Dagje sociaal

De fijne rustdagen zijn die waarvan je de dag tevoren al weet dat we niet omhoog gaan. We sliepen uit tot half negen en nadat iedereen naar markt en kroeg was zocht ik Jean-Francois op. Ik probeer in het frans uit te leggen wat voor werk ik doe en hij corrigeert me en vraagt moeilijke vragen. Van iedereen hier op de camping ben ik altijd het blijst om hem weer te zien.
Daarna naar Julia, die nog altijd in het schemergebied tussen illegaal en verblijfsvergunning hangt. Unsettled, letterlijk. Ze is bang dat mensen haar als Rus zullen beoordelen en er is natuurlijk ook de ex die ze liever niet tegenkomt, dus ze laat zich zelden op de camping zien. Ze schildert fraaie landschappen en als ze een keer de Chabre doet zal ik het van haar kopen.
De rest van de dag gedut en gelezen en pas heel laat bedacht om Attila uit te nodigen. Hij werd zestig en dat wilde hij niet weten maar het is volgens mij toch gezelliger om met elkaar te eten. Hij en Tim legden uit dat het beter en zelfs goedkoper zou zijn om geen aluminium meer te gebruiken maar vanaf het ontwerp van een vleugel van carbon uit te gaan. Dat gaat niet om het gewicht maar om de stijfheid, en de mogelijkheid om allerlei aerofoil vormen te maken. Met weemoed denk ik terug aan m'n laatste Litespeed met carbon basebar en carbon outer leading edges, wat vloog dat ding toch heerlijk. Ik zou er nu niet meer mee durven starten.