Eerste vlucht Annecy

Terwijl ik voor het eerst na vijftien jaar in de huisbel omhoog draaide bedacht ik dat ik nog niet eerder met de Litesport in de heftige lucht van de Alpen heb gevlogen. Je wordt er makkelijk onzeker van, de Litesport is een heerlijk vliegertje maar hij voelt wiebelig, niet erg degelijk of stevig. Bovendien valt ie nog steeds linksom een beetje de bocht in, terwijl ie rechtsom juist vrij stijf draait. Gelukkig waren er op dat moment niet al te veel parapentes in de buurt, zodat ik even de ruimte had om te settelen. De bellen waren fel en toen ik eenmaal goed gecentreerd zat, was ik in no time op 2000 meter. Wat een fantastisch uitzicht! Ik kwam niet boven de top achter me, dus van de sneeuwtoppen ving ik alleen af en toe een glimp op, maar ook in het dal is genoeg te genieten. Het enorme azuurblauwe meer, de antieke dorpjes, veel groen en indrukwekkende rotswanden. En overal parapentes, de hele lucht vol. Veel normale piloten die geleerd hebben rekening te houden met ander verkeer, maar als hier maar 1 procent compleet idioot is, heb je het nog altijd over een stuk of tien mafketels die levensgevaarlijk aerobatics doen pal voor de start, niet kijken of ze op ramkoers met een ander vliegen, inklappers maken terwijl ze boven je zitten en hun vleugel op het landingsterrein opzetten terwijl je net probeert te landen. Kleine pikjes neem ik aan, jongens die er zo’n verschrikkelijke behoefte aan hebben om stoer gevonden te worden. Als ze hier tijdens de wedstrijd nog vliegen zullen er doden vallen.

Ik had dus gelukkig geen last van de hufters en draaide heel plezierig met een paar parapentes keer op keer naar 2000 meter, waar duidelijk een inversie zat. Ik zag vanalles ver boven me, dus er moest ergens een doorgang zijn, maar mij lukte het in elk geval niet. Ik voelde me ook vrij onzeker in de turbulentie en met de beperkte landingsopties in beeld, dus na zo’n drie kwartier gaf ik het geowon op. Een innerlijke stem riep me verontwaardigd toe dat ik nooit opgeef, zo ben ik niet, dit is een unieke kans om heerlijk urenlang op een van de fraaiste plekken op de wereld te vliegen, doe eens even wat moeite zeg om tot wolkenbasis te werken, ik ben niet eens moe of te koud, dat landingsterrein ligt er straks ook nog, ik heb pas over een paar uur met Dennis afgesproken, de weersvoorspellingen zijn niet goed en nu is het super, enzovoort. Al dat gedenkschreeuw had geen enkele invloed op wat ik deed en in een mum van tijd zat ik al boven het dal. Ik vloog een beetje over m’n camping, bekeek de weggetjes en de andere camping, bestudeerde de windsok en het landingsterrein, en met een paar (te ruime, te langzame) bochten zette ik ‘m neer helemaal aan het begin van het veld. Bijna in de diepe sloot, dat is een potentiële armbreker.

’s Avonds waren we uitgenodigd om te racletten bij Trevor en z’n vriendin. Gezellig, maar wel weer een confrontatie met het totale gebrek aan cultuur of wereldwijsheid van veel Australiërs. En ik merk dat ik daar veel meer aanstoot aan neem dan je zou verwachten. Luid smakken, beginnen met eten voordat de gastvrouw zit, armen voor je langs. Irritanter is het gebrek aan kennis van voedsel, talen, gebruiken en etiquette in de rest van de wereld, vooral omdat het gepaard gaat aan enorm snobisme en de overtuiging dat wat Australiërs van thuis hebben meegekregen de norm voor alles is. Goed eten is een grote steak, Fransen in Parijs zijn onvriendelijk want ze hebben geen tijd voor onverstaanbaar engels sprekende toeristen, koffie moet worden gezet zoals Phil meent dat het goed is, en welke idioot drinkt nou toch witte wijn bij de gesmolten kaas? De onwetendheid is enorm, en leidt niet tot bescheidenheid maar juist het tegenovergestelde. Als klap op de vuurpijl terloops wat racistisch geraaskal, en toen ik zei dat ik er absoluut niet van gediend ben was het ‘Australische humor’. Niet leuk, meldde ik, en of we misschien nu ergens anders over konden praten, maar iedereen bleef luidkeels volhouden dat dit toch echt grappig was en als je er niet om lachen kan ben je een stijve trut. Never mind, ik weet dat er veel vliegmaatjes zijn waarmee ik beter niet over andere dingen dan vliegen kan praten. Het was weer eens een goeie bevestiging van mijn besluit om nooit in Australië te gaan wonen. Te achterlijk.

