Oud en stijf en traag

Mont Blanc

koken in het douchehok

Ok nu vind ik mezelf echt heel zielig. M’n rug doet erg pijn en ook mijn schouders en handen leveren niet wat ze geacht worden te doen. Ik heb slecht geslapen. Jamie komt waarschijnlijk niet. Het regent, het is koud en de voorspelling is dat het morgen en overmorgen alleen maar erger wordt. Ik kan er niks van en ik begrijp de aanwijzingen niet. Ik haal links en rechts en boven en onder door elkaar. Ik word geacht de vleugel te voelen terwijl het 1. helemaal geen vleugel is en 2. het ding kilometers weg van m’n lichaam is en 3. ik fijn ga weightshiften als ik iets voel en dat blijkt dan exact verkeerd te zijn. En het ergste is dat de anderen het allemaal wel kunnen natuurlijk. Nou ja op Franck na maar die is dan ook 62 met een dikke buik en weinig sportervaring. Het is wel grappig dat onze leeftijden gespreid zijn van 19 tot en met 62 dus en dan twee twintigers daartussen, een half dertiger, een veertiger en ik. En de progressie gaat precies gelijk op met het dalen van de leeftijd: Louis (die ik eerder ontmoet heb maar m’n demente kop weet niet waar of wanneer) van negentien vliegt al zowat. Ik verlies elke start binnen tien passen de controle. Op enig moment ging het ‘harder’ waaien (voor een deltist begon het net lekker te worden) en direct overkwam me het Gerard-gevoel: enorme chaotische krachten van een doek waaraan ik vastgeklonken zit. Heel erg griezelig. Om één uur ’s middags was ik dan ook zo moe dat ik bijna in slaap viel tijdens de binnen-les.

Om mezelf te troosten trakteer ik mezelf op rooie wijn. En kaas op toast. En chocolademousse. En wasserette in plaats van handwas. En al om acht uur in m’n bedje. Wat superheerlijk om mijn paleistent te hebben, ruimte voor alle spullen, m’n tassen gewoon open en ik kan nog rond de tafel en stoel lopen zelfs. Het ding heeft alleen een stomme voordeur waardoor je nooit eerst je plu naar buiten kan steken en daar dan droog onder stappen. Nee elke keer dat je die rits open doet betekent een klein watervalletje, elke keer natuurlijk precies in je schoenen omdat je steeds vergeet dat je die daar niet neer moet zetten.

 

Introductiecursus schermvliegen

Frustrerend en tegelijk toch heel leuk om weer eens helemaal bij nul te beginnen. Ik doe een vierdaagse beginnerscursus bij Parapente Chamonix. Cyrilde spreekt frans en engels, Ferdi doet er nog een behoorlijk mondje Nederlands bij, en vrijwel iedereen in de groep is multilingual dus aan de taal zal het niet liggen. Wel aan mijn onhandigheid en m’n ongeduld. Je moet zo’n scherm goed neerleggen natuurlijk, uiteraard checken dat de lijnen niet in de war zitten, en dan komt mijn eerste probleem: hoe pak je de boel op de juiste manier vast? Ik kan niet zien of ik het allemaal niet net verkeerdom gedraaid heb en m’n eerste start was dat dus prompt het geval. Vervolgens moet je je armen en handen niet alleen op een rare manier hoog achter je houden, je moet eigenlijk ook nog eens loslaten, remmen, weer loslaten en dat terwijl ik niet het flauwste benul heb dat ik in feite de hele tijd loop te remmen. Tenslotte moet je hard rennen en dan ook nog in de juiste houding, ook dat wil niet erg. Ik denk dat ik vanmorgen niet meer dan vijf of zes pogingen heb gedaan en ik was helemaal nog niet moe ook dus ik had eigenlijk dolgraag door willen gaan. Maar tja de wind he. En er moest theorieles worden gevolgd, ook een oefening in geduld.

Het leukste van parapentecursus vind ik nog wel dat mijn leeftijd mooi wegvalt. Ik voel me weer precies hetzelfde als achtentwintig jaar geleden bij het introdcutieweekend zeilvliegen. Gretig als een puppy. Ik wil alles doen en alles leren en alles oefenen en als het niet meteen lukt moet ik me beheersen om niet te gaan stampvoeten. Ik heb geen idee hoe snel of traag ik ben in vergelijking met anderen, ik vind elke minuscule vooruitgang heerlijk, ik heb totaal vertrouwen in de instructeurs. Met zeilvliegen probeer ik al jaren om die houding terug te vinden maar het lukt me niet meer, ervaring betekent het verlies van zulke onschuld. Iets kunnen is leuk, maar iets nieuws leren is misschien nog wel veel leuker.

PS ik draag mijn Pipi Langkous blouse van Coen en Cornelia, dus mij kan helemaal niks gebeuren :-)

Chamonix

Ik reed met 33 graden weg uit de Dolomiten, in Taino was het 23 graden en nu is het 13 graden. Wel overal nat. Ik ben een dagje extra bij Trudy en Gary gebleven want ik had geen zin om een hele dag in m’n tent opgesloten te zitten vanwege kou en regen. Zo kwam ik nu alsnog rond lunchtijd aan, mooi op tijd om mezelf te installeren met m’n paleistent, al m’n spullen uit de auto, en een beetje rond Chamonix wandelen en alvast verkennen waar ik me morgen moet melden. Dat eindigde toch nog met stromende regen zonder paraplu, lekker handig. De vooruitzichten zijn niet best al zal het morgen in ieder geval droog blijven. Ik vind het spannend als een brugklasser die op schoolkamp gaat.