Weer thuis

In de sauna na het sporten evalueer ik m'n vakantie. Voor het vliegen moet ik niet meer naar de andere kant van de wereld. Afgezien van een paar hopjes en een heel enkele termiekvlucht stelde het weinig meer voor, terwijl het gesjouw en de kosten echt enorm waren. Gelukkig werd ik zowel in Sydney als op station Laan van NOI spontaan geholpen door wildvreemde jongeren, op m'n eentje kon ik de harnaszak van 25 kilo en m'n koffertje niet tegelijk tillen. Maar ik ga het niet meer doen, naar Australië met vliegspullen. Voor liefde wel misschien, ook al is er ook liefde te vinden in Den Haag, in Californië en in Frankrijk. Maar het gemis van m'n vrienden in Newcastle wordt altijd weer te groot om vol te houden, ook al vormen we geen gelukkige familie meer met elkaar. Conrad en Nic zijn uit elkaar, Selmsy verschanst zich in z'n schuur, Cameron en Lyn zijn met andere dingen bezig en Kath is uit ons bestaan verdwenen. Toch was het superfijn om bij hen te logeren, er gewoon te zijn.
Wat het ook echt ontspannen vakantie maakt is niks hoeven, nergens verantwoordelijk voor te zijn. Eenmaal thuis ligt er een stapel officiële post op me te wachten en alles vereist actie, plannen, regelen. In Australië was er alleen de overschrijving van de auto om te regelen en af en toe boodschappen. En de temperatuur natuurlijk, de vrijheid om alleen een jurkje over m'n hoofd te gooien en elke ochtend het water in te duiken.
Ga ik ervoor terug, voor een zeventiende keer de rijstebrijberg nemen met een milieuvervuilende reis van 27 uur trein en vliegtuig en nog eens tien uur wachten? Ik weet het echt niet maar ik mis het geklok van de spechten en het getingel van de bellbirds nu al.

Vertrek

Afscheidsetentje met Nic, Conrad, Selmsy en Lydia was wat ongemakkelijk maar wel supertof dat ze er waren! Vanmorgen was de verwarring weer optimaal, terwijl ik in Conrads huis op hem zat te wachten was hij bij Nic om Lydia naar school te brengen. Ondertussen kreeg ik paniekerige berichtjes van Kris dat ze de sleutel van de auto niet konden vinden en dachten dat ik 'm nog had. Het inchecken lukte niet helemaal, m'n cash is op en ik moet m'n spullen nog inpakken.

Until next time zegt iedereen, ik ook. Maar zoals elke keer als ik hier wegga weet ik dat ik mogelijk nooit meer terugkom.

Afscheid

 

Lydia en Nic

Ik heb nu alleen nog Conrads fiets maar eigenlijk is het wel te doen vanaf Nicola's huis naar de pool en daarna naar Troy en Lindy. Ik blijf me verwonderen over hoe normaal het is dat er om half zeven 's ochtends talloze mensen aan het sporten zijn, van ouderwetse gymnastiek tot pushups, snelwandelen, fietsen, yoga, zwemmen en surfen. Overal. Net zo normaal als mensen op blote voeten of in badkleding of met ontbloot bovenlijf in de supermarkt, ook in de stad. Tussen de mensen in kantooroutfits of tradies met hun vuile reflectorhemden. Wat dan wel weer jammer is is dat de fietsinfrastructuur shocking is, echt extreem slecht. Vaak moet je op de stoep, meestal wordt een fietspad maar een paar meter uitgelijnd, en overal waar je geacht wordt op de parkeerstrook te fietsen ligt glas en steentjes. Bij stoplichten doe je maar wat, soms is het het minst gevaarlijk om af te stappen en op het voetgangerslicht te wachten. Maar het is eigenlijk overal gevaarlijk. Ik weet dat het zicht vanuit de joekels van auto's die hier normaal zijn heel slecht is, er is ook echt geen ruimte om een fietser te passeren, en regelmatig passeert een automobilist die probeert om fietsers op stang te jagen door ons van de weg te drukken of hard te toeteren. Hellingen zijn ook erg steil dus ik kom altijd totaal doorweekt aan, ook in de airconditioned winkels waar ik dan meteen een vest aan moet trekken.

