. Tot bijna 4000 meter hoorde ik. Ik had vanmorgen al besloten om een dag over te slaan wegens enorme spierpijn en kleine schaafpijntjes en algehele uitputting en hitte (36 graden) en verwachtte dustdevils tenzij we naar Aspres zouden gaan maar daar schijnt de weg onbegaanbaar te zijn. Geen gesjouw met vleugels en harnassen dus, wel met de loeizware koffers vol trackers, een stoeltje en m'n dikke boek. We waren al voor de briefing klaar met de trackers en ik bleef nog even rondhangen om zo nodig met het starten te helpen. Het bleek nodig, want de ene na de andere (kleine) dustdevil draaide over de start. Ondertussen holden mensen het vlonder af, niet allemaal op het allergelukkigste moment en niet allemaal met de beste techniek en zo belandden Walter en Phippsy in de struiken met kapotte vleugels en een slechte ervaring rijker. Ik kon met Babs naar de camping rijden zodat ik nog gauw even de pijn uit m'n schouders en knieën kon zwemmen voordat Attila gevolgd door Christian en Grant op goal landden. Uiteindelijk bleek dat de start gesloten werd toen er nog 25 man op de berg stonden. Ollie had net twintig minuten staan wachten op een startmogelijkheid, met Dan achter zich in vol ornaat, en om het allemaal nog pijnlijker te maken vlogen er allemaal vrijvliegers zonder problemen toen zij al half afgebouwd waren. Ergo ik vond het allemaal best een beetje sneu voor mezelf maar vooral heel erg vreselijk zielig voor hen.