Meduno

 

foto Kathleen Rigg

Woensdag werden we wakker met regen en dat bleef de rest van de dag zo, met als enige variatie harde regen en dan weer onweer met nog hardere regen. Op een half uurtje na dat ik meteen gebruikte om een wandelingetje te maken maar ik moest alweer omdraaien omdat het opnieuw begon te spetteren. Tom en Jan waren de hele dag in Triest (meer dan dertig graden!), ik probeerde m'n saaie dikke boek uit te lezen en hield de kachel gaande. We hadden bedacht om 's avonds bij Suan te gaan eten maar zijn restaurant bleek een rifugio die alleen lunch serveert.
Gisteren werden we naar Meduno gedirigeerd. De navigatie stuurde ons over tientallen kilometers smalle kronkelige bergweggetjes, heel mooi eigenlijk. Toen we aankwamen stond er een enorme puist noordenwind en het leek wel heel erg onwaarschijnlijk dat het nog vliegbaar zou worden. Maar de staf, lokale piloten, hadden er vertrouwen in en verdomd, rond het middaguur werd het kalm en bouwde iedereen z'n vleugel op. Er waren geen nummers in de grond gestoken dus het was ietsje meer zoeken naar piloten die moesten weten achter wie ze in de rij moesten gaan staan, maar ze zijn allemaal zo cooperatief dit jaar dat het toch heel soepel verliep. Ondertussen trok de zuidenwind wel aan dus ik startte meteen na de laatste wedstrijddeelnemer. Voor de start zat een pittige bel en even later draaide ik samen met Peter Burkitt omhoog. Achteraf zei hij dat hij heeft geprobeerd me te filmen, we moeten nog zien of dat gelukt is. Ik zou het wel superleuk vinden want behalve van mijn starts heb ik geen enkele vliegvideo van mezelf. Nog voor wolkenbasis vertrok ik omdat ik niet tussen de wedstrijdgaggles terecht wilde komen. Ik overwoog of Bordano haalbaar was maar zag er vanwege de beperkte landingsmogelijkheden toch maar vanaf. Vervolgens moest ik nog kiezen tussen het veld dat we als goal gebruikten bij de spring meets en het parapenteveld. Het werd het laatste maar dan het wat grotere veld ernaast, met drogue. Dat ding heeft me al zoveel landingen voldoende zekerheid gegeven waardoor ik de oplopende spanning wist te beheersen en gewoon een goeie landing voor elkaar kreeg, en dankzij Pepi kan ik 'm weer makkelijk gebruiken. Waar ik met grove steken en fysiotape de pocket een beetje naar wens had gemaakt heeft hij er nu twee ritsen op gemaakt die ik wel makkelijk open kan maken maar die niet ongewenst openspringen.
Zodra ik had ingepakt kwam Jan aangereden, we pikten Anias even verderop op, tankten de auto vol en toen was Tom nog maar 17 km van goal. Daardoor kwamen we te laat om hem te zien landen en al helemaal te laat om Jochen en Attila binnen te zien racen.
Tijdens het eten wond Gordon zich op over de verplaatsing van de prijsuitreiking naar vrijdagavond waardoor veel piloten vrezen voor een ingekort taakje. Toen ik zelf nog wedstrijd vloog zou ik net zo verontrust zijn geweest, maar nu vind ik dat het alle opwinding niet waard is. Ik ben weg van Luigi, de wedstrijdleider, en ik geloof niet dat hij een potentieel mooie taak zal inkorten om iedereen op tijd binnen te hebben. Bovendien wil ik graag zaterdag naar huis.