Rustdag

aeroclub

Attila

Bosco

Micha

Nu ik niet meer serieus vlieg en alleen nog lokale hopjes doe is een dag als gisteren voor mij het absolute ideaal. Omdat er vanwege harde wind en mogelijk onweer niet gevlogen kon worden werd de winnaars van de eerste taak gevraagd te vertellen hoe ze het hadden aangepakt. En Attila praat honderduit en dat op een amusante manier met z'n expressieve gezicht en z'n Hongaars-Australische taal en humor. Een grote groep piloten bleef drie uur lang aan z'n lippen hangen, met Rory en Gordon als de perfecte secundanten. Hoe kies je je koers, waar zit de termiek ten opzichte van de wolken, hoe ver wijk je van de koers af als er een mooie wolkenstraat is? Hoe snel vlieg je en hoe trim je je vleugel? Op welke hoogte boven de grond geef je op (bij nul natuurlijk)? Ik wist en herkende het allemaal, uit eigen ervaring en uit eerdere spreekbeurten van toppiloten en boeken, en als ik werkelijk nooit meer wedstrijd vlieg heb ik weinig aan al die kennis, toch had ik geen seconde willen missen. Nadat hij klaar was met de vlucht van dinsdag begon hij aan gedenkwaardige vluchten in de Owens, Texas en Italië. Daarna aan enkele horrorverhalen over cb's. Af en toe kwamen mentale aspecten zijdelings ter sprake, maar door z'n manier van vertellen en vliegen werd glashelder duidelijk hoe dat zit: de wil om te winnen, zelfvertrouwen, nooit opgeven. En een positieve, relativerende houding.  En veel werk: lees alles wat los en vast zit over vliegen en over weer en over aerodynamica en over luchtvaarttechniek. Vlieg zo vaak als je kan. Leer snel berekenen tot hoe ver de relatie wind:lift nog winst oplevert. Op dat laatste na - ik bleef in Forbes altijd koppig doorploeteren als de wind me van de taak afdreef - deed ik het allemaal. En, zoals Attila stelt, we zijn allemaal even goed alleen leren we misschien niet allemaal even snel.
De rest van de dag bleven we in huis hangen, lezen, filmpjes van Darren Brown kijken, wasje draaien. Het is het deel van het leven waarin de relaties totaal veranderen. Ik deel weinig met m'n vliegvrienden. Onze smaken verschillen, onze niet-vlieg-bezigheden, onze politieke overtuigingen en onze culturele achtergronden. Als Nederlandse groenlinkser met een Russische, een Hongaarse en een Australische Australiër bijt ik non stop op m'n lippen over de verspilling van water (alle kranen lekken), stroom (niemand zet ooit een apparaat uit en alles is groot en inefficiënt), vervuiling (je wil niet weten hoeveel plastic en giffen hier gebruikt worden). Het allerergste vind ik de airco, hoe nodig dat af en toe ook is. De mannen willen het dag en nacht aan, vaak met deuren en ramen open, en dan ook nog op standje achttien graden waardoor ik in huis met truien aan rondloop terwijl het buiten veertig graden is.