EK voorbij

top tien klasse 1 individueel

Tegenover de energie die het kostte om twee weken non stop samen te leven met iemand met volstrekt andere denkkaders dan ikzelf, stond een fanclub waar ik wel energie van kreeg. Hongaarse chauffeur Pedro die me dagelijks hielp starten, lokale Gianni die weer tientallen kiekjes schoot alsof ik een heus fotomodel ben, Britse teamleider Dave die me ("Helium H") dagelijks liet weten dat ik zijn favoriete dame op de start ben en rigid piloot Stanislav die me met drankjes bleef volgieten vanwege mijn glimlach. Ook al betekent het allemaal niks het was toch een leuk kantje van de wedstrijd.
Ook erg leuk was m'n laatste vluchtje, afgesloten met een perfecte landing tenminste perfect voor mij, niet voor de haas die verschrikt onder m'n voeten wegstoof. Het was maar een heel kort vluchtje, ik heb langer op de start staan wachten tot de lucht vrij was dan dat ik vloog. Maar dat kwartiertje was helemaal goed, terwijl de rigids laag naar hun tweede keerpunt krabbelden draaide ik makkelijk omhoog. Dat trok natuurlijk rigids aan en een paar honderd meter boven start vertrok ik om niemand in de weg te zitten. En omdat het ook genoeg is. Ik ben niet meer bezig om zo lang mogelijk te vliegen of zo hoog of zo ver mogelijk te komen. Ik ben gewoon blij met een start, een belletje en een goeie landing.
En de piloten natuurlijk, mensen die ik al twintig, dertig jaar ken en die mij ook nog kennen als een serieuze wedstrijdpiloot. Bij de prijsuitreiking kletste ik wat met Christian, die zoveel beter engels spreekt dan twintig jaar geleden. Met Balazs die zoveel aardiger is geworden. Fred, Arne, Sander en Anne die een lollig team vormen. Fabio en Luigi, eindelijk klaar met de EK en rigid WK. En op weg naar huis met Tom die om de haverklap de auto uit sprong om vossen, een marter en een mogelijke wolf aan te wijzen.
Vandaag rijden we in één ruk naar huis, veertien + twee uur afzien, gelukkig kan het in een dag omdat de prijsuitreiking al gisteravond was. Die duurde gelukkig niet zo eindeloos als vaak het geval is. Een dame van de lokale overheid las als een schoolmeisje in aandoenlijk Italiaans-engels een tekstje voor, een andere dame zei iets Italiaans, de dagwinnaars werden gelukkig overgeslagen en de individuele top-tien en winnende teams gingen (x 2) vrij vlotjes omdat er geen uren werden besteed aan fotoos. Bijna iedereen was er nog; als het zoals oorspronkelijk gepland op zaterdag was geweest was er nauwelijks nog publiek geweest om te klappen.

Half negen uit Friuli Venezia vertrokken, om twee uur 's nachts lag ik in mijn eigen bedje in Den Haag. Morgen ben ik weer gewoon ambtelijke boekenwurm.