Een week op kantoor zitten en heel weinig sporten heeft niet geholpen, m'n handen armen en schouders doen nog steeds veel pijn. Ik ben doodsbang dat ik weer aan de beurt ben met opnieuw frozen shoulders, of dat de artrose zich heeft uitgebreid, maar ik weet ook dat rustig blijven bewegen wel belangrijk is. En ik had me zo voorgenomen om het landen maar weer eens serieus op te pakken. En m'n Litesport moest toch echt een keertje lucht zien na al die weken in de regenzak. Dus ondanks de voorspelling van noordenwind reed ik de drie uur naar Maillen, waar ik in eerste instantie de enige bleek. Net toen we bedachten dat we ook wel zonder starthulp konden arriveerde Wout, die geduldig lang wachtte tot ik de wind net acceptabel vond. Dat werd een rodeo van een paar minuten. Ook al stonden er overal kleine wolkjes en jubelde de vario met 5 m/s en meer, het was eerder turbulent dan thermisch. Tom zwaaide me na een paar seconden duidelijke stijg af maar ik donderde vooral naar beneden. Ik maakte me op voor de landing, minder dan honderd meter boven de grond, en werd door een enorme bel opgetild tot zeker driehonderd meter. Die ik ook weer snel verloor en ik had er ook helemaal geen zin meer in, was eigenlijk vooral bang voor de turbulente landing en vergat daarom alsnog mijn voornemen om hardop tegen mezelf te praten. Maar buiklanden lukte wel, heel redelijk op de geplande plek, wetende dat dit niet de dag was om te langzaam binnen te komen.
Ik vond het welletjes, geen spijt dat ik was gekomen want het was mooi weer en ik had er toch weer een vluchtje op zitten, maar een tweede vlucht mij niet gezien. Na het inpakken hielp ik Xavier en Wout weg terwijl Jeroen een blinde passagier ontving. De blinde man had z'n hele leven gedroomd van vliegen en na allerlei ervaringen vond hij dat delta toch het meest voelt als vliegen. Dat ben ik natuurlijk met hem eens, wel leuk dat het ook zonder zicht zo is. Ik heb zijn start met Gerie niet meer gezien want toen was ik al op weg naar huis, zonder noemenswaardige files nog eens drie uur. Buurman hielp me de vleugel binnen tillen.
Zondag was de dag om het elastiek in m'n Fun te vervangen want dat is volkomen uitgedroogd. Lekker handig dat ik de juiste dikte net niet in m'n voorraad bleek te hebben. Gelukkig is de Gamma op zondag open en het losmaken van de achterkabels bleek toch niet zo'n helse klus als ik had gevreesd. Altijd weer leuk als ik zelf iets technisch voor elkaar krijg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten