Schitterend

Door Paultje kreeg ik de ingeving over de leeropgave voor dit jaar: een ‘rustdag’ met overtuiging nemen. Ongeacht condities en voorspellingen, ongeacht wedstrijd of gezelschap, puur omdat mijn lijf het nodig heeft. Ik kan het nog niet, maar ik begin wel eerste stapjes te zetten. Ik liet vanmorgen de Litesport thuis en nam alleen de Fun mee. Daar passen m’n instrumenten niet op dus ik kon alleen met m’n kleine helmvariootje termieken, en stom genoeg had ik die op de stand gezet waar je ook sinkalarm krijgt zodat ik voortdurend de deprimerende toon van -1 m/s moest horen. Zoals gewoonlijk was ik ook nogal gefixeerd op het landingsterrein: haal ik het, is het groot genoeg, kan ik er een fatsoenlijk circuit van maken? Maar anders dan anders gaf ik aan mezelf en m’n rare obsessies toe. Ik hoopte op minstens een sledride van start naar landing, en elke meter hoogte die ik wist te winnen was mooi meegenomen. Ik denk dat ik dan ook niet langer dan een kwartier, twintig minuten gevlogen heb en m’n landing was niet eens perfect, maar ik had nergens spijt van.

Wel even later, nadat Hans en ik elkaar in de armen waren gevlogen – er is inmiddels genoeg tijd overheen gegaan om weer echt blij te zijn elkaar te zien. Ze gaven me een lift naar boven maar omdat ik de pakzak van de Fun niet mee had genomen, kon ik niet mee voor een tweede vlucht. Dat was heel erg jammer want de condities waren perfect, ik voelde m’n schouder totaal niet, en het was pas twee uur. Ik probeerde er m’n schouders over op te halen maar in m’n achterhoofd zeurde wel de matige weersvoorspelling voor de komende drie dagen.

Van Barbara begreep ik hoe het komt dat er zo enorm wordt uitgepakt voor wat normaal toch een eenvoudig lokaal wedstrijdje zou zijn. Suan is een geniale organisator zegt ze, en het provinciebestuur heeft besloten om hanggliding serieus te bevorderen. Daarom is er geld om een vlonder van 40 meter met rails te bouwen, zodat gehandicapten en tandems kunnen starten zonder te lopen. En daarom staat er een gigantische tent met een glimmende houten vloer, en daarom is het gras naast de tent waar we vleugels af kunnen bouwen gemaaid alsof het het gazon van een paleistuin betrof.

Overigens maak ik me over de wedstrijd geen illusies. Dat kwartiertje in de lucht was voldoende om te zien hoe eng het zal zijn om richting de rotswanden te vliegen. Die wanden, schitterend en nog flink besneeuwd, liggen nogal diep zodat ik nooit zeker zal weten of ik het dal wel weer zal halen. Dat ga ik niet proberen dan, ik heb geen zin in Echte Angst en ik kan me absoluut geen ongeluk meer permitteren. Dat wordt dus een hele week op en neer vliegen boven de start. Het zij zo. Het is mooi weer, het uitzicht vanuit de lucht is fantastisch, er zijn gezellige mensen en ik kan m’n vliegvaardigheid voorzichtig weer gaan opbouwen.

Vakantie

Alles verliep soepel vandaag, zelfs de dwaalroute waar m’n tomtom ons op stuurde was schitterend in het oranjeroze avondlicht. Binnen dertien uur waren we van Nederland in Meduno, waar we werden opgewacht door Luca die hielp onze bagage naar de ruime, schone kamers te brengen. Om negen uur schoven we in de pizzeria aan bij Serge en de enige wanklank nu ik in m’n prettig stevige bedje lig is het keffen van een hond. Geen verkeer, niet te warm, geen buren. Nog voordat we een meter gevlogen hebben ben ik al dik tevreden.

We're in it together

dollymeisje Maaike

publiek op de tribune

Nauwelijks gevlogen, toch een fijn wiekend. Bij een stralende zon kwam ik eind van de middag aan op Stadskanaal, met genoeg tijd om iedereen uitgebreid te begroeten en gezellig met deze en gene bij te kletsen. De baan was toch al gesloten omdat de vlagerige wind erg cross stond, dus ik hoefde niet eens zelf te bedenken dat ik niet ging vliegen. Weer een zorg minder – met meer dan dertig piloten en drie tugs was het nog lastig geworden. De Knoalkup is uitgegroeid tot een groter evenement dan de NK-sleep, dankzij de precies goeie sfeer die Rinus voor elkaar heeft gekregen door een perfecte combinatie van serieuze organisatie en aandacht voor veiligheid en ontspannen gezelligheid waarin iedereen elkaar alle ruimte gunt.

Zaterdag waren de omstandigheden zo ongeveer perfect – op een gebrek aan vette termiek na dan – en mijn eerste start en landing verliepen normaal, zonder pijn in m’n schouder. Ik kon wel goed merken dat ik geen kracht meer in m’n armen heb, een beetje precies manoevreren in de kleine termiek lukte totaal niet. Het tweede vluchtje verliep ietsje beter, maar ik dreef met een goeie bel net het circuit van de mla’s in, net onder de 250 meter en ik was vergeten hoe hoog je er ook weer overheen mocht dus ik vertrok maar weer naar de noordkant, waar ik snel uitzakte en klassiek landde: met een absurd lange final en een kleine nose-in. Never mind het was al reden tot blijdschap om weer even te vliegen en bovendien de volgende dag nauwelijks extra pijn te hebben.

Toch was het eind van de dag droevig. Rinus’ headset waaide af en vernielde z’n propellor en radiator, dik duizend of tweeduizend euro schade. Hij denkt dan dat hij het allemaal zelf moet oplossen, en ik vrees dat Nederlanders niet meteen naar hun portemonnee grijpen om een gulle donatie te doen. Maar ik heb luidkeels iedereen proberen te doordringen van onze gezamenlijke verantwoordelijkheid, die toch al heel oneerlijk verdeeld is omdat Rinus zo ongeveer alle kosten en tijd draagt die nodig zijn voor ons vliegplezier, en hopelijk trekken de piloten hun beurzen. Dat ik daar aan twijfel is precies de achtergrond van mijn voorliefde voor de Aussies en de Britten, die elke keer als er een dragonfly-eigenaar staat te snikken wegens al dan niet zelf veroorzaakte schade, zoveel in de pet gooien dat het herstel bijna ‘winst’ oplevert.

Miezerig

Na meer dan een half jaar leken alle sterren goed te staan voor een fijn dagje vliegen: gunstige weersvoorspelling, weinig pijn, leuke mensen op de aanmeldlijst. Wekker op zeven uur, auto op- en ingeladen, en ondanks grauwe lucht had ik goeie hoop dat het in het noordoosten wel mooi weer zou zijn. Totdat Rinus me appte dat het regende in Stadskanaal. Terwijl ik door de verschillende meteo-apps heen scrollde zonk de moed in m'n schoenen - de vooruitzichten waren in de nacht een stuk minder vrolijk geworden. Bij De Meern draaide ik om en anderhalf uur na vertrek was ik weer thuis. Teleurgesteld als een klein kind dat een beloofde traktatie toch niet krijgt.

Brevetjubileumfeestje in Bramham

Firebird Uno Piccolo '96

Semnoz '97

Le Forclaz '97

mn gele Avian Amour in '98

We delen allemaal dezelfde verslaving en vergelijkbare ervaringen, maar voor het overige springen vooral de verschillen in het oog. Een surprise party voor een vliegmaatje die twintig jaar geleden z'n brevet haalde leverde weer mooie gesprekken op over Brexit, bureaucratie en buitenlanders. Trevor is tegen de EU vanwege de federalistische neigingen en de verspilling van de maandelijkse parlementsverhuizing tussen Brussel en Straatsburg, Tim vroeg waar Brexiteers dan wel voor zijn en of de Britse regering niet net zo inefficient was. Darren moet als duty officer de wapeninzet van het regionale politiekorps coordineren. Kattenvrouwtje Dawn vindt mij een dierenbeul omdat ik het waterpistool, dat ik twee jaar geleden van de major kreeg, op poezen in mijn tuin richt. Volgens Paul is mijn artrose te genezen met acupunctuur en Wayne vindt vegetariers onuitstaanbaar. Zodra een gesprek dreigt te ontsporen gaat het snel weer over vastlopende lierkabels, lijtermiek en psychedelische harnassen. Op bevel van Dawn hebben we ons allemaal verkleed in de outfit waarmee we twintig jaar geleden vlogen en er zijn fotoos uit die tijd te zien. Chute op de borst, roze leading edges, baksteenvormige instrumenten. Dankzij ons gemeenschappelijke verleden blijft een politieke discussie gewoon gezellig.

Schaatsen

Ik word er razend gelukkig van ook al weet ik niet waarom. Ik ben de allerslechtste schaatser op de hele plas, ik heb pijn en ik ben bang om te vallen of door het ijs te zakken. Maar na anderhalf uur ploeteren en met m'n armen wiekend zit ik met een grijns van oor tot oor op de fiets, zwetend in de zon.
Vanmorgen ging ik met m'n schaatsen bij de bosvijver kijken, maar er was niemand en ik durfde het niet op m'n eentje aan. Dan maar een rondje fietsen dacht ik, gelukkig nam ik voor de zekerheid m'n schaatsen mee. Op de Vogelplas was het raak en binnen tien minuten krabbelde ik m'n eerste rondje rond het meer sinds '12 of '13 toen we de molentocht deden. Het ijs was niet denderend en ik kan het natuurlijk helemaal niet en er waren enorme wakken tot dicht aan de kant, maar er waren genoeg sporen en schaatsers om me veilig te voelen. Een van de leukste dingen van schaatsen is dat iedereen vrolijk en aardig is en dat mensen heel makkelijk een praatje maken. Ene Bert ontfermde zich over mij en gaf me een uur lang prive schaatsles, superleuk. Zitten of je moet poepen in plaats van hangen als een aap, gewicht op de hielen, naar opzij afzetten in plaats van naar voren. Hier en daar lukte het me wel tien slagen achter elkaar door te glijden maar terwijl ik vooruit ging ging het ijs achteruit en bovendien werd ik wel erg moe.
Toch was dit voldoende om te besluiten opnieuw goeie schaatsen te gaan kopen. De vorige zijn bij m'n ex achtergebleven en op de leren marktplaatsnoren waar ik nu op sta te wiebelen wordt het nooit wat, dus laat ik maar eens investeren in meer pret.

 

Hangglidersbeurs

Vijfentwintig jaar geleden was de beurs een grote witte tent met houten schragen in de modder voor het clubgebouw van Terlet. Op de schragen lagen ouwe harnassen en helmen, buiten in de mist stonden vleugels opgebouwd en er was altijd wel een parapenter waar je om kon lachen. Je liep rechtsom of linksom, hoe dan ook duurde een rondje door de tent een uur of drie en dan had je iedereen weer gezien. Volledig verkleumd verplaatste het gezelschap zich dan naar het clubrestaurant voor bier en friet.
Niet alleen is het nu een grote comfortabele hal met vloerbedekking, via Wageningen nu op fietsafstand in Warmond, en zijn de deltastands teruggedrongen tot eenvijfde of minder (we nemen nog steeds het meeste plaats in). Niet alleen verdwijnen er steeds meer ouwe bekenden. Het meest opvallende vond ik dit jaar hoe oud iedereen geworden is. Grijs, rimpelig, bebrild.
Dat, en het feit dat ik bijna de laatste piloot ben die nog niet aan het parapenten is geslagen. Jan zei dat het wel lijkt of ie een soort landverrader is, maar dat is al een paar jaar niet meer zo. Het is inmiddels andersom; meewarig beziet iedereen mij als een soort achtergebleven Luddiet - vergelijkbaar met mensen die geen smartphone gebruiken (was ik trouwens ook heel erg laat mee).
Nou zie ik zo langzamerhand ook wel dat er niks anders op zit dan te gaan schermvliegen. De delta wordt wel heel erg zwaar en het zou heerlijk zijn als landen geen stress meer op zou leveren. Maar ik heb gewoon geen zin om iets nieuws te leren. Bovendien is schermvliegen op dit moment, met twee rotte schouders, eenvoudig geen optie.
Maar het ziet er naar uit dat zelfs ik om moet, als ik tot m'n tachtigste wil blijven vliegen. Dus zodra m'n schouders het toelaten ga ik mogelijk toch maar ns met een snotlap rennen.