Annecy

ergens bij Dijon

St Hillaire le Touvet

Trevor en Tony G op het vlonder

minuscuul landingsterreintje

Gisteren was ik pas tegen lunchtijd ingepakt (slechts wat bananen en een slaapzak vergeten) en ik was van plan te rijden tot ik moe werd en dan ergens te crashen, want ik reed pas om één uur ’s middags weg en het is toch gauw tien, twaalf uur rijden. Ik bleef echter redelijk wakker, zelfs bij de omweg door dorpjes omdat de A40 dicht was, en van een camping die ik onderweg belde had ik aanwijzingen gekregen waar ik eventueel m’n tent op kon zetten middenin de nacht, dus om klokslag één uur lag ik in m’n tentje dichtbij m’n team. Dat het klokslag was was wel een groot nadeel, de kerktoren staat pal naast de camping en de klok slaat elk half uur. Hard. Ook ’s nachts. Ik moest toch oordoppen in vanwege het verkeer, en verder is het een fijne camping dus ik blijf hier. Op m’n eentje, terwijl iedereen op de grote camping beneden zit, maar daar stikt het van de kinderen en er loopt een nog grotere autoweg langs.

Na m’n ontbijt vanmorgen ging ik naar de wedstrijdcamping waar ik meteen al Tony G zag zitten. Hij en Trevor stonden op het punt om naar St Hillaire te gaan, ik vroeg of ik mee mocht, en ik had nog net tijd om snelsnel m’n lenzen in te doen en wat brood in m’n tas te mikken. Slecht voorbereid maar wel gezellig, en in principe zit alles al in m’n harnas. Ik had alleen even moeten bedenken om de Sting te pakken vanwege het kleine landingsterrein, nu barstte ik van de zenuwen die ik alleen kon kalmeren door mezelf te beloven m’n droguechute al op honderd meter uit m’n harnas te pulken. Boven bleek het vlonder, dat ik wel van filmpjes ken maar waar ik nooit zelf afgeweest was, zelfs mij zenuwachtig te krijgen. Het is ultrasteil en kort, normaal heb ik liever een steile start dan een vlakke en de wind was ook heel rustig dus ik zou er niet afgezogen worden (normaal bij een klifstart), maar ik kreeg er toch een soort hoogtevreesachtige kriebels van. Bovendien voelde ik toch wel het slaapgebrek. Never mind, Trevor is een heuse gentleman en er doken nog twee erg aardige Britten op, John-t en Shaun, dus ik had hulp genoeg. Tony draaide makkelijk omhoog maar ik bleef eikelen langs de rotswanden, en ondertussen driftte ik weg van de enige landingsoptie. Voor m’n gemoedsrust was het beter om vroeg op te geven, en de landing ging ‘goed’ als je niet meetelt dat ik toch te hoog en iets te langzaam aanvloog en dat m’n hart in m’n keel bonsde.

Tegen de tijd dat ik klaar was met inpakken meldde Tony dat hij boven ging landen en de auto naar beneden zou rijden. Trevor landde bij mij, de Britten kwamen met koud bier en keurig om half acht leverden ze me af bij de camping waar ik een kliekje opwarmde, m’n blog schrijf en dan voor tien uur ga slapen. Morgen weer omhoog, de Forclaz waarschijnlijk.

