Retrieve

M’n schouder was te pijnlijk en de vooruitzichten waren te slecht om te vliegen, dus ik beloofde de Hogans om voor hen te rijden. Tenminste als ze niet zelf op het vliegveld zouden landen. De lucht zag er waardeloos uit maar iedereen leek weg te komen, en in de loop van de middag werd het steeds beter. Serious startte als één van de laatsten en Steve als allerlaatste, en allebei verdwenen ze uit zicht dus het leek me een goed idee om hun auto te pakken en alvast een stukje richting goal te gaan rijden. Ik weet niet hoe goed ze zijn, en ze hebben enorm ouwe meuk om mee te vliegen en ze treuzelen eindeloos op start, maar het werd zo’n typische Forbes dag waarop iedereen goal haalt. Terwijl ik me nog in hun auto aan het installeren was kreeg ik een voicemail van Serious. Hij is gelukkig nog een beetje te verstaan omdat ie al een aantal jaar uit Liverpool weg is, maar ik moest toch aan een native speaker vragen om z’n bericht voor me te vertalen. En toen was er nog niks zinnigs van te maken. “Hi H ik sta at the far end of the river, links van de weg bij een groot huis” hahaha. Toen ik ‘m een tekst stuurde om te melden dat ie kon gaan lopen als hij niet met coördinaten en een afstand kwam, bleken we ineens contact te kunnen maken en hij belde op. Kennelijk was Steve inmiddels op het vliegveld geland, als ik hem zou oppikken kon hij verder voor z’n broer zorgen.  Ik naar de hangar, maar nee geen mens te bekennen, dus toch maar weer terug naar de club waar vijf ouwe mannen zich kostelijk amuseerden met de pogingen om Serious te lokaliseren. Uiteindelijk synchroniseerden de coördinaten met een deel van z’n beweringen ( hij was totaal niet on course, minstens 45 graden off) en inderdaad, hij stond dertig km op de Newell highway. Nadat ik ‘m de mantel had uitgeveegd en even later Steve een extra dosis had gegeven kreeg ik bier, eten en de toezegging dat ze voor mij zullen rijden. Het zijn maffe kerels, vriendelijk en mogelijk prima piloten maar ze lijken een beetje out of place hier in Forbes.

Slome eerste wedstrijddag

Ik zou eigenlijk niet vliegen om m’n schouder rust te geven, en de lucht zag er sowieso waardeloos uit, maar tijdens de briefing vroeg Blenkie om een paar winddummies en daarvoor ben ik hier dus ik startte toch maar. Kwart over twaalf achter Marco, hij zocht overal en nadat ik releaste zocht ik overal en tussen release en landing had ik niet één piep. Stom genoeg startte vervolgens iedereen en om het helemaal erg te maken: ze vonden nog stijg ook. En nog pijnlijker: Brad, de andere winddummy, vloog 100 kilometer. Maar het was een slechte dag, met tientallen herstarts en Bill rapporteerde een record brandstofverbruik: 185 liter. Dagwinnaar Tony Armstrong kreeg slechts 30 punten, veel slechter kan het niet. Ik speelde de rest van de middag facebookreporter met m’n smartphone, met de consequentie dat ik vandaag de hele dag vloekend probeer om de fotoos uit de telefoon op m’n laptop te krijgen. Toen er nog maar een heel klein clubje deelnemers over was en er al een paar begonnen in te pakken sprong ik bij Bruce in de dragonfly – zonder shirt, zonder bril, in m’n minieste van al m’n minirokjes. Hij vloog wat rondjes, deed een paar wingovers en stalls en spiraalduiken enzo, kermis! Het lekkere gevoel van de achtbaan terwijl de tranen uit je ogen spatten en je tegelijk moet gillen en lachen. Alleen stalls hoeven voor mij niet, dat duwt m’n maag in m’n keel.

’s Avonds zwom ik met Nils en RT in de rivier en ik maakte de ernstige vergissing om aan het touw het water in te slingeren. Altijd pret alleen deed het enorme pijn aan m’n schouder, ik kan niet eens zwaaien of een shirt aantrekken laat staan met m’n hele gewicht aan m’n armen hangen. Er is niet veel mee verloren want vandaag is het weer nog slechter dan gisteren, en morgen en overmorgen zien er nog slechter uit. Uitzonderlijk voor Forbes in januari, maar het verzacht mijn teleurstelling wel een beetje.

