De camping is prachtig geworden. Bomen en struiken, nieuwe douches en wastafels, schone wc's. Waardeloos, het trekt parapenters en caravans aan. Voor ons is er geen plaats meer - twintig meter van het landingsterrein af, grote plaatsen waar Nico liever niet een klein tentje heeft want dat levert te weinig op, volkswagenbusjes op het landingsterrein waar wij graag zouden afbouwen. Als ze landen blijven ze vaak met hun schermen in de lucht staan. Ze roken en bezetten de volledige starthelling en vliegen dan met z'n vijfenzestigen (er is weer een wedstrijd gaande) in de enige bel. Maar goed, er zijn ook aardige parapenters dus laat ik daar dan maar vriendjes mee worden. Vannacht had ik m'n tentje bij Noel gezet en naast hem zit een Australisch stel. Hij doet mee met de parapentewedstrijd maar hij vertelde dat hij ook delta heeft gevlogen. Op Dixon park! Nota bene, ooit een van mijn favoriete stekjes in Australie en ik heb er jaren bij Conrad gelogeerd. Toen ik vanmorgen uit de douche kwam kwam Christian net landen, hij was naar boven gelopen en naar beneden gegleden bij wijze van mentale ontspanning voor de wedstrijd. Ik ben zo jaloers!
Ik ging met Jean-Francois en onze twee chauffeurs Noel en Loul naar de lage noord, startte in een harde bel en dwarrelde naar de camping, waar ik net niet goed landde. Op de wielen, omdat ik niet op tijd en stevig uitduwde. Even later probeerden Christian en Jean-Francois te landen maar de wind draaide alle kanten op en bij het uitrennen scheurde hij z'n bilspier. Nou wil ie niet meer vliegen en het weer is ook al niet best, maar ik heb net m'n kampement opgebouwd met m'n grote tent en al m'n zooi uit de auto. Ik blijf dus toch nog maar even om te zien of het nog gezellig wordt, met Toms schooltje en misschien nog wat andere deltisten. Lison is er in ieder geval, de aankomende kampioene in mijn ogen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten