Vaarwel Forbes

foto Kathleen

foto Zupi

En dat was het dan weer. En deze keer echt de allerlaatste keer denk ik. Hoe fijn het ook was om hier te zijn en om in de sfeer van een Forbeswedstrijd te delen, het is wel erg ver en duur om hier alleen naartoe te komen als winddummy. Maar nu ik er was heb ik genoten.
Elke dag moest ik tien minuten voor de early birds starten en die weer tien minuten voor het window open ging, dus tien voor twaalf hing ik weer achter Steve. Het was heel erg zwaar deze keer en ik releaste toen ik de controle weer dreigde te verliezen. In een heel redelijke bel zowaar, ondanks de grijze lucht. Eenmaal op duizend meter wilde ik weer fotoos maken en ik verloor m'n concentratie en de bel, dus ik moest landen. Wind uit alle richtingen, tugs alle kanten op, het was misschien niet echt gepland maar ik stond echt middenop het veld. Bill Moyes International Airport haha, als je moet lopen is het inderdaad een vliegveld. Ik flarede veel te vroeg en schoot drie meter de lucht in, m'n slechtste landing van de week. Minuten nadat ik de vleugel ook nog eens gered had van een dustdevil arriveerde Brett, die de Sting gekocht heeft.
De wedstrijdtaak bleek ondertussen veel te ambitieus met een driehoek van 180 km. Na twee uur stond iedereen aan de grond, behalve Ivo, een jonge Nederlander die met de sportsclass meedoet. Jonny werd derde, Attila tweede, Rory wint. Micha scoort niet omdat hij Rus is, maar mogelijk was hij zevende of achtste. Na eten en bedankjes en prijsuitreiking en kletsen heb ik echt iedereen omhelsd want veel van de piloten zal ik nooit meer zien.