Rustdag

aeroclub

Attila

Bosco

Micha

Nu ik niet meer serieus vlieg en alleen nog lokale hopjes doe is een dag als gisteren voor mij het absolute ideaal. Omdat er vanwege harde wind en mogelijk onweer niet gevlogen kon worden werd de winnaars van de eerste taak gevraagd te vertellen hoe ze het hadden aangepakt. En Attila praat honderduit en dat op een amusante manier met z'n expressieve gezicht en z'n Hongaars-Australische taal en humor. Een grote groep piloten bleef drie uur lang aan z'n lippen hangen, met Rory en Gordon als de perfecte secundanten. Hoe kies je je koers, waar zit de termiek ten opzichte van de wolken, hoe ver wijk je van de koers af als er een mooie wolkenstraat is? Hoe snel vlieg je en hoe trim je je vleugel? Op welke hoogte boven de grond geef je op (bij nul natuurlijk)? Ik wist en herkende het allemaal, uit eigen ervaring en uit eerdere spreekbeurten van toppiloten en boeken, en als ik werkelijk nooit meer wedstrijd vlieg heb ik weinig aan al die kennis, toch had ik geen seconde willen missen. Nadat hij klaar was met de vlucht van dinsdag begon hij aan gedenkwaardige vluchten in de Owens, Texas en Italië. Daarna aan enkele horrorverhalen over cb's. Af en toe kwamen mentale aspecten zijdelings ter sprake, maar door z'n manier van vertellen en vliegen werd glashelder duidelijk hoe dat zit: de wil om te winnen, zelfvertrouwen, nooit opgeven. En een positieve, relativerende houding.  En veel werk: lees alles wat los en vast zit over vliegen en over weer en over aerodynamica en over luchtvaarttechniek. Vlieg zo vaak als je kan. Leer snel berekenen tot hoe ver de relatie wind:lift nog winst oplevert. Op dat laatste na - ik bleef in Forbes altijd koppig doorploeteren als de wind me van de taak afdreef - deed ik het allemaal. En, zoals Attila stelt, we zijn allemaal even goed alleen leren we misschien niet allemaal even snel.
De rest van de dag bleven we in huis hangen, lezen, filmpjes van Darren Brown kijken, wasje draaien. Het is het deel van het leven waarin de relaties totaal veranderen. Ik deel weinig met m'n vliegvrienden. Onze smaken verschillen, onze niet-vlieg-bezigheden, onze politieke overtuigingen en onze culturele achtergronden. Als Nederlandse groenlinkser met een Russische, een Hongaarse en een Australische Australiër bijt ik non stop op m'n lippen over de verspilling van water (alle kranen lekken), stroom (niemand zet ooit een apparaat uit en alles is groot en inefficiënt), vervuiling (je wil niet weten hoeveel plastic en giffen hier gebruikt worden). Het allerergste vind ik de airco, hoe nodig dat af en toe ook is. De mannen willen het dag en nacht aan, vaak met deuren en ramen open, en dan ook nog op standje achttien graden waardoor ik in huis met truien aan rondloop terwijl het buiten veertig graden is.

Taak 1 Forbes Flatlands

Attila dagwinnaar

retrieve chauffeur

Hos aan het werk

met cousin Rob voor m'n dagelijkse knuffel

met Steve de langzaamste tuggie on earth

Blaino, inmiddels tweehonderd en still going strong

Ik moest een beetje iets overwinnen om me weer aan een keelbridle (we noemen in Nederland het hele ding de release maar in feite is de release alleen het pinnetje waarmee je het touw opentrekt) te wagen. Toen ik leerde slepen van Bill en Bobby, hier in Forbes, gebruikten we ook keelbridles en later kochten we er eentje voor de tandem. Ik had er allerlei bedenkingen bij: sturen gaat zwaarder, Bill gebruikte een fietshandrem en dat was bepaald niet automatisch, en je blijft zitten met een lang touw aan je borst waarover je bij het landen kan struikelen. Sowieso leek het me beter om niet vóór de wedstrijd te starten als ik nog vanalles moest installeren, dus ik bleef in de club terwijl de deelnemers in de verte hun vleugels opbouwden. Dat heb ik nog nooit eerder gedaan en het benadrukt wel dat mijn wedstrijddagen voorbij zijn. Maar het is ook wel erg relaxed zo op m'n ouwe dag.
Toen ik me uiteindelijk dan toch klaarmaakte was ik net op tijd om voor de allerlaatste sportsclass pilot op een dolly te liggen. Met hem en nog een ander masttoestel en een wedgetail eagle draaide ik naar 1250 meter, na een lichte sleep waar het sturen inderdaad wat lastiger was dan met m'n normale borstrelease. Toen ik de vogel uit het oog verloor raakte ik afgeleid, misschien zat ie boven me, klaar voor de aanval. In twee dagen hebben we al drie wedgy-aanvallen gehad met behoorlijke schade, krassen van meer dan tien centimeter door het bovendoek bij een vleugeltip. Ze zijn duidelijk niet van ons gediend. Mijn vorige doek had ook wedgykrassen op de tip, klein genoeg om te plakken maar toch jammer. Nou ja, een stuk minder erg dan de ronde gaten in de leading edge als gevolg van de sprogs die door het doek staken nadat m'n Litesport van een auto was afgevallen.
Rob en Judy kwamen me na m'n landing te hulp en snel daarna kon ik me thuis gaan opfrissen. De mannen waren ondertussen bezig aan een Attilataak: een 202 km driehoek (te volgen op livetrack) onder een schitterende lucht. Ik reed naar goal en installeerde me bij de andere toeschouwers in de schaduw met m'n boek maar toch vooral de livetrack. Attila leidde maar zat vrij laag en je zag Rory een paar honderd meter achter hem racen. Jonny, Olav, Crosby en Tyler zaten daar te ver achter om gevaarlijk voor ze te zijn en daar nog eens achter zat Curt. Jammer genoeg zagen ze de windzak niet en Attila landde ver weg langs de Henry Lawson way. Ik was er wel op tijd om Jonny's spektakel te zien en om uiteindelijk vijf vleugels over het hek aan te nemen.

