Stabiel dagje

 

 

  

 

Tom en Igriza op de bombout

 

Het was bewolkt en fris maar er werd toch een taak van bijna honderd kilometer uitgezet, en ik bouwde vooraf maar vast op want deze keer ging ik echt niet naar beneden rijden. Dat was nog een uitdaging want ik had net een ander lid van de staf gezegd dat hij z'n vleugel niet mocht opbouwen op een plek waar ie de wedstrijddeelnemers in de weg stond, en nou moest ik zelf een geschikt plekje vinden. Dat is uiteindelijk niet gelukt want ik stond op een paadje en bovendien waaide m'n Fun kennelijk weg. Gelukkig heeft Fred 'm gered. Nog voor de briefing greep een windvlaag ook een tiental vleugels aan de voorkant, enorme schrik maar de schade bleef beperkt.

   Het oplijnen en starten ging voorbeeldig, lekker snel en ordelijk en kwart voor twee hielp Hongaarse Pedro mij de lucht in. Ik wist waar de bombout was, Luigi had me meermaals verzekerd dat ik het goalveld ruim zou halen, en ik won een beetje hoogte in de goeie richting dus ik ging er voor. Het was niet ondraaglijk spannend maar ik ben tegenwoordig toch snel zenuwachtig als ik ook maar even denk dat ik op een onbekend veldje tussen de hoogspanningskabels zal moeten landen. Ik kan me bijna niet meer voorstellen hoe ik enthousiast met een Litespeed van keerpunt naar keerpunt vloog zonder me serieus druk te maken over enge landingen. Natuurlijk hield ik altijd een landingsoptie in het oog, maar ik ging er gewoon niet van uit dat ik daar dan ook zou moeten landen. Nu klopt het hart me in de keel als ik misschien wat laag aan zal komen boven een gigantisch terrein met nog een landbare wadi ervoor ook.

Met de wind in de rug kwam ik vijfhonderd meter boven het goalveld aan, maakte wat kiekjes met Neales geweldige instrumentenpod, en landde minder mooi dan eigenlijk zou moeten. Jonny raad altijd aan om ongeacht het veld altijd te proberen een doellanding te doen en gelijk heeft ie, alleen doe ik het eigenlijk nooit. Misschien dat ik er daarom zo slecht in ben.
Jan was er precies toen ik m'n pakzak nodig had, en juist toen de eerste delta's binnenkwamen (Arne tweede!) moesten we Tom op gaan halen op de bombout, inderdaad een prachtig groot terrein met windzak.
's Avonds kregen we eten van de voetbalclub, niet heel lekker of heel veel maar wel gezellig om wat her en der te kletsen met mensen die ik graag zie maar alleen bij wedstrijden, waar dan toch iedereen in z'n eigen team met vliegen bezig is.