Opgeven

De afspraak was dat ik om twintig voor twaalf zou starten, niet eerder want dan zou er nog geen tug zijn en niet later want dan was er onvoldoende tijd voor Steve om de early birds te slepen. Zonder me te haasten lag ik op tijd op de dolly en exact om 11:40 zwaaide Vicki me weg. Het viel me meteen al tegen, het is toch wel erg zwaar met een Sting en de lucht begon ook al flink te bewegen. Door de keelbridle wordt de pitch wel aanzienlijk lichter, maar het brengt m'n armen in een rare positie en het sturen wordt er bepaald niet eenvoudiger op. Ergens op zo'n tweehonderd meter ofzo ontkoppelde ik omdat doorgaan te gevaarlijk werd, zo weinig controle had ik. Ik haalde het veld net en werd opgevangen door lieve Neil en al even lieve Diego, die me met de gebruikelijke teksten probeerden te troosten. Morgen weer een dag, straks gewoon nog een keer proberen, iedereen zakt wel eens uit, geef niet op. Opgeven is nou juist wat ik moet leren, ik ben er bepaald niet goed in. Ik ga door, verbeten, ook al weet ik met m'n verstand dat m'n prestaties zeker niet beter worden als ik mezelf uitput.
Maar nu moet het. Verslagen door mijn ouder wordende lijf, door de overgang, botbreuken, frozen shoulders en artrose. Waar Forbes jarenlang het absolute hoogtepunt was, juist omdat het zo ontzettend zwaar is hier, de uitdaging zo ontzettend groot en de beloning navenant, moet ik erkennen dat ook dit belangrijke deel van m'n leven toch echt voorbij is. Ik blijf tot de prijsuitreiking en ik zal me dagelijks klaar maken om te vliegen, wie weet komt er nog zo'n rustige dag als vorige week. Maar daarna zal ik nooit meer naar dit centrum van mijn wereld terugkomen.