Aan Vicki gevraagd wat ik voor m’n Litesport kan vragen, en vanaf nu verkoop ik ‘m aan de eerste die meer dan € 4500 biedt. Er zitten wat plakkers op de leading edge maar het doek is verder gloednieuw en superstrak, en volgens Noma is het frame in uitstekende conditie. De onderbekabeling is gloednieuw en al het touwwerk ook.

How good is Forbes?!

cloudbase

nieuw vlecro bij de tips

Aussie grooming

Aussie massage

M’n schouder doet pijn maar ik heb er geen spijt van dat ik wat langer gevlogen heb dan eigenlijk goed voor me is. Een makkelijk, zij het af en toe turbulent, driehoekje van 50 km met m’n herstelde Litesport, heerlijk. Makkelijk is goed, wat een domme misvatting dat je alleen leert van uitdagende taken. Je moet het jezelf zo makkelijk mogelijk maken, zodat je de juiste acties in je spiergeheugen en je hersenen inslijt en je met plezier en zelfvertrouwen zoveel mogelijk oefent. Dan word je ‘vanzelf’ beter, zonder gesteun en gekreun en zonder te schrikken van kromme uprights en gekneusde schouders. Had ik maar, had ik maar. Was ik maar langer op een enkeldoekertje blijven vliegen, had ik maar crosscountry cursussen en wedstrijdtrainingen gedaan voordat ik ging wedstrijdvliegen. Maar dat soort cursussen bestond toen nog niet. En als er één vervelende les is die ik geleerd heb is het dat je je leven niet over kan doen. Je kan niet opnieuw beginnen, ook al verkoop je je LitespeedS en ploeter je jarenlang op een Sting. Ik ben inmiddels aan alle kanten geblesseerd, sowieso niet erg fit en m’n leeftijd begint een rol te spelen. Maar gisteren, de eerste dag van een heel nieuw jaar, was goed. Het was bloedheet in Bills paddock, dustdevils gooiden vleugels van auto’s en toen ik op de dolly lag werd ik een half uur lang op en neer verplaatst omdat de wind voortdurend van richting veranderde. Ik werd opgesleept door Bruce, die extra langzaam met extra wijde bochten vloog op m’n schouder te ontzien. Te langzaam zelfs want de lucht was behoorlijk bokkig. Hij zette me af in een supermooie bel, 3,5 m/s tot zo’n 2900 meter, en eenmaal boven besloot ik om toch maar niet achter Howies team aan te vliegen omdat er naar het westen toe een dikke laag cirrus hing terwijl in het oosten de cumultjes vrolijk oppopten. Richting Parkes dus, langs de weg voor het geval ik uit zou zakken en terug zou moeten liften. Daar leek het op uit te draaien want er zat megasink en hier en daar was het vooral turbulent, zonder dat ik ergens in kon centreren, en ik voelde al hoe m’n arm het af liet weten. In plaats van Parkes mikte ik daarom op het kruispunt halverwege, en na een half uur pielen en een stukje opschuiven vond ik de verlossende bel tot 3200 meter. Het was erg lastig om te oriënteren waar de goeie kernen zaten, en een aantal luchtlagen was behoorlijk turbulent met supervette lift ertussenin. Ik kwam op 1400 meter terug boven het vliegveld. Tegen de tijd dat ik final in kon zetten was ik doodop, waardoor ik een belabberd circuit deed. Gelukkig kwam Serious meteen m’n vleugel naar de schaduw dragen en aangezien niemand van de vrijvliegers om retrieve vroeg kon ik eindeloos treuzelen met inpakken. Noma kwam naar de schade kijken en stelde vast dat het gruwelijk was, maar geen effect zou moeten hebben op de performance.

’s Avonds kookte ik de groenten die ik twee dagen geleden had gekocht, maar die bleken inmiddels bedorven te zijn. Gelukkig want Vicki en Molly hadden Mexicaans gekookt voor de vrijwilligers en gasten en ik mocht mee-eten. Bruce Wynn bleef lekkere wijn inschenken, ik doe toch niet mee met de wedstrijd plus de weersvoorspelling was matig plus m’n schouder heeft een dag rust nodig, dus ik bleef gezellig zitten. Het is raar om geen deelnemer te zijn. Aan de ene kant mis ik de uitdaging en de scores en het t-shirt en de grappen bij de briefing ’s ochtends. Aan de andere kant is het super ontspannen, ik zie toch iedereen en ook al gaan de grappen niet over mij ik ben toch elke ochtend bij briefing om de verhalen van anderen te horen. Vandaag dag 1.