Goeie vluchten

Het kwam mooi uit dat de eerste taak beneden al gecancelled werd vanwege onweer, dat gaf ruim de tijd voor een humoristische eerste briefing, begroeten van talloze bekenden en ontmoeten van nieuwe kennissen. Bijpraten met Glen die er blij uitziet. Met Neil, altijd een lieverd en nu weer: hij belooft zo'n perfecte instrumentpod voor me te maken. Met Shane die ik ooit van m'n facebook heb afgegooid vanwege complotuitspraken, terwijl ik inmiddels weet dat bijna alle Australische hangies oprecht in complotten geloven. De wereld wordt beheerst door anonieme figuren op de achtergrond; we worden kalm gehouden met de chemicalien die via vliegtuigen worden verspreid; en onze gedachten worden bepaald door radiografische golven vanuit China. Veel mensen halen er blijmoedig hun schouders over op, de kleine man kan toch niks beginnen tegen zulke kwaadaardige machten, maar ze geloven het wel. En altijd zijn racistische verhalen met de complotten verbonden, want immigranten worden door de machthebbers gebruikt om samenlevingen te destabiliseren. Ik ga er niet meer op in want ik hou liever de aardige, behulpzame, geestige kant van m'n vliegmaatjes te vriend. Die kant hebben ze ook allemaal in ruime mate.
Charlie en Stanley zijn aangekomen uit Adelaide, wat ben ik blij om ze te zien. Charlie beweert dat ze inmiddels eenendertig is maar dat wil er bij mij niet in, ze blijft een leuk jong meisje dat al zestien jaar goed en wijs vliegt. Ze heeft een Fun gekocht en hoopt nu voor het eerst in drie jaar weer te vliegen maar eerst moeten haar papieren in orde. Rohan of Harrison moet haar zien opbouwen, checken, starten en vliegen om af te tekenen zodat haar Britse brevet kan worden omgezet. Ondertussen is Stanley de allerideaalste partner die ze kon vinden, hij is groot en sterk en lief en behulpzaam.
Ik startte gisteren rond twaalf uur, een kwartiertje na Kieran en zeker anderhalf uur voor het startwindow van de wedstrijd. Vanaf een paar honderd meter boven de grond schroefde ik langzaam terug tot starthoogte en verder, 1500 meter uiteindelijk dus in de verste verte niet wolkenbasis. Toch voelde ik het effect van de aankomende wind al en onder de cumultjes met een beetje lenticularisachtig uiterlijk merkte ik duidelijk de windschering met bijbehorende tikken. Het beschimmelde en verroeste vleugeltje hield het, dat viel dan weer mee. Het ging zo goed dat ik toch weer plannen begon te maken om naar Coolackcoolack te vliegen maar gelukkig bedacht ik dat ik beter verstandig kon zijn en op goal landen waar het vol windzakken en zilveren streamers staat. Dat is nodig ook want in een half uur zag ik de wind er uit letterlijk elke denkbare richting komen. Ik maakte een perfecte landing, zette m'n spullen in de schaduw van het tentje en liftte in no time naar de camping waar ik even het riviertje in kon. Daarna met boek, bril en snacks terug naar goal waar ik met Phillip de landingen van commentaar voorzag.
Toen ik bij mijn team vertrok na het afleveren van m'n spullen lag er een reep donkere chocola op m'n stoel. Was Lindy speciaal voor me gaan halen, gewoon, omdat ze zo geweldig is! 

Manilla - Newy - Corryong

Goed gesprek op de terugweg, geholpen door de chemische liefde van de avond tevoren. We kwamen aan in een koud en nat Newcastle waar de pool onderdeel van de oceaanbranding was. Hoge golven sloegen over het muurtje en ik moest om de wieren laveren, maar het was toch weer heerlijk. Daarna inpakken, een knuffel, en op weg. Omdat Corryong net te ver was zocht ik een plekje in Gundagai, waar ik ontdekte dat ik de ingewikkelde supertent van Nicola best wel op kon zetten maar ik met al mijn wild-kampeerervaring wel water was vergeten, en een pannetje, en fatsoenlijk bestek.
Ik stond op met een enorme pijn in m'n schouder, spierpijn van het gesjouw met twee vleugels waarschijnlijk die ik op m'n eentje op de auto moest zien te manoevreren. En die duim. Desondanks vroeg ik Troy om op me te wachten terwijl ik vol ontzag en pure blijdschap genoot van de ochtend in Victoria. Met name het gebied rond Tumuk is adembenemend prachtig. Het doet me ontzettend denken aan de platen uit Lupineke, een magisch kinderboek over een gezelschap dat in een papieren vliegtuig door een storm vliegt.
Om kwart over tien zette ik m'n auto bij Troys tent en om half elf reden we naar MtElliot, waar ik na talloze blije begroetingen als eerste startte. Er zat vrij pittige lift waar ik meteen uitgegooid werd. Het duurde zeker tien minuten voordat ik eindelijk lekker gecentreerd boven start uitkwam en ik zeker wist dat ik het terrein kon halen dat er het meest aantrekkelijk uitzag voor een landing. Ik kon eigenlijk wel verder ook en het zou leuk zijn om naast de camping te landen maar dan moest ik wel langs het vliegveld en ik wist niet of je daar nu nog mag vliegen. Twaalf jaar geleden mocht het wel maar ik durfde niet het risico te lopen dat de wedstrijdorganisatie problemen met de autoriteiten zou krijgen omdat ik als een duffe dodo het vliegverkeer in de weg zat. Ik draaide om en landde in een enorm, gemaaid, vlak terrein naast de weg dichtbij het dorp. Om te ontdekken dat er 1. wel degelijk runderen waren dus stront dus vliegen en 2. er een enorm hek met elektrische draad omheen was. Later leerde ik een truc om te testen of er stroom op stond: je pakt een sappig grassprietje en dat hou je er tegenaan.
Gelukkig stopte er een hangie nog voordat ik m'n harnas had ingepakt en hij nam m'n spullen aan over het hek heen. Toen ik ook zelf aan de andere kant stond kwam Lindy, Troys vrouw en onze superchauffeur, al aan. Ze is waanzinnig gespierd en ontzettend behulpzaam en bovendien erg ervaren als chauffeur. Wat een mazzel dat ik in dit team zit!
Na teveel bier en gezelligheid toog ik naar mijn mansion, een superdeluxe cabin waar je makkelijk een week zou kunnen verblijven zonder ook maar iets mee te nemen. De overburen, ook hangies, nodigden me uit voor nog meer nieuwe namen en gezichten. Het is geen parapente, hangies zijn allemaal net gepensioneerde mannen met gigantische auto's en al even gigantische tenten en hun drug is alcohol maar ze zijn ook hartelijk en grappig. Het wordt een mooie week.