Cool people

Harry

Corali

Kieran

Kyle

Paul

the Selmster

Curt

 Conrads zestigste verjaardag werd gevierd met een raveparty waarvoor het Glenrock Scout Camp was gereserveerd. Eerst rij je twee kilometer door een dichtbegroeid bos, dan kom je bij de gebouwen met keuken, douches en cabins en een grote grasheuvel naast een rivier met uitzicht op het strand en de zee. Er was een dansvloer met allerlei lichteffecten, een enorme glijbaan van landbouwplastic en zeepsop, een vuur, banken enkleden en kussens en muggenkaarsen, een kano, een parachute om mee te jonassen, tafels met salades die de nieuwe huisgenoot had gemaakt, weinig alcohol en veel chemie. Om vijf uur lag ik in m'n tentje maar voor zeven uur werd ik gewekt door de nieuwe huisgenoten die de weg terug naar Merewether zochten.
Het was een goed feest maar het opruimen was heel veel werk en er waren maar weinig mensen die echt hielpen. Ik reed twee ladingen en smeet klein afval in de bakken maar toen ik om half een vertrok was er nog een hoop te doen.
Een hele dag zonder zwemmen maar dat haalde ik vanmorgen in. Laatste keer dat ik daarvoor een auto heb  want die is nu verkocht aan een jongere waarvan ik geloof dat ze/hij het uitstekend zou kunnen vinden met mijn vrienden hier, dus ik raadde aan om te gaan hanggliden. De moeder gaf me een knuffel bij het afscheid - elke deal is de beste deal als beide partijen blij zijn vind ik. Inmiddels sta ik wel op instorten dus het komt goed uit dat m'n eetdeet bij Billo en July niet doorgaat vanwege Windy's verjaardag, waar ik geen zin in heb. Ik ga verzinnen wat ik morgen kook voor m'n afscheidsetentje en dan een grannydutje doen. Ik ben tenslotte ook bijna zestig.

Dagelijks leven in Newcastle

Laatste dagen, ik heb er best veel moeite mee. Elke ochtend als ik om zeven uur m'n baantjes trek in de Merewether Ocean Pool bedenk ik dat ik hier zou willen wonen, vanwege die pool. Niks is beter voor ontspanning dan een kilometertje baantjes trekken, drie schoolslag een borstcrawl, en soms honderd of tweehonderd meter extra. Dan onder de douche waar vrouwen op leeftijd elkaar vertellen over hun loopbanen en huwelijken. Sinds ik bij Nic logeer pak ik de auto naar het bad. Dat is hier supermakkelijk want je kan overal (gratis) parkeren, er is belachelijk veel ruimte voor gereserveerd en het zou echt anders moeten maar voorlopig is het wel eenvoudig. Mensen rijden ook rustig en laten je invoegen als de weg weer eens overgaat in een parkeerstrook.
Gisteren op jacht naar iets om vanavond aan te trekken op het grote verjaardagsfeest van Conrad. Het moest iets van bont zijn maar ik heb veertjes gevonden, in één van de talloze opshops, kringloopwinkels waar (tweedehands) kleding bijna niks kost. Ik heb er m'n volledige garderobe voor deze vakantie gekocht, al m'n leesvoer, en Conrad haalt er altijd de meest waanzinnige outfits vandaan.

Terug in NSW

 