Practice day

oudere sporter

Attila

Zupi

Steve Crosby

Gordon

de lucht vanuit de hangar waar ik m'n spullen inpakte

Jonny, foto Zupi

foto Zupi

Niet zo heel slim om met Attila mee te rijden maar wel gezellig en het betekende dat we heel erg vroeg op het veld waren. Ik maak dezelfde fout die ik eerder maakte: de vleugel bij de hangar laten liggen om de volgende dag te ontdekken dat de wind gedraaid is en de start honderden meters verderop is. En vandaag weer want de schaduw van de hangar was te aantrekkelijk.
Ik startte vrij vroeg en knalde als een raket uit de dolly, achter Steve nota bene die soms bijna te langzaam vliegt. Het breukstukje brak en ik landde vooruit, op m'n voeten maar een van m'n wielen had het toch begeven. Wesley heeft asjes ontworpen en gedrie-d-print en die mocht ik lenen maar dat was toch geen geslaagd experiment. Ik vlieg niet zonder skids of wielen dus het was over. Op één van de allermooiste dagen die ik op deze allermooiste plek ooit gezien heb. Al hoef ik mezelf niet wijs te maken dat ik overland zou zijn gegaan maar ik had toch wel zeker een uurtje rondgedobberd als ik de sleep niet zo smadelijk verknald had.
Dankzij mijn huidige vlieghouding: ik vlieg alleen lokaal, op een simpel toestel, en alleen op dagen dat het niet erg spannend is kwa lucht (de eerste dustdevils zag ik voor het gemak maar even over het hoofd) was ik niet ernstig teleurgesteld. Maar toen 's avonds iedereen razendenthousiast terugkwam voelde ik toch wel weer het gemis van mijn vroegere zelf en het intense genot van lange verre vluchten over dit ideale landschap, en dan na een paar uur terug op goal komen.
Toen ik in de club even zat af te koelen bleek dat Attila me had proberen te bellen en ik weet dat hij z'n nieuwe toestel wilde tweaken terwijl ik er dus met zijn auto met gereedschap vandoor was. Schuldbewust sloeg ik de laatste slok gingerbeer achterover, geen goed idee, en scheurde terug naar de start. Waar Attila allang weg was voor een tweede vlucht en ik niks beters kon verzinnen dan wachten. Gelukkig heb ik altijd m'n boek, leesbril en zeven-dollar-stoeltje bij me dus het was geen ramp, maar ik ben wel flink verbrand. En de vliegen zijn weer verschrikkelijk - ook een reden om zolang mogelijk onder de wolken te willen hangen.
Attila en Blenkie landden als laatsten, allebei verontwaardigd omdat er zoveel meer in had gezeten maar Vicki wil de sleeppiloten sparen en pas lange taken zetten als de wedstrijd echt begonnen is. Ik heb begrip voor beide kanten want er was om elf uur al termiek (want dustdevil) maar Blaino, Steve en Marco zijn zichtbaar oud inmiddels. Bruce is er zelfs niet meer bij, tot m'n verdriet.
Na een snelle douche reden we terug voor het traditionele eten dat Vicki met een aantal echtgenotes en een onaangenaam dronken Greg voor ons maakt. Weinig vegetariers dit jaar dus ik kon nog een tweede keer opscheppen. Voor we naar huis gingen bood Neal me een van z'n geweldige instrumentpods aan en fabriekte Peter nieuwe wielen op m'n basebar. How good is Forbes?!  

