Taak 1 Forbes Flatlands

Attila dagwinnaar

retrieve chauffeur

Hos aan het werk

met cousin Rob voor m'n dagelijkse knuffel

met Steve de langzaamste tuggie on earth

Blaino, inmiddels tweehonderd en still going strong

Ik moest een beetje iets overwinnen om me weer aan een keelbridle (we noemen in Nederland het hele ding de release maar in feite is de release alleen het pinnetje waarmee je het touw opentrekt) te wagen. Toen ik leerde slepen van Bill en Bobby, hier in Forbes, gebruikten we ook keelbridles en later kochten we er eentje voor de tandem. Ik had er allerlei bedenkingen bij: sturen gaat zwaarder, Bill gebruikte een fietshandrem en dat was bepaald niet automatisch, en je blijft zitten met een lang touw aan je borst waarover je bij het landen kan struikelen. Sowieso leek het me beter om niet vóór de wedstrijd te starten als ik nog vanalles moest installeren, dus ik bleef in de club terwijl de deelnemers in de verte hun vleugels opbouwden. Dat heb ik nog nooit eerder gedaan en het benadrukt wel dat mijn wedstrijddagen voorbij zijn. Maar het is ook wel erg relaxed zo op m'n ouwe dag.
Toen ik me uiteindelijk dan toch klaarmaakte was ik net op tijd om voor de allerlaatste sportsclass pilot op een dolly te liggen. Met hem en nog een ander masttoestel en een wedgetail eagle draaide ik naar 1250 meter, na een lichte sleep waar het sturen inderdaad wat lastiger was dan met m'n normale borstrelease. Toen ik de vogel uit het oog verloor raakte ik afgeleid, misschien zat ie boven me, klaar voor de aanval. In twee dagen hebben we al drie wedgy-aanvallen gehad met behoorlijke schade, krassen van meer dan tien centimeter door het bovendoek bij een vleugeltip. Ze zijn duidelijk niet van ons gediend. Mijn vorige doek had ook wedgykrassen op de tip, klein genoeg om te plakken maar toch jammer. Nou ja, een stuk minder erg dan de ronde gaten in de leading edge als gevolg van de sprogs die door het doek staken nadat m'n Litesport van een auto was afgevallen.
Rob en Judy kwamen me na m'n landing te hulp en snel daarna kon ik me thuis gaan opfrissen. De mannen waren ondertussen bezig aan een Attilataak: een 202 km driehoek (te volgen op livetrack) onder een schitterende lucht. Ik reed naar goal en installeerde me bij de andere toeschouwers in de schaduw met m'n boek maar toch vooral de livetrack. Attila leidde maar zat vrij laag en je zag Rory een paar honderd meter achter hem racen. Jonny, Olav, Crosby en Tyler zaten daar te ver achter om gevaarlijk voor ze te zijn en daar nog eens achter zat Curt. Jammer genoeg zagen ze de windzak niet en Attila landde ver weg langs de Henry Lawson way. Ik was er wel op tijd om Jonny's spektakel te zien en om uiteindelijk vijf vleugels over het hek aan te nemen.