Ouder en wijzer

Dankzij chauffeur Bas en sjouwhulp Mario heb ik een fijn vluchtje downwind naar Aspres gemaakt, heerlijk. Een uurtje op wolkenbasis, lekker makkelijk, en heel gemakzuchtig op het vliegveld geland. Ik heb op dit moment zo weinig extra pijn dat ik het morgen weer ga proberen.

Ondertussen is de groep gestart. Vooral de eerste briefing vanmorgen was superinteressant voor mij. Ropje is positief en systematisch als altijd, en de leerdoelen van de studenten zijn enorm herkenbaar. Soms realiseer ik me dat ik lang geleden met dezelfde vragen worstelde en dat ik er inmiddels overheen ben, soms herken ik de valkuilen – haast, spanning, onzekerheid – en helpt het om erbij stil te staan waar ik zelf inmiddels ben. Vaak nog steeds bewust onbekwaam, soms een paar stapjes vooruit.

In de navette naar boven kwam een jonge piloot met algemeenheden over hoe het allemaal een kwestie van mentaliteit is. Ik moet weer denken aan de enige judoprijs die ik ooit gewonnen heb, een extra prijs waarop de judoleraar “voor de sportiefste judoka” had geschreven. Ik raak er nog ontroerd van. Als Mario zegt dat hij geen gemotiveerder piloot kent dan mij voel ik ongeveer hetzelfde. Een beetje trots, maar ook juist gegeneerd. Als je met al die motivatie nog steeds zo weinig presteert voelt het niet bepaald stoer om zo gemotiveerd te zijn.

Hoe dan ook, vandaag was lekker en terug op de camping concludeerden we weer eens dat we dankzij het vliegen andere, betere, mensen zijn geworden dan we zouden zijn geweest zonder deze wonderbaarlijke sport. Gefrustreerd en geblesseerd misschien, maar ook zelfbewuster en altijd genegen om te leren.

Weemoed

Drie vrije dagen opmaken aan niet-vliegen: een hele dag inpakken, een dag rijden, een hele dag aankomen & tent opzetten en verslepen omdat ik op de verkeerde plek stond. Aan de ene kant heel relaxed maar aan de andere kant word ik er verdrietig van. Melancholiek. Net als van de Semnoz en het campingkje in Cusy waar we vijfentwintig jaar geleden jong en stoer en blij onszelf bekwaamden in het vliegen. Van de afslag Annecy waar ik elke keer aan Thibault en Pierro denk. Van de rotsen bij Grenoble die me nog steeds de adem benemen maar de enorme opwinding van toen is er niet meer. Ik word een beetje treurig van de camping die wel veel mooier en schoner is geworden maar waar ik het eerste uur alleen maar parapenters zie landen en waar ik om een plekje moet concurreren met toeristen die hooguit naar de vliegers komen kijken. Ik probeer aan Frits uit te leggen hoe het vroeger was, vrijwel honderd procent deltisten en enge ganzen en ook toen al het sanitair altijd kapot. Maar absoluut geen muur van campers tussen ons en het landingsterrein, geen enorme tenten waar een auto niet meer naast past, geen parapenteschool waar de oude vrieskist stond waar iedereen z’n koelelementen en waterzakken in verloor.

Terwijl ik loop te miepen zie ik in dat ik me als een ouwe taart gedraag. Net op tijd komen Ropje, Frans en de deelnemers aan. Lieve gasten die er gewoon zin in hebben en aan wie ik niks uit hoef te leggen. Ik voeg in en geniet gewoon van de zon, van de gezelligheid, van ouwe bekenden en slechte en matige landingen. De enige die echt goed landt (behalve Ropje want die heb ik gemist) is Richard, poepietrots op z’n nieuwe WillsWing waarvan ik niet eens weet of het een T2C is of iets anders. Jeff is er weer, Tom en Cornelia en Remco.

Misschien kan ik leren zo te leven – gewoon hier zijn, hopen op één of twee vluchten, en vooral luisteren naar de vogels.

Knoal

De straf na anderhalf minivluchtje (bij de eerste start brak m'n release op zo'n 90 meter, en bij de tweede start raakte ik de bel kwijt waar Dees me in had afgezet toen ik moeizaam probeerde m'n rits dicht te trekken) is een behoorlijk pijnlijke en stijve schouder, maar het was het alleszins waard. Een supergezellige Knoalkup weer dankzij de geweldige organisatie van Rinus die de beste vrijwilligers weet te charteren en voor iedereen kadootjes en schouderklopjes heeft. Prachtig weer met de wind recht op de baan. De leukste Nederlandse deltisten bij elkaar, nou ja de meeste dan. Een goeie taak want een aantal haalde goal. Moeder mee zodat de rit op en neer naar Groningen snel ging, en zij kon fijn bijkletsen met dierbare vrienden die ze te weinig ziet. En een duootje met André, dat wilde ik al langer om eens over zijn schouder mee te kijken. Dat viel een pietsie tegen omdat z'n vario het niet deed en ik erg oncomfortabel hing. Maar het was toch leuk, en het hoogtepunt was wel dat hij Holgers dochter ook meenam voor een vluchtje. Maaike had het hele wiekend kordaat beenbanden en kinstraps gecheckt, en toen Yian mij zijn kneehangertje liet passen merkte je aan haar buitengewone belangstelling dat ze verschrikkelijk graag de lucht in zou willen. Tegelijk is ze kennelijk goed genoeg opgevoed om er niet om te vragen, dat was wel aandoenlijk om te zien. Het stralend blije koppie onder de te grote helm toen ze eenmaal onder de duo hing was goud waard.

Er is echt geen leuker speelgoed uitgevonden voor de mensheid dan hanggliders.

Human error

Direct nadat ik een reactie op m'n vorige blog heb beantwoord, over verschillende menstypes en leren van fouten, lees ik een uitstekend artikel over human error. Waarin ik onder meer een verklaring lees voor het feit dat hele ervaren, hele goeie, piloten vergeten om zichzelf in te haken of de verhouding condities – eigen skills fataal verkeerd inschatten. Het geeft een beetje troost, en het bevestigt de noodzaak van een goed preflight systeem. Dat systeem kan een papieren checklist zijn, of een serie vaste gewoontes (in mijn geval: alles aanraken en soms hardop praten; Australisch inhaken en in gevallen waar dat niet handig is de karabiner in m'n hand houden + hardop zeggen dat ik niet ben ingehaakt, en dan nog altijd een hangcheck als ritueel), of een vier ogen principe zoals bij wedstrijden, of karabinerloos inhaken. 

Het artikel gaat ook over het onderwerp dat ik gisteren met Frank besprak. Hij stelde dat sommige mensen gewoon niet zouden moeten vliegen omdat ze echte ongeluksvogels zijn. Ik twijfel daaraan, en in dit stuk wordt mijn twijfel ondersteund. Er is geen enkel onderzoek dat aantoont dat bepaalde individuen systematisch meer ongelukken hebben dan anderen, in de zin dat die individuen niet leren.

Over dat leren heb ik wel nog wat. Het artikel lijkt toch vooral over mannen te gaan, als mijn intuitie klopt dat vrouwen gemiddeld anders met incidenten en fouten omgaan dan mannen (gemiddeld). Zoals ik in m'n vorige blog beschreef vermoed ik dat meer mannen externaliseren dan vrouwen. Ik denk dat meer vrouwen de neiging hebben om fouten, en oorzaken voor incidenten, bij zichzelf te zoeken. Misschien is het geen man-vrouwverschil maar zijn er cognitieve ondersoorten van de soort 'mens'. Het zou ook zomaar kunnen dat niet iedereen op dezelfde manier leert van fouten. Vooral niet als ze pijn doen.