Blote schouders blote benen blote voeten en nog goed thermisch ook, wat een zalige oktoberdag. Totdat we met de dragonfly, in formatie met de gyro, even op en neer naar Bullingen gingen. Ondanks Toms vliegoverall zat ik te klappertanden van de kou en van de zware helm kreeg ik pijn in m'n nek. Maar het was wel zo prachtig dat ik alweer zat te fantaseren over een allerallerallerlaatste overlandje hier in zuidoost Wallonie met z'n heuvels, dorpjes en kastelen, rivierkloven en glooiende akkers en weilanden. Als ik met de Fun zou kunnen starten zou ik het zeker weer proberen. Maar na een half uur vond ik het wel genoeg en toen waren we pas halverwege. De kilometers daalden tergend langzaam en ik bedacht dat we meteen rechtsomkeert zouden moeten maken om voor donker te landen en dat dat dus nog een uur nog veel kouder zou zijn.
De landing op Bullingen was niet supersmooth, ik dacht vanwege het lichte crosswindje, en het veld voelde wat hobbelig bij het taxien. Maar dat was het probleem niet maar het achterwiel was afgebroken en lag ergens vooraan op de baan. Terwijl tien man om de dragonfly krioelden probeerde ik de afgebroken bout terug te vinden en Brigitte ervan te overtuigen dat ik me binnen met een biertje echt niet fijner zou voelen. De heren liepen af en aan naar de hangar en in een half uur, drie kwartier was het wiel gerepareerd. Ik nam het graag aan want het leek me een onmogelijke missie om over de weg naar Maillen te komen, als het hemelsbreed al negentig kilometer is zou het over de weg uren en uren gaan duren, als we al vervoer zouden kunnen vinden. Maar met het gerepareerde wiel diende zich het volgende probleem aan: zonsondergang is dit wiekend om kwart over zeven en we vertrokken na zessen, allebei met donkere zonnebrillen op en tegen de - gelukkig heel zwakke - noordenwind in. Het leek me bijna onverantwoord gevaarlijk, zeker met een wiel waarvan we toch niet zeker wisten hoe stevig het nu dan wel vast zat, en ik probeerde een keer naar Tom te seinen dat we nog twintig minuten tot zonsondergang hadden terwijl er nog 35 km te gaan waren. Ergens hoopte ik dat hij maar gewoon op een groot veld onder ons zou landen, maar ik wist wel dat ie dat niet ging doen. Gelukkig kan ik me in zo'n situatie overgeven, zeker als passagier van iemand wiens vliegvaardigheden ik maximaal vertrouw, en bovendien had ik er weinig trek in om pas diep in de nacht thuis te komen.
Olivier was vooruit gevlogen en had een auto klaar staan om ons bij te lichten maar dat bleek niet nodig. De landing was perfect, half acht in de laatste schemering. Ik wilde een dankbaar rondje geven en zelf een frietje nemen maar ze hadden hun bier al en friet kreeg ik niet dus toen haastt ik me terug naar Den Haag. Waar tegen elven in de hele wijk geen parkeerplaats meer te ontdekken viel. Gelukkig zag m'n buurmeisje me tobben en heel lief hielp ze meteen om de vleugel over de hoge camper die voor m'n deur geparkeerd stond naar binnen te tillen.
Ik had natuurlijk gewoon in Maillen moeten blijven en vandaag nog een fijn vluchtje kunnen doen, maar ik ben er niet rouwig om. De ochtend heb ik een paar uurtjes gefietst, ook zalig zeker nu ik m'n nieuwe stuur heb waardoor ik heel veel minder pijn krijg. De duinen waren absoluut schitterend en ik had wel uren door willen fietsen maar honger stuurde me naar huis. Straks nog even wat cultuur happen en vanavond definitief afscheid van Brett die terug naar Australie gaat omdat hij van z'n levensdagen geen verblijfsvergunning krijgt. Waarmee ik een fijne maat verlies en hij z'n favoriete stad, maar tja we willen hier geen buitenlanders ook al brengen ze alleen maar geld in het laatje.