Nog te koop: Airborne Sting 3 (154)

De belangstelling is natuurlijk overweldigend, maar deze fantastische intermediate gaat alleen naar een piloot (60 - 100 kilo) die 'm verdient 8-)

Gebouwd maart 2010, minder dan 200 uur gevlogen, helaas niet meer als nieuw nadat een dustdevil 'm omgooide en een scheur in het onderdoek veroorzaakte. Die scheur is perfect gerepareerd en de vleugel vliegt zichzelf. Uitstekende performance, makkelijke handling, vergevingsgezind stallgedrag. Geschikt voor beginners maar ook voor ervaren piloten. In Australië vliegen en winnen ze er wedstrijden mee. Ik heb 'm gebruikt om weer te leren landen, zonder teveel prestatie in te leveren.

Inclusief 4 reserve-uprights, een carbon en een aluminium airfoil bottombar, wielen die op die laatste passen, een xc-pakzak en eventueel een kortere hangloop vraag ik er € 2900 voor.

sleept, liert en landt makkelijk

Buizerd

Tot en met vanmorgen was ik nog aan het dubben: Bruinehaar of Moergestel. Het zag er uit als een erg stabiele dag, dus ik naar de dichtstbijzijnde club. Gelukkig was er niks mis met de lier of de kabel, alleen het gras was waanzinnig hoog en dik zodat het zwaar was om een stap te verzetten, en het was flink druk zodat snel een aantal startjes maken, de vleugel tunen en weer starten, er niet in zat. En het was inderdaad retestabiel. Toen de wind ook nog eens radicaal naar west draaide en er in de verte castellanus ontwikkelde, hield ik het voor gezien. Vier uur was ik weer thuis, nog net op tijd voor wat boodschappen.

Hemelvaartwiekend

Rinus, bedankt voor een fijn Hemelvaartwiekend. Bedankt voor het aanschaffen en onderhouden van je dragonfly, zodat we in Nederland veiliger en makkelijker kunnen slepen dan voorheen, toen we nog achter zware trikes door onervaren sleeppiloten de lucht in werden gesleurd. Bedankt voor het compleet integreren van het zeilvliegsleepbedrijf op vliegveld Stadskanaal, zodat we niet meer wekenlang met bureaucratische rompslomp bezig zijn om een veldje, toestemmingen en ontheffingen te krijgen. Bedankt voor het altijd voor iedereen klaar staan, op en neer te rijden vanuit Zeeland, zodat zeilvliegers wanneer ze maar wensen de lucht in kunnen. Bedankt voor het leveren van dolly, sleepkabel, radiocommunicatie met de havenmeester, onderhoud aan alles, zodat wij totaal geen omkijken hebben naar de randvoorwaarden en gewoon op kunnen bouwen, starten en wegvliegen. Bedankt voor het uitstekende slepen, perfect aangepast aan de mogelijkheden en wensen van de zeilvlieger en altijd naar een goeie bel, ook als dat tweehonderd meter extra kost. Voor het investeren van je zuurverdiende geld en tijd, en voor het rekenen van een lage sleepprijs die de kosten bij lange na niet dekt. Bedankt voor het zorgen voor retrieve. Bedankt voor de stortvloed aan aardigheidjes, kadootjes, prijzen, vriendelijke woorden, aanmoedigingen. Bedankt dat je je vakanties bewust zó plant dat er zo min mogelijk zeilvliegers teleurgesteld zouden kunnen worden als ze wilden komen vliegen. Bedankt dat je altijd de vlucht van een willekeurige zeilvliegpiloot laat vóórgaan boven je eigen vluchten, met de dragonfly of je zeilvlieger.

Vogels

Toen ik vanmorgen opstond, na een nacht dromen over de kangoeroe die ik in m’n armen hield, zat er een grote roofvogel majesteitelijk op de windsok. Windhaantje. De zwaluwen gisteravond deden me denken aan pinguins, met hun maffe kleine vleugeltjes als supermanarmpjes half afhangend langs hun bolle witte buikjes. Als pinguins aan het wateroppervlak dartelden ze met ongelooflijke snelheid chaotisch rond. Soms een snelle dogfight tussen twee vogeltjes die vlak op elkaar raceten; bijna tegelijk een scherpe 180 graden bocht en dan de één omhoog en de ander op centimeters over het gras.

gebouwd door een metselenthousiast