Eerste vluchtjes met de Sting

de eigenaar verzamelt auto's en ik wil die rode Holden 

Tentje ingepakt, in het huis ingetrokken waar ik een weekje met Attila, Mika en Bosco (?) woon, en toen op m'n gemakje naar Bills paddock. De omstandigheden waren ideaal om over m'n Stingweerzin heen te komen. Stevige wind, weinig termiek dus geen rodeo, een dozijn piloten dus relaxed allemaal. Ondanks Blaino's commentaar dat ik voortdurend te hoog zat ging het heel redelijk. De eerste start ontdekte ik weer waarom ik niet van de Sting hou, het ding is log. Zeker in vergelijking met een Fun of een Litesport3. Het leverde uiteindelijk weinig stress op omdat ik het hele gigantische veld voor mij alleen had en een grote windzak die nu eens niet alle kanten op wapperde. Ik landde op m'n voeten en ging meteen weer in een dolly liggen. De tweede keer bleef ik lager en had ik al wat meer gevoel voor de vleugel en toen m'n vario begon te piepen draaide ik in. Met anderhalf, twee meter per seconde naar duizend meter en toen was ik al zover van het veld afgedreven dat ik eruit ging en tegen de wind in probeerde of ik 'm opnieuw kon vinden. Ondertussen genietend van mijn allerfavorietste landschap op aarde. Enorme, vlakke velden in alle kleuren, hier en daar een riviertje met bomen op de oevers, in de verte Forbes.
Na het inpakken had ik tijd om te kletsen met Pistol Pete, Steve Mac, Curt die ik totaal niet herkende en die weer vliegt nu z'n kinderen wat ouder zijn. De Vandenburg was dicht dus ik at in het huis de inmiddels tot karton gedroogde pasta, daarna met Attila naar de Forbes Inn waar iedereen bij elkaar zat. Judy en Rob de Groot waren er, en Marco met z'n vrouw, Trent en familie. De baby is inmiddels een meid van bijna achttien en ze is geinteresseerd in mijn auto. De huiseigenaar en Attila trouwens ook dus als het meezit kan ik er nog winst op maken ook.

Lummelen

Blenkie en Neil in de aeroclub

Ook al is het 95% man en minstens de helft zestig-plus, de diversiteit van karakters en gekkigheden is enorm. En met vrijwel iedereen ben ik blij, zelfs als ze onuitstaanbaar zijn. Vaak zijn de gevoelens wederzijds en toch zitten we al twintig jaar regelmatig met elkaar in eenzelfde team bijvoorbeeld, of delen we een huis. Overdag had ik gisteren alleen aanspraak aan de pensionado's die hier voor het Elvisfestival zijn. Het was bloedjeheet ondanks de keiharde wind, dus ik bleef de hele dag met m'n boek naast het zwembadje zitten, met natte lange mouwen en broekspijpen. De Australiërs waren zoals gebruikelijk joviaal en nieuwsgierig, maar ook erg conservatief, bijzonder milieu-onbewust en vaak racistisch. Ik denk dat het met het rurale karakter van dit land te maken heeft. Er is enorm veel solidaire hulp na een catastrofe en bijna iedereen helpt graag als een exoot zoals ik om een handje vraagt. Vermoedelijk lijken ze nog het meest op onze BBB-stemmers. Behalve dan dat ze dag en nacht met sport bezig zijn, meestal op tv wel. Het leven begint hier doorgaans rond zes uur 's ochtends en dan gaat ook meteen de tv aan.
's Avonds probeerden we Wesley en Blaino bij te voeren maar die lusten alleen vlees en kool.

Voor de branden gevlucht

Donderdagochtend was er een total fireban, dan mag je niet eens met auto's de berg op omdat de hete uitlaten het gras in brand kunnen steken. En de weersvoorspelling was ook al niet gunstig voor zeilvliegen. En de lucht zag er griezelig uit door alle rook. De camping was al flink verlaten toen ik opstond, Selmsy was middenin de nacht vertrokken om voor de ergste hitte thuis te zijn, en veel hangies pakten in. Tijdens de briefing werd er nog verzonnen dat we op luchtbedden de rivier af zouden kunnen zakken maar een uurtje later werd ons afgeraden om al te ver van je spullen weg te dwalen. De branden ten westen van ons waren nog niet onder controle en de wind stond hard onze kant op, en de rook veroorzaakte droog onweer met bliksem zodat er elk moment ergens een nieuw vuurtje kon ontstaan. Ik wisselde het inpakken van m'n auto af met dipjes in de rivier en met rondvragen wat anderen gingen doen. Als Noord-Europeaan heb ik totaal geen verstand van natuurbranden. Het engste was dat mensen vertelden dat de wegen afgesloten zouden worden zodat je alleen nog maar via dirttracks weg zou kunnen komen. Toen er behalve witte asvlokjes ook zwartgeblakerde bladeren begonnen rond te waaien besloot ik ook te gaan. Ik wachtte nog even op Charlie en Stanley, die net vijf minuten voor mijn besluit een berichtje hadden gekregen dat we moesten evacueren. Ik ontving niks omdat ik de cabin met email had geboekt maar ik was dus geen seconde te vroeg. Na een snelle omhelzing scheurde ik richting Towong, niet de route die Waze adviseerde want dat leek me te dicht bij de branden te komen. Op de radio werd elk kwartier opgeroepen tot evacuatie. M'n weg leek af en toe recht op het vuur af te gaan en er waren veel meer tegenliggers dan auto's die mijn kant op gingen, dus ik bleef zenuwachtig over de vraag of ik wel de goeie kant op ging. Toen m'n weg afgesloten bleek was ik er helemaal klaar mee. Gelukkig kon ik over Holbrook en zag ik de lucht wat helderder worden dus van echte paniek was geen sprake, maar spannend was het wel. Wat ben ik blij met een goeie auto en een volle benzinetank!
Ik dacht meteen door te rijden naar Forbes maar het begon te schemeren en dan loop je altijd het risico dat je tegen een kangeroe aanknalt, dus ik zocht een campingkje op waar ik om half tien lekker in m'n geleende tentje op m'n geleende bedje naar de airco's van de motorhomes om me heen lag te luisteren.
Na een traag ontbijt (zelfs het meest basale kampeerterrein heeft hier in ieder geval een koelkast, waterkoker en broodrooster) kwam ik tegen lunchtijd in Forbes aan. Mikael raakte totaal in paniek bij de suggestie dat ik me nu al meldde bij ons huis dus ik beloofde de komende twee nachten een kampeerplekje te zoeken. Dat is gelukt, ondanks het Elvisfestival in Parkes. Ik heb het allerallerallerlaatste plekje in de Apex zodat ik in de rivier kan zitten en m'n blog kan typen. Met als enige aanspraak dikke bejaarde Aussies die als Elvis of Priscilla zijn verkleed.

Bomb out

fires near me app

 

Er sneeuwt as over mijn wasgoed, er hangt een enorme rookwolk in de lucht en ik schijt zeven kleuren van angst. Maar ik blijf voorlopig toch maar want hier zijn mensen om me heen die weten wat het beste is om te doen als we moeten evacueren. En misschien hoeft het helemaal niet en ergens eenzaam in een tentje ga ik me ook niet beter voelen. Hier is tenminste nog een stroompje naast de camping.
M'n vluchtje gisteren stelde weinig voor maar mensen behandelen me duidelijk toch meer alsof ik een ervaren piloot ben, nu ik drie keer van vlak boven de grond omhoog gekrabbeld ben tot een paar honderd meter boven starthoogte. Dat is prima, maar ze proberen me ook heel lief te motiveren om een overlandje te doen en bij mij werkt dat juist tegen. Ik heb minder stress, meer pret en uiteindelijk betere vluchten als ik mezelf beperk tot hopjes van start naar landing. Ik moet ook mezelf blijven voorhouden dat het genoeg is en dat ik ultraruime marges moet nemen en dan nog wat extra. Vandaag startte ik te vroeg, ik wist het maar er liepen allemaal mensen rond m'n vleugeltje en het was zo ontzettend heet en stoffig, het was laat gisteren en ik ben dus een beetje zenuwachtig over de branden dus ik ging toch maar. Eigenlijk hadden Charlie en ik samen willen vliegen, allebei op onze groen-paarse Funs, het zou een mooi gezicht zijn geweest. Maar op een gegeven moment moet ik gewoon m'n blik vernauwen, alleen nog maar naar de wind kijken en gaan. Ik draaide alsnog vierhonderd meter terug maar toen ik dat belletje verloor was het alleen nog maar sink en ik zag dat ik m'n doelveld niet zou gaan halen. Plus de streamers stonden alle kanten op. En het alternatieve veldje waar ik naar terug draaide had hekken, electriciteitsdraden en hoog gewas. Ik deed een wat ongecontroleerd circuit, bad dat ik niet tegen een hek aan zou vliegen en plempte op m'n wielen neer. Terwijl ik m'n spullen naar een hek sjouwde kwamen er twee dusties langs, geen wonder dat het moeilijk was.
Selmsy bracht me naar de camping om daarna Mount Elliot op te fietsen, bij veertig graden en droge lucht van rook en zand.

Goeie vluchten

Het kwam mooi uit dat de eerste taak beneden al gecancelled werd vanwege onweer, dat gaf ruim de tijd voor een humoristische eerste briefing, begroeten van talloze bekenden en ontmoeten van nieuwe kennissen. Bijpraten met Glen die er blij uitziet. Met Neil, altijd een lieverd en nu weer: hij belooft zo'n perfecte instrumentpod voor me te maken. Met Shane die ik ooit van m'n facebook heb afgegooid vanwege complotuitspraken, terwijl ik inmiddels weet dat bijna alle Australische hangies oprecht in complotten geloven. De wereld wordt beheerst door anonieme figuren op de achtergrond; we worden kalm gehouden met de chemicalien die via vliegtuigen worden verspreid; en onze gedachten worden bepaald door radiografische golven vanuit China. Veel mensen halen er blijmoedig hun schouders over op, de kleine man kan toch niks beginnen tegen zulke kwaadaardige machten, maar ze geloven het wel. En altijd zijn racistische verhalen met de complotten verbonden, want immigranten worden door de machthebbers gebruikt om samenlevingen te destabiliseren. Ik ga er niet meer op in want ik hou liever de aardige, behulpzame, geestige kant van m'n vliegmaatjes te vriend. Die kant hebben ze ook allemaal in ruime mate.
Charlie en Stanley zijn aangekomen uit Adelaide, wat ben ik blij om ze te zien. Charlie beweert dat ze inmiddels eenendertig is maar dat wil er bij mij niet in, ze blijft een leuk jong meisje dat al zestien jaar goed en wijs vliegt. Ze heeft een Fun gekocht en hoopt nu voor het eerst in drie jaar weer te vliegen maar eerst moeten haar papieren in orde. Rohan of Harrison moet haar zien opbouwen, checken, starten en vliegen om af te tekenen zodat haar Britse brevet kan worden omgezet. Ondertussen is Stanley de allerideaalste partner die ze kon vinden, hij is groot en sterk en lief en behulpzaam.
Ik startte gisteren rond twaalf uur, een kwartiertje na Kieran en zeker anderhalf uur voor het startwindow van de wedstrijd. Vanaf een paar honderd meter boven de grond schroefde ik langzaam terug tot starthoogte en verder, 1500 meter uiteindelijk dus in de verste verte niet wolkenbasis. Toch voelde ik het effect van de aankomende wind al en onder de cumultjes met een beetje lenticularisachtig uiterlijk merkte ik duidelijk de windschering met bijbehorende tikken. Het beschimmelde en verroeste vleugeltje hield het, dat viel dan weer mee. Het ging zo goed dat ik toch weer plannen begon te maken om naar Coolackcoolack te vliegen maar gelukkig bedacht ik dat ik beter verstandig kon zijn en op goal landen waar het vol windzakken en zilveren streamers staat. Dat is nodig ook want in een half uur zag ik de wind er uit letterlijk elke denkbare richting komen. Ik maakte een perfecte landing, zette m'n spullen in de schaduw van het tentje en liftte in no time naar de camping waar ik even het riviertje in kon. Daarna met boek, bril en snacks terug naar goal waar ik met Phillip de landingen van commentaar voorzag.
Toen ik bij mijn team vertrok na het afleveren van m'n spullen lag er een reep donkere chocola op m'n stoel. Was Lindy speciaal voor me gaan halen, gewoon, omdat ze zo geweldig is! 