de loodsen stappen over

Tumut

We vertrokken in de loop van zondagochtend uit het huis in de buurt van Hobart en dinsdagmiddag arriveerde ik bij Cameron en Lyn in Blue Haven. Uitgeteld, ondanks m'n superdeluxe cabin waar ik in een goed bedje heen en weer werd gewiegd door de hoge zee, de rustige start met een omhelzing van Tushar die m'n auto had bewaakt, een nacht in Tumut wat ik een van de mooiste streken van Australië vind. Slecht geslapen door de geluiden rond m'n tentje, het stikte er van de kangoeroes en ik kwam een echidna tegen die doodgemoedereerd de weg overstak en naar z'n holletje bij de rivier waggelde. De kakatoes krijsten maar niet te lang.
Camo, Lyn, Max (Camo's vader die al m'n posts leest) en ik hadden een gezellige avond en vanochtend bleven we als vanouds doorkletsen over vliegen en mentaliteit en centre of gravity en dergelijke. Cameron is inmiddels een uitstekende en gewaardeerde zweefvlieger met opnieuw enorm veel kennis en inzicht in zowel de technische kant als meteo en vliegtechniek. Ik blijf geloven dat hij een van de beste piloten is die ik ken, vooral dankzij z'n mentale houding. Hij is dol op vliegen, niet competitief maar omwille van het gevoel van vliegen, hij wil gewoon nooit landen omdat het zo heerlijk is om in de lucht te zijn. Hij probeert zich niet te bewijzen en hij neemt geen stomme risico's. We zijn het erover eens dat je een wedstrijd moet winnen dankzij je superieure vaardigheden, niet dankzij een hoge risicotolerantie. Skills not guts. Ik was altijd meer gutsy dan skilled en daar boet ik nu voor.
Ik vind het heerlijk om met Camo te kletsen en inmiddels zijn we uren en een hoop koffies verder, ik zou eigenlijk naar Newcastle gaan maar ik kan mezelf nauwelijks wegrukken. We bellen af en toe in winterse weekends als het tijdverschil minder in de weg zit, maar eigenlijk vind ik dat vreselijk. De verbinding is altijd slecht en het beeld is wazig. Nu we elkaar in levende lijve zien weet ik weer waarom ik zo veel van die gast hou.

Een paar seconde dunegoone

veranda van Rens huis

Tasmanië is mooi, de hanggliders zijn leuk, we hebben geluk gehad met het weer en ik heb twee echidna's en tientallen wallaby's gezien. Maar ik ben opgelucht dat we vertrekken. Een week lang lezen, in een auto opgepakt zitten, veel geld besteden in restaurants (ook al was het vier keer een hamburgertent) en samenleven met PVV-achtige mensen waarvan er een mij duidelijk liever kwijt dan rijk is, is meer dan genoeg. Het komt misschien omdat ik vegetariër ben (waar ze absoluut geen last van hebben gehad), links (waar we nooit op ingegaan zijn), Europeaan (dit zijn mensen die het stom vinden dat Fransen in Frankrijk Frans spreken) of ambtenaar (de minachting voor iedereen die niet in een mbo-beroep werkt is niet te harden), maar Andy kijkt mij nooit aan, zegt nooit iets tegen me, accepteert nooit zelfs maar een klein beetje aangeboden hulp. Gisteren heb ik het waarschijnlijk helemaal verbruid, toen we na een lang pad door de duinen op een startplek uitkwamen die mij gevaarlijk leek vanwege de kuilen en struiken. Ren en ik brachten de spullen naar een betere plek nog een heel stuk verderop, met heel veel dank aan Damian die ondanks z'n gewonde schouder met sjouwen hielp. Amber en Andy bleven aan het eind van het pad en misschien heb ik toen Andy's status als de senior piloot ondermijnd ofzo. Al bleek dat zij gelijk hadden en wij niet. Ik startte, draaide niet snel genoeg in en landde vijf seconden later. Ren haalde nog net de windzak. Amber en Andy hadden een hoger en steiler stuk duin en zij maakten wel hoogte, ondanks de twee parapents die natuurlijk eindeloos voor de start bleven hangen.
Ik leende Rens stirrupje om m'n vleugel naar de opgang te brengen maar bij het keren van de vleugel verrekte ik m'n grote rugspier, dus nu ben ik verkouden èn krom.
Er hangen regenwolken boven het eiland en ik mis Conrad, Selmsy, Nic en Camo en Lyn erg. Ik heb geen spijt van deze dure reis want het was echt de moeite waard om Amber, Damian en Ren te ontmoeten, en om de eerste overseas pilot sinds Lukas Bader te zijn. Maar het is mooi dat het klaar is.