Schitterend

Door Paultje kreeg ik de ingeving over de leeropgave voor dit jaar: een ‘rustdag’ met overtuiging nemen. Ongeacht condities en voorspellingen, ongeacht wedstrijd of gezelschap, puur omdat mijn lijf het nodig heeft. Ik kan het nog niet, maar ik begin wel eerste stapjes te zetten. Ik liet vanmorgen de Litesport thuis en nam alleen de Fun mee. Daar passen m’n instrumenten niet op dus ik kon alleen met m’n kleine helmvariootje termieken, en stom genoeg had ik die op de stand gezet waar je ook sinkalarm krijgt zodat ik voortdurend de deprimerende toon van -1 m/s moest horen. Zoals gewoonlijk was ik ook nogal gefixeerd op het landingsterrein: haal ik het, is het groot genoeg, kan ik er een fatsoenlijk circuit van maken? Maar anders dan anders gaf ik aan mezelf en m’n rare obsessies toe. Ik hoopte op minstens een sledride van start naar landing, en elke meter hoogte die ik wist te winnen was mooi meegenomen. Ik denk dat ik dan ook niet langer dan een kwartier, twintig minuten gevlogen heb en m’n landing was niet eens perfect, maar ik had nergens spijt van.

Wel even later, nadat Hans en ik elkaar in de armen waren gevlogen – er is inmiddels genoeg tijd overheen gegaan om weer echt blij te zijn elkaar te zien. Ze gaven me een lift naar boven maar omdat ik de pakzak van de Fun niet mee had genomen, kon ik niet mee voor een tweede vlucht. Dat was heel erg jammer want de condities waren perfect, ik voelde m’n schouder totaal niet, en het was pas twee uur. Ik probeerde er m’n schouders over op te halen maar in m’n achterhoofd zeurde wel de matige weersvoorspelling voor de komende drie dagen.

Van Barbara begreep ik hoe het komt dat er zo enorm wordt uitgepakt voor wat normaal toch een eenvoudig lokaal wedstrijdje zou zijn. Suan is een geniale organisator zegt ze, en het provinciebestuur heeft besloten om hanggliding serieus te bevorderen. Daarom is er geld om een vlonder van 40 meter met rails te bouwen, zodat gehandicapten en tandems kunnen starten zonder te lopen. En daarom staat er een gigantische tent met een glimmende houten vloer, en daarom is het gras naast de tent waar we vleugels af kunnen bouwen gemaaid alsof het het gazon van een paleistuin betrof.

Overigens maak ik me over de wedstrijd geen illusies. Dat kwartiertje in de lucht was voldoende om te zien hoe eng het zal zijn om richting de rotswanden te vliegen. Die wanden, schitterend en nog flink besneeuwd, liggen nogal diep zodat ik nooit zeker zal weten of ik het dal wel weer zal halen. Dat ga ik niet proberen dan, ik heb geen zin in Echte Angst en ik kan me absoluut geen ongeluk meer permitteren. Dat wordt dus een hele week op en neer vliegen boven de start. Het zij zo. Het is mooi weer, het uitzicht vanuit de lucht is fantastisch, er zijn gezellige mensen en ik kan m’n vliegvaardigheid voorzichtig weer gaan opbouwen.

Vakantie

Alles verliep soepel vandaag, zelfs de dwaalroute waar m’n tomtom ons op stuurde was schitterend in het oranjeroze avondlicht. Binnen dertien uur waren we van Nederland in Meduno, waar we werden opgewacht door Luca die hielp onze bagage naar de ruime, schone kamers te brengen. Om negen uur schoven we in de pizzeria aan bij Serge en de enige wanklank nu ik in m’n prettig stevige bedje lig is het keffen van een hond. Geen verkeer, niet te warm, geen buren. Nog voordat we een meter gevlogen hebben ben ik al dik tevreden.

We're in it together

dollymeisje Maaike

publiek op de tribune

Nauwelijks gevlogen, toch een fijn wiekend. Bij een stralende zon kwam ik eind van de middag aan op Stadskanaal, met genoeg tijd om iedereen uitgebreid te begroeten en gezellig met deze en gene bij te kletsen. De baan was toch al gesloten omdat de vlagerige wind erg cross stond, dus ik hoefde niet eens zelf te bedenken dat ik niet ging vliegen. Weer een zorg minder – met meer dan dertig piloten en drie tugs was het nog lastig geworden. De Knoalkup is uitgegroeid tot een groter evenement dan de NK-sleep, dankzij de precies goeie sfeer die Rinus voor elkaar heeft gekregen door een perfecte combinatie van serieuze organisatie en aandacht voor veiligheid en ontspannen gezelligheid waarin iedereen elkaar alle ruimte gunt.

Zaterdag waren de omstandigheden zo ongeveer perfect – op een gebrek aan vette termiek na dan – en mijn eerste start en landing verliepen normaal, zonder pijn in m’n schouder. Ik kon wel goed merken dat ik geen kracht meer in m’n armen heb, een beetje precies manoevreren in de kleine termiek lukte totaal niet. Het tweede vluchtje verliep ietsje beter, maar ik dreef met een goeie bel net het circuit van de mla’s in, net onder de 250 meter en ik was vergeten hoe hoog je er ook weer overheen mocht dus ik vertrok maar weer naar de noordkant, waar ik snel uitzakte en klassiek landde: met een absurd lange final en een kleine nose-in. Never mind het was al reden tot blijdschap om weer even te vliegen en bovendien de volgende dag nauwelijks extra pijn te hebben.

Toch was het eind van de dag droevig. Rinus’ headset waaide af en vernielde z’n propellor en radiator, dik duizend of tweeduizend euro schade. Hij denkt dan dat hij het allemaal zelf moet oplossen, en ik vrees dat Nederlanders niet meteen naar hun portemonnee grijpen om een gulle donatie te doen. Maar ik heb luidkeels iedereen proberen te doordringen van onze gezamenlijke verantwoordelijkheid, die toch al heel oneerlijk verdeeld is omdat Rinus zo ongeveer alle kosten en tijd draagt die nodig zijn voor ons vliegplezier, en hopelijk trekken de piloten hun beurzen. Dat ik daar aan twijfel is precies de achtergrond van mijn voorliefde voor de Aussies en de Britten, die elke keer als er een dragonfly-eigenaar staat te snikken wegens al dan niet zelf veroorzaakte schade, zoveel in de pet gooien dat het herstel bijna ‘winst’ oplevert.

Miezerig

Na meer dan een half jaar leken alle sterren goed te staan voor een fijn dagje vliegen: gunstige weersvoorspelling, weinig pijn, leuke mensen op de aanmeldlijst. Wekker op zeven uur, auto op- en ingeladen, en ondanks grauwe lucht had ik goeie hoop dat het in het noordoosten wel mooi weer zou zijn. Totdat Rinus me appte dat het regende in Stadskanaal. Terwijl ik door de verschillende meteo-apps heen scrollde zonk de moed in m'n schoenen - de vooruitzichten waren in de nacht een stuk minder vrolijk geworden. Bij De Meern draaide ik om en anderhalf uur na vertrek was ik weer thuis. Teleurgesteld als een klein kind dat een beloofde traktatie toch niet krijgt.