Manilla - Newy - Corryong

Goed gesprek op de terugweg, geholpen door de chemische liefde van de avond tevoren. We kwamen aan in een koud en nat Newcastle waar de pool onderdeel van de oceaanbranding was. Hoge golven sloegen over het muurtje en ik moest om de wieren laveren, maar het was toch weer heerlijk. Daarna inpakken, een knuffel, en op weg. Omdat Corryong net te ver was zocht ik een plekje in Gundagai, waar ik ontdekte dat ik de ingewikkelde supertent van Nicola best wel op kon zetten maar ik met al mijn wild-kampeerervaring wel water was vergeten, en een pannetje, en fatsoenlijk bestek.
Ik stond op met een enorme pijn in m'n schouder, spierpijn van het gesjouw met twee vleugels waarschijnlijk die ik op m'n eentje op de auto moest zien te manoevreren. En die duim. Desondanks vroeg ik Troy om op me te wachten terwijl ik vol ontzag en pure blijdschap genoot van de ochtend in Victoria. Met name het gebied rond Tumuk is adembenemend prachtig. Het doet me ontzettend denken aan de platen uit Lupineke, een magisch kinderboek over een gezelschap dat in een papieren vliegtuig door een storm vliegt.
Om kwart over tien zette ik m'n auto bij Troys tent en om half elf reden we naar MtElliot, waar ik na talloze blije begroetingen als eerste startte. Er zat vrij pittige lift waar ik meteen uitgegooid werd. Het duurde zeker tien minuten voordat ik eindelijk lekker gecentreerd boven start uitkwam en ik zeker wist dat ik het terrein kon halen dat er het meest aantrekkelijk uitzag voor een landing. Ik kon eigenlijk wel verder ook en het zou leuk zijn om naast de camping te landen maar dan moest ik wel langs het vliegveld en ik wist niet of je daar nu nog mag vliegen. Twaalf jaar geleden mocht het wel maar ik durfde niet het risico te lopen dat de wedstrijdorganisatie problemen met de autoriteiten zou krijgen omdat ik als een duffe dodo het vliegverkeer in de weg zat. Ik draaide om en landde in een enorm, gemaaid, vlak terrein naast de weg dichtbij het dorp. Om te ontdekken dat er 1. wel degelijk runderen waren dus stront dus vliegen en 2. er een enorm hek met elektrische draad omheen was. Later leerde ik een truc om te testen of er stroom op stond: je pakt een sappig grassprietje en dat hou je er tegenaan.
Gelukkig stopte er een hangie nog voordat ik m'n harnas had ingepakt en hij nam m'n spullen aan over het hek heen. Toen ik ook zelf aan de andere kant stond kwam Lindy, Troys vrouw en onze superchauffeur, al aan. Ze is waanzinnig gespierd en ontzettend behulpzaam en bovendien erg ervaren als chauffeur. Wat een mazzel dat ik in dit team zit!
Na teveel bier en gezelligheid toog ik naar mijn mansion, een superdeluxe cabin waar je makkelijk een week zou kunnen verblijven zonder ook maar iets mee te nemen. De overburen, ook hangies, nodigden me uit voor nog meer nieuwe namen en gezichten. Het is geen parapente, hangies zijn allemaal net gepensioneerde mannen met gigantische auto's en al even gigantische tenten en hun drug is alcohol maar ze zijn ook hartelijk en grappig. Het wordt een mooie week.

Oud en nieuw

2026. Het feest was geweldig. Carl had een soort 'ruimte' versierd met lampjes en glitter en gekke dingen en danspodia en drank. Er waren dramatische wolken en een felle bijna volle maan. Eindeloze techno. Ik voelde hoe ik verbonden was met het al en vrij. Er zijn hier mensen waar ik ontzettend veel van hou en het is fijn om te dansen in de wind.
Jammer genoeg ben ik gevallen en nou heb ik een bijzonder pijnlijke duim. Maar aangezien ik toch niet veel meer dan hopjes doe zal het wel gaan. Gisteren weer een uitstekende start en veel applaus van de schermvliegers, dat is altijd leuk. En Paul stond met auto en al naast me nog voordat ik de vleugel had ingepakt. Maar de landing sloeg nergens op en toen ik Paul naar de weststart bracht zag ik dat ik daar helemaal niet meer durf te landen. De bombout is verplaatst en nu ziet het er nog slechter uit: klein, bomen en hekken er omheen, helling en distels. Boven ons hoofd zagen we de mammatus van een trog.

Schermvliegerswereld

Het kamp doet sterk denken aan de sfeer in Laragne vroeger, toen er alleen maar hanggliders op de camping stonden en we één grote familie waren. Alleen zijn het hier parapenters en het is vijfentwintig jaar later, dus het is allemaal veel luxer, de voorzieningen zijn geweldig en de auto's enorm, en m'n vooroordelen over parapenters kloppen allemaal. Het is alleen de vraag of dat erg is. Ze zijn modieuzer en wat zweveriger maar vooral erg aardig en sociaal. Conrad heeft gelijk: de hanggliders zijn inmiddels een groep mopperende ouwe mannen die meer bier drinken dan vliegen en dan met elkaar zeuren dat vroeger alles beter was. Hier zitten vrouwen en mannen van jonger dan dertig tot ruim boven de zeventig, alle mogelijke nationaliteiten en veel mensen komen een paar uur gezellig aan de ronde tafel tussen de twee keukens zitten waar een tiental stekkers liggen om je electronica op te laden en waar de emu's langslopen in de hoop op keukenafval. Die emu's trouwens maken een geluid dat ik vanuit m'n tent niet thuis kon brengen. Eerst dacht ik dat ik de bas hoorde van een startend feestje, en later bedacht ik dat er iemand op een plastic emmer aan het slaan was. Maar het zijn dus emu's, grote lelijke struisvogels die alles opeten dat je ze toewerpt.

Na m'n korte maar fijne vluchtje gisterochtend mocht ik een paar uur in Birgits hangmat liggen lezen en toen dat over was ontmoette ik Phil, een vriendelijke Duitser die in het verleden hanggliding- en paraglidinginstructeur was. Ik merkte dat hij me observeerde en uiteindelijk, toen we aan de praat raakten over zijn werk als kinestetisch therapeut (of zoiets, ik ben de titel vergeten). Hij had me meteen te pakken toen hij opmerkte dat ik mezelf ervan weerhoudt om te helen want dat is natuurlijk exact wat ik al jaren weet. Ik heb keer op keer op keer op keer geprobeerd om m'n landingsvaardigheid en zelfvertrouwen te herwinnen, met instructeurs en eenvoudiger vleugels en eindeloos oefenen. En elke keer als ik dacht dat ik er was kreeg ik een ongeluk, eigenlijk 'deed' ik een ongeluk. Ik wist dat het iets psychisch was want de omstandigheden waren nooit een logische aanleiding. Na jaren van dit getob heb ik het opgegeven dus nu doe ik alleen nog maar ultrasimpele hopjes met een enkeldoekertje. Wat me ook wel raakte in zijn verhaal ws dat het een kwestie van programmering moet zijn: volgens hem is er iets traumatisch gebeurd toen ik als zesjarige herstelde van m'n ziekte en sindsdien associeert mijn onderbewuste herstel met dat trauma. Afijn, ik hoop dat Phils nogal eenvoudige herprogrammering echt werkt.

Ongelukkige toerist

awareness

Heel erg slecht geslapen door de kou! Ik heb alleen wat lakentjes meegenomen naar Manilla waar het altijd bloedjeheet is, alleen nu niet. 's Nachts acht tot tien graden, deed me denken aan Pakistan waar we hoog in de bergen ieder kledingstuk aantrokken dat we bij ons hadden. Nu ook: termoshirt en vliegbroek aan, trui, en dan de harnaszak voor kleren over me heen leggen. Het werkte maar ik werd toch erg vroeg wakker, door het gekwetter en geschreeuw van heel veel vogels.
Gisteren op en neer naar het ziekenhuis gefietst waar een oudere Amerikaanse toerist met een nekfractuur en zonder reisverzekering lag. Hij had me op de start geholpen terwijl hij gespannen wachtte tot hij eindelijk mocht starten, z'n allerlaatste kans voordat zijn visum verliep. Conrad vertelde dat ze zijn hele lichaam hadden gescand en dat het één grote puinhoop was van oudere ongelukken, motorongelukken had hij me zelf verteld. Een oude beroerte had nou net dat deel van z'n hersens beschadigd waar voorzichtigheid zit.
Op de terugweg verdwaalde ik een paar keer, normaal niet erg maar rond het ziekenhuis zijn toch best veel hele steile heuvels die ik alleen maar lopend kon doen terwijl m'n voeten al beginnen te lijden van teveel op sandalen lopen. Typisch zomerkwaaltje.

Eerste vluchtje

Tony

 

de halverwege start waar Conrad m'n vleugel naartoe heeft gedragen

 

Het was echt koud vanmorgen, de zuidenwind is gearriveerd, dus er waren maar weinig mensen in de pool en ik hoefde me geen zorgen te maken over sealice. Toen ik thuis kwam was Conrad al op en na een snel ontbijt reden we naar Hickson street, waar Conrad al in de lucht hing toen ik m'n vleugel nog moest halen. Tony Barton vond de hangloop wat ver naar achter dus hij stelde voor een proefvluchtje te doen. Fantastisch ja graag! Ik heb nog nooit op de top geland op Merewether maar de locals doen het allemaal en Tony zeker, die vliegt al dertig jaar zo'n vier, vijf vluchten per dag met scherm, delta, topless en tandem. En hij is ook niet heel zwaar dus met mijn kleine Fun uit het jaar nul (niet meer uit de zak geweest sinds mijn ongeluk vijf jaar geleden) lukte het hem toch om zich omhoog te werken en weer op start te landen. De hangloop moest naar voren. Ik zei dat ik liever de rest van de dag ging sjouwen dan dat ik een toplanding of het strand bij de pool ging proberen en hij beloofde m'n vleugeltje omhoog te vliegen als ik 'm na mijn strandlanding tot halverwege bracht. Dat bleek niet nodig want terwijl ik het ding moeizaam twee meter de duinen in sleepte landde Conrad met z'n scherm naast me en hij holde zowat met de Fun omhoog, ik er vertraagd met m'n harnas achteraan. Er is tegenwoordig een mooi pad met hier en daar een bankje en traptredes maar het blijft een enorme klim dus ik was ontzettend dankbaar dat ik opnieuw als een prinses behandeld werd. En heel blij dat de kop eraf is, ik heb een prima start en landing gedaan en nou voel ik me weer piloot.
Terwijl het steeds drukker werd en de wind steeds beter verging ik van de honger en ik moest naar de wc dus ik pakte in en toog naar huis. De rest van de middag zag ik delta's en schermen boven de daken uit soaren en vroeger zou ik dan weer terug zijn gegaan voor een tweede en derde vlucht, maar ik had helemaal de aanvechting niet. In plaats daarvan hing ik de was op, deed m'n boodschappen en las m'n boek. Bedaard maar nog niet bejaard.

Nederlands weer

Zolang ik me maar kan beheersen en gewoon heel langzaam zwem gaat het goed. Beter zelfs, ik kan weer een paar baantjes borstcrawl doen zonder m'n schouder te vernaggelen. Op kerstochtend was het fantastisch: koud water, schuimende golven op de rand, niet al te druk nog om half zeven.
Kerstlunch bij Nicola waar een hele zooi stokoude honden verlangend rond de tafel drentelden, daarna naar Cameron, Lyn en Max voor een heel kort bezoekje want ik moest snel door naar Sydney om Conrad en de kinderen op te halen. Om tien uur zaten we eindelijk met z'n tweeën m'n kliekjes op te eten. Fijn om even te kunnen praten maar we waren allebei moe dus snel naar bed. En vanmorgen ondanks de stormgeluiden en de kou en motregen weer naar de pool, heerlijk!

Als ik maar buiten kan spelen

Bombala street launch (Dudley)

Een deel van de Newcastle Hanggliding Club komt wekelijks bij elkaar voor een biertje en wat kletsen - Donny, Rob, JOD, dinges, Adriaan

Met veel gekreun en gesteun kreeg ik de Litespeed en de Sting op m'n auto en eenmaal naast het 'park' (een grasveld is hier een park, ideaal om te landen) waren er zat mensen om even een handje te helpen. De Litespeed hoefde ik niet eens op te zetten, ik zag de ultradunne kabels en de aluminium aerofoil basebar waar m'n skids niet op passen, dus daar ga ik zeker niet op vliegen. Selmsy wil 'm graag hebben voor Tish als die hier komt dus de vleugel krijgt een prima bestemming. De Sting zag er op wat roest- en schimmelplekjes na prima uit dus dat wordt m'n sleepvleugel. En ik heb de kleine Fun van Selmsy die acht jaar geleden al oud was maar we kunnen geen reden verzinnen waarom het niet in orde zou zijn. Klaar om te vliegen dus. Maar het was noordoostelijk dus alleen goed voor Dudley en daar zal ik toch echt nooit meer vliegen. In plaats daarvan besloot ik erheen te fietsen, ondanks de zadelpijn de hitte en de bijzonder steile heuvels. Het was een missie, maar de moeite waard. Je hoeft niet meer over de vluchtstrook van de Pacific Highway want er is nu een shared foot- and bicyclepath aangelegd met een hoge vangrail tussen het pad en de snelweg. En dan kom je makkelijker op de Fernleigh track dan voorheen; een mooi wandel- en fietspad langs een oude spoorlijn, helemaal tot aan Redhead. Eenmaal in Dudley kon ik de startplek niet vinden en vanwege die steile straten is het niet effetjes omdraaien en doorfietsen. Hele stukken moest ik lopen, ook al omdat een deel van de versnellingen het niet doet. Uiteindelijk zag ik Tony Bartons auto staan en ja hoor, hij stond net aan een klant uit te leggen waarom het niet goed startbaar was ondanks de parapenters die overal hoog boven de bomen hingen. Exact de situatie waarin ik vijf jaar geleden crashte: een hete luchtbubbel voor en boven de start door de steenplaten eronder, waarin geen lift is omdat de wind er om- en overheen gaat. Als je vroeg genoeg start is de bubbel nog niet gevormd, vandaar die parapenters, maar later dus wel en het komt helaas niet als termiek los want het temperatuurverschil is daar dan weer te weinig voor.

Dagje lummelen

 

Inmiddels ben ik sealice expert dus ik zou het zwemmen wel weer aandurven. Nooit in badpak maar altijd bikini, meteen uittrekken na het zwemmen en na afloop in de diepvries zodat de kwallenlarven het loodje leggen. Ik klieder enthousiast met nestosyl, hydrocortisone en vooral calamine, het is maar goed dat ik alleen thuis ben want ik zou waarschijnlijk direct in een dwangbuis worden afgevoerd als iemand me zo zag.
Ik sloeg dus een keertje zwemmen over gisterochtend maar na een paar uur lezen kreeg ik het toch op m'n heupen. Op advies van Lisa fietste ik naar de Newcastle baths want die zijn al gerenoveerd en het water zou er schoner kunnen zijn. Maar het was gesloten dus ik fietste over het memorial path terug en dook onderweg in the Bogey hole. Tien, twaalf jaar geleden was daar nog niemand, er stond toen een lullig hekje en het was lastig bereikbaar. Nu fiets of wandel je er over een breed pad met de vermaledijde dikke houten railing naar toe, daal over een stevige trap naar het gat en daar tref je dan tientallen gillende toeristen die zich allemaal aan het badtrapje vastklemmen zodat je er niet door kan. De hele kustlijn is hier enorm opgeknapt en het trekt ook echt zichtbaar meer publiek, maar het betekent wel dat het vliegen voor ons een stuk lastiger is geworden. Het hek onderaan de start van Dicko's is doodeng; de start- en toplandingsplek van Hickson zit dagelijks vol met picknickers en huwelijksgasten; het hek loopt achter de start van Strezzie langs zodat je je vleugel er hoog overheen moet tillen. Daar staat tegenover dat je helemaal van Merewether tot de haven over dat toch wel prachtige pad kan wandelen en daarna heb je nog een kilometer of zes een prima fietspad langs de haven.
Eenmaal terug besloot ik een poging te wagen de vleugels te checken maar net op dat moment kwam de regen met bakken neer en daarna had ik geen zin meer.

Van Gleberoad naar Redhead, Merewether en Mayfield

Nicola

 

Selmsy

pelikanen

Australische fietsinfrastructuur

Ik ben weer erg boos op mijn irritante lijf. Ben ik supervoorzichtig met m'n schouder, zo goed dat ik weer een paar baantjes crawl aandrufde, verrek ik een spiertje of pees in m'n lies. Schoolslag, 26 x 50 meter is kennelijk teveel. En to add insult to injury zit ik onder de sealice bulten die extreem verschrikkelijk jeuken en dat twee weken beloven te blijven doen. Plus het zeewater is erg warm dus de sealice is voorlopig ook nog niet weg. Zwemmen of niet zwemmen is de vraag dus. Van vliegen is het ook nog niet gekomen: eerst was ik te moe, toen had ik geen vleugel, en toen was de wind verkeerd. Nic en ik zetten haar Fun op in het park, om te checken en om verse elastiekjes achter de latten te knopen. Toen we aan de Sting wilden beginnen voelden we wind dus we togen naar Hickson street. Nic legde heel lief nog eens alle landingsopties uit en dat het helemaal niet druk is op het strand en dat het park helemaal niet eng is en dat naar boven lopen vanaf het zuidelijke strand best wel zou gaan. In zee duikelde een pod dolfijnen en we haalden herinneringen op aan Adam, die ooit drie keer achter elkaar bij mij landde op het kleine bultje halverwege, in mijn harnas stapte en mijn vleugel terug omhoog vloog zodat ik nog een keer kon oefenen. Afijn, ik wilde graag vliegen maar tegelijk was ik opgelucht dat de wind alweer weg was zodat het niet eens kon. Liever onmogelijk dan een ingewikkelde afweging of het goed voor mij zou zijn.
Eenmaal thuis was er een akelige aanvaring met Conrads meest recente ex dus ik liet Nic nog een uurtje uitrazen voordat ik Selmsy opzocht in Redhead. Hij woont in een grote schuur vol zware machines, naast de oude Airborne fabriek. De naam staat nog op het bord bij de ingang.
Thuis moest ik nog een uurtje venijn over me heen laten komen - nu Conrad op vakantie is haalt Lisa haar spullen op, op onverwachte momenten loopt ze ineens door de keuken en laat ze me weten dat ik hier ondanks alles toch mag zijn. Nou voer ik de kat, geef de planten water, en laat alles altijd schoner en de koelkast voller achter dan toen ik aankwam dus ik denk echt wel dat ik hier mag zijn. Maar ze wil graag haar positie neerzetten, ook al wil ze Conrad nooit meer zien.
Vanmorgen op de fiets langs de haven naar Karl, die niet Hairy meer is. Na een misdiagnose is hij verlamd geraakt en z'n benen zijn afgezet dus hij crosst in een electrische rolstoel door de omgebouwde garage van z'n broer. Ik was blij om 'm te zien maar de lol is natuurlijk wel voorbij. Niet voor het eerst bekende hij dat hij altijd een oogje op me had gehad, heel lief maar volstrekt irrelevant wat mij betreft. Al was het tof dat hij me een keer in Sydney ophaalde en aan het eind van m'n vakantie ook weer met vleugel en al terugbracht.
's Middags bouwde Selmsy een steviger neusrek voor me want de bezemstelen die ik eerst had gebruikt waren toch te wiebelig. En de rest van de avond hang ik lui op de bank te lezen totdat het genoeg is afgekoeld om naar bed te gaan.