Practice day

oudere sporter

Attila

Zupi

Steve Crosby

Gordon

de lucht vanuit de hangar waar ik m'n spullen inpakte

Jonny, foto Zupi

foto Zupi

Niet zo heel slim om met Attila mee te rijden maar wel gezellig en het betekende dat we heel erg vroeg op het veld waren. Ik maak dezelfde fout die ik eerder maakte: de vleugel bij de hangar laten liggen om de volgende dag te ontdekken dat de wind gedraaid is en de start honderden meters verderop is. En vandaag weer want de schaduw van de hangar was te aantrekkelijk.
Ik startte vrij vroeg en knalde als een raket uit de dolly, achter Steve nota bene die soms bijna te langzaam vliegt. Het breukstukje brak en ik landde vooruit, op m'n voeten maar een van m'n wielen had het toch begeven. Wesley heeft asjes ontworpen en gedrie-d-print en die mocht ik lenen maar dat was toch geen geslaagd experiment. Ik vlieg niet zonder skids of wielen dus het was over. Op één van de allermooiste dagen die ik op deze allermooiste plek ooit gezien heb. Al hoef ik mezelf niet wijs te maken dat ik overland zou zijn gegaan maar ik had toch wel zeker een uurtje rondgedobberd als ik de sleep niet zo smadelijk verknald had.
Dankzij mijn huidige vlieghouding: ik vlieg alleen lokaal, op een simpel toestel, en alleen op dagen dat het niet erg spannend is kwa lucht (de eerste dustdevils zag ik voor het gemak maar even over het hoofd) was ik niet ernstig teleurgesteld. Maar toen 's avonds iedereen razendenthousiast terugkwam voelde ik toch wel weer het gemis van mijn vroegere zelf en het intense genot van lange verre vluchten over dit ideale landschap, en dan na een paar uur terug op goal komen.
Toen ik in de club even zat af te koelen bleek dat Attila me had proberen te bellen en ik weet dat hij z'n nieuwe toestel wilde tweaken terwijl ik er dus met zijn auto met gereedschap vandoor was. Schuldbewust sloeg ik de laatste slok gingerbeer achterover, geen goed idee, en scheurde terug naar de start. Waar Attila allang weg was voor een tweede vlucht en ik niks beters kon verzinnen dan wachten. Gelukkig heb ik altijd m'n boek, leesbril en zeven-dollar-stoeltje bij me dus het was geen ramp, maar ik ben wel flink verbrand. En de vliegen zijn weer verschrikkelijk - ook een reden om zolang mogelijk onder de wolken te willen hangen.
Attila en Blenkie landden als laatsten, allebei verontwaardigd omdat er zoveel meer in had gezeten maar Vicki wil de sleeppiloten sparen en pas lange taken zetten als de wedstrijd echt begonnen is. Ik heb begrip voor beide kanten want er was om elf uur al termiek (want dustdevil) maar Blaino, Steve en Marco zijn zichtbaar oud inmiddels. Bruce is er zelfs niet meer bij, tot m'n verdriet.
Na een snelle douche reden we terug voor het traditionele eten dat Vicki met een aantal echtgenotes en een onaangenaam dronken Greg voor ons maakt. Weinig vegetariers dit jaar dus ik kon nog een tweede keer opscheppen. Voor we naar huis gingen bood Neal me een van z'n geweldige instrumentpods aan en fabriekte Peter nieuwe wielen op m'n basebar. How good is Forbes?!