team Wings and a prayer 
Timbo en Flic maken drie verschillende risotto's
De meteo zag er niet jofel uit maar als je maar één week wedstrijd hebt wil je natuurlijk het maximum eruit halen. We moesten eerst bij de lage noord wachten, toen toch op de hoge zuid gaan opbouwen, en later op de dag moest iedereen inpakken en alsnog naar de lage noord. Ik niet, want ik ben winddummy dus ik start sowieso als eerste. Er waren al een hoop dusties langsgekomen, zonder schade gelukkig, en de streamers hingen alle kanten op en vrijwel niet de goeie. Terwijl we wachtten tot iedereen z'n vleugel ver genoeg weg had gezet moesten mijn vier (!) helpers een paar keer m'n kabels grijpen omdat er een dustdevil langskwam. En daarna duurde het wachten op een goed startmoment lang genoeg voor verschillende mensen om mij gauw nog even te komen adviseren. Ze zien een enkeldoekertje en denken dat ik een beginner ben. Later kreeg ik weer een hoop complimenten over m'n start, altijd fijn om te weten dat ik dat toch echt onder de knie heb. Ik wou dat ik net zo goed kon landen.
Direct na m'n start realiseerde ik me dat ik toch echt in rotor was gestart, het ging hard naar beneden en de enige bel die ik tegenkwam was meer turbulentie dan lift. Ik vloog rechtstreeks naar de vis, waar twee toeristenmeisjes precies op het punt bleven staan waar ik op mikte. Dat eindigde in weer een wiellanding, niet best voor m'n verrotte rits. Vanaf de start had het er goed uit gezien, ook belangrijk.
Ik regelde een lift terug naar boven met de lokale tandemparapenter Gilles omdat ik bang was van verveling te zullen sterven, maar nog voordat hij aanstalten maakte om te gaan rijden draaide Martin alweer het terrein op, met mijn pakzak en met een ladder op z'n dak. Geniaal die man. Daardoor was ik vroeg genoeg beneden om nog even gauw thuis m'n badpak aan te trekken, jurkje eroverheen, handdoekje mee en snel een rondje om het meer te zwemmen. Om na het afdrogen te ontdekken dat ik m'n ondergoed was vergeten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten