Derde keer Lanzarote

Ik voel me nog milieuschuldiger dan anders in m’n vakantievlucht voor een weekje Lanzarote. M’n motieven voor dit reisje zijn niet zoals normaal: een wedstrijdje, zoveel mogelijk vliegen, vliegvrienden zien. Ik kan helemaal niet veel vliegen met m’n pijnlijke schouders en rug en degene die bedacht om samen te gaan is er niet bij. Komt de gigantisch toegenomen aandacht voor klimaatverandering en de ongelooflijk schadelijke luchtvaart nog bij. Allemaal waar. Maar zojuist openden de wolken zich even en kon ik de heuvels en huizen en wegen onder me, de bergen in de verte van ik denk Portugal, vanaf onze twaalf kilometer hoogte goed zien. Ik geniet er altijd enorm van, het uitzicht op de verre miniwereld waar onzichtbare micromensjes allemaal met hun onbekende levens bezig zijn terwijl ik hier anoniem over dat alles heen vlieg. Het uitzicht vanaf deze hoogte is schitterend, maar het is ook een fascinerend soort niet-bestaan wat hier gebeurt. Waar je je pas bewust van wordt als je daken en wegen en steden ziet. Niemand in die steden bekommert zich om ons, om de tweehonderd mensen in een vliegtuig ver boven hun hoofd. En ik zie geen beweging, geen leven, de aarde zou net zo goed uitgestorven kunnen zijn.

De wolken trekken weer dicht en het vliegtuig schommelt alle kanten op, ideale omstandigheden voor een dutje. Ik zal m’n krachten straks nog nodig hebben als ik met m’n twintig kilo zware harnas rond moet sjouwen op zoek naar ene Clement die hopelijk op me wacht.

Middernacht

Ik werd bij arrivals opgewacht en direct naar m’n appartement gebracht, waar ik helemaal op m’n eentje het hele huis blijk te hebben. Veel te duur voor mij maar ik krijg er wel wat voor terug. Vijf minuten lopen van Francoise e.a. maar wel een stuk verder van Alex en de rest, die in Costa Teguise zitten (wij zitten in Tahiche, lekker centraal). Het werd een lange gezellige avond waar ik ongeveer niks begreep van wat er allemaal aan hevige politieke discussies over tafel ging. Ik geloof dat iedereen tegen Macron is behalve Francoise maar ik heb geen idee wat ze allemaal willen. Het doet er niet toe, zo was het altijd al toen ik tien jaar geleden door het Franse team werd geadopteerd. Dankzij m’n slechte frans kan ik me concentreren op de stemming en de bewegingen. Ik denk dat de hele wereld zou kunnen leren van de manier waarop Fransen over politiek praten, altijd, heftig, maar nooit ruziënd.

toepasselijk rijmpje

Indoor skydive

Het heeft even geduurd maar dit wiekend kon ik dan toch eindelijk het verjaardagskadootje van m'n moeder doen: drie beurten in een verticale windtunnel. Met een paar pijnstillers achter de kiezen ging het helemaal goed, een beetje een fijne kermiservaring. Als ik me had gevoeld zoals ik me tot twee jaar geleden voelde zou ik zeker naar méér smachten, kunstjes willen leren zoals de instructeur deed. Niks zo leuk als koppeltjerollen in de lucht denk ik. Maar nu met m'n stijve lijf heb ik toch niet langer de zin om het te leren. Kirsty wel maar zij is ook een stuk jonger. Het was grappig om de verschillende mensen te zien die in ons groepje zaten. Een grote zenuwachtige man die zich absoluut niet over kon geven en voortdurend vragende blikken naar de instructeur wierp. Een mollig vrouwtje wie het niet lukte om in de juiste houding te liggen. Een jonge meid die duidelijk probeerde te presteren.
Het deed ons denken aan tandempassagiers. Als je op het bankje zat te wachten op je beurt, leuk een minuut onwaarschijnlijk kort. Maar zodra je zelf in de wind hing was tijd geen issue (al had ik de laatste ronde nog geen zin om naar buiten te gaan). Leuke ervaring!

Blote benen in oktober

Kwa spieren ben ik helemaal terug bij af, of nog erger. Pudding in m’n armen, onmogelijk om de vleugel op z’n A-frame te draaien en ik ben onmiddellijk uitgeput zodra ik loskoppel. Eerst drie jaar een frozen shoulder waardoor ik niks kon doen, vervolgens artrose waardoor ik niks meer mag doen. Jarenlang intermediate vliegen om m’n landingen te verbeteren, nu in de overgang… ik lag gisteren al op apegapen nog voordat ik m’n harnas aantrok om op de dolly te gaan liggen. Was ik ook nog vergeten m’n vario aan te zetten en de lucht was strakblauw, dus van de beloofde termiek merkte ik helemaal niks. Het was wel genieten van het schitterende uitzicht over de nevelige herfst-Ardennen en m’n landing was niet al te genant. Anderhalf uur later nog een startje met een minutenlang uitgestelde landing, en opnieuw het dilemma: ik voel me nog best goed en het weer en de sleeppiloot zijn top dus waarom zou ik niet nog een startje doen? Versus: als ik teveel doe ontsteekt m’n schouder en dan loop ik weer weken met pijn, kan ik helemáál niks meer trainen.

Rustig ingepakt dan maar, en me lekker door Fons naar huis laten rijden.

Zomerse herfstdag

7Meuses

Ik voelde me redelijk fit en het weer was extreem goed, 27 graden en zo'n 5 m/s zuid-zuid-oost, een leuk clubje ouwe maatjes en geen parapenters, idealer voor 7Meuses wordt het niet. Bobo had zelfs een nieuwe piloot bij zich, Fred, die mij zodra ik uitstapte aanbood m'n vleugel naar de start te helpen dragen. Eric was er, Michel en Chantal, Jan en Marc. Genoeg mensen voor gezelligheid en hulp, niet teveel om in de lucht voortdurend uit te moeten wijken. Ik startte als derde en schoof makkelijk tot halverwege de antenne, maar veel hoger ging het niet. Het zweet liep in straaltjes onder m'n helm en elke bocht kostte absurd veel kracht, ik ben echt elke training of fitheid helemaal kwijt. Daardoor durf ik niet méér te doen dan een beetje voor de helling op en neer en dat gaat al gauw vervelen, hoe schitterend het uitzicht ook is. Na vijf minuten sprak ik mezelf streng toe en besloot dat ik minstens een half uur in de lucht moest blijven, gewoon om ook weer een beetje terug te leren om vol te houden. Maar na twintig minuten telde ik echt de minuten af en zodra de klok op dertig sprong draaide ik naar het landingsterrein. De landing was waardeloos, gelukkig niet in een koeieflater maar wel erg teleurstellend. De laatste tijd was ik nou juist weer goed bezig, maar 7Meuses is nogal turbulent en ik was behoorlijk moe, dat is dan maar m'n excuus.
Ik genoot van de zon bij het inpakken, wandelde via het pad dat Bobo me had gewezen terug naar de auto en kwam boven een mevrouw tegen die me vertelde dat er niet gewandeld mag worden wegens de varkenspest. Te laat.
Ik was mooi op tijd voor het eten bij m'n tante en nog net voor middernacht thuis. Het wordt in oktober echt niet beter dan dit!

Einde vakantie

Donderdag was ik eigenlijk te moe om te vliegen, en ik begin m’n schouder ook een pietsie te voelen, maar ik wilde toch wel heel erg graag nog eens een keertje op de camping landen en naast m’n tent inpakken. De wind was NNW en zou afnemen, dus we bouwden op de lage noord op en ik bood aan om te winddummyen. Ik had me al voorgenomen om vrijdag te gaan rijden dus punten scoren zat toch al niet in de planning, en als winddummy mocht ik fijn vooraan op de start opbouwen wat weer een hoop gesjouw scheelt. Ik startte, vond m’n termiek ver van de berg af zoals Bernard al had gezegd, draaide tot een paar honderd meter boven de Chabre en stak toen naar de camping voor een mooie landing. Ik pakte een deel van m’n spullen vast in, betaalde en nam vast van een paar mensen afscheid. ’s Avonds hadden we pilots diner op het terras, ongeveer net zo slecht als het pilots diner van de Dutch Open en ook net zo gezellig. De bediening is echt waardeloos, traag en onvriendelijk en totaal niet gericht op het clubgevoel dat er vroeger altijd was. Het eten was weer smakeloos, en deze keer moesten de vegetariërs bij elkaar gaan zitten om het de bediening makkelijk te maken. Ik heb al twee weken met Brad en Kirsty zitten eten dus ik wilde eigenlijk wel bij Sam en Jenny aanschuiven, maar dat mocht dus niet. Er speelde een band die pal naast onze tafel stond opgesteld zodat iedere conversatie onmogelijk was en zelfs door m’n oordoