foto Kathleen
Voordat ik kwam heb ik me stevig voorgenomen alleen te vliegen als het volledig binnen m'n comfortzone ligt. Ik vond Forbes altijd fantastisch juist omdat het starten vaak een rodeo is, de taak vliegen keihard werken en het landen op enorme velden: wel fijn om te landen maar daarna loop je in de hitte flink te zeulen terwijl je net in vier uur tachtig of honderdvijftig kilometer hebt gevlogen. Het was de uitdaging en het ontzettend tevreden gevoel na zo'n loeizware dag waar ik voor kwam. Het tegenovergestelde van comfortzone dus, waar ik mezelf gisteren aan moest herinneren. De lucht beloofde goed te zijn maar veel termiek en veel wind betekenen rodeo aan de grond, en dat is met m'n Sting en m'n heel veel slappere armpjes geen verstandige optie meer. Ik besloot me dus aan te bieden als starthulp, waarna ik twee uur in de moordende zon piloten checkte en naar voren sleepte. Leuk om weer te zien hoe soepel het team van Vicki opereert, een beetje zoals het team van Flavio in Italië. Decennialang dezelfde mensen, iedereen weet wat z'n taak is, goeie afspraken over de launchorder en tolerantie voor windsnelheden enz. Drie tuggies die totaal verschillend slepen maar alledrie met hun dragonfly kunnen spelen alsof het een fietsje is.
Eenmaal thuis zag ik via de livetrack dat Mikael op derde positie lag en ik liep stuiterend door het huis m'n aanmoedigingen naar de laptop te roepen. Tot hij tien kilometer voor goal z'n hoogte verloor en door de een na de andere toppiloot werd ingehaald. From hero to zero, arme Micha.
Vroeg in bed luister ik nog steeds naar politieke podcasts. En ik lees nog steeds de krant. En ik vraag me nog steeds af of ik er verstandig aan doe om over drie weken terug naar Europa te vliegen. De verhalen van de tweede wereldoorlog, toen ook talloze latere slachtoffers veel te laat hun koffers pakten, blijven in m'n hoofd spoken. Het is al jaren duidelijk dat vrede en voorspoed echt voorbij zijn en Australië lijkt een van de minder nare landen om terecht te komen, maar ik weet het niet. Het is makkelijk om te denken dat het hier geweldig is zolang ik op vakantie ben en geen vluchteling. En het is ook een vraag of ik persoonlijk zwaar getroffen word door de huidige derde wereldoorlog. En of ik niet toch moet proberen om iets positiefs bij te dragen tegen de verrechtsing en ontdemocratisering.
Met zulke twijfels sta ik ook weer op. Ik ga me maar concentreren op de weersvoorspelling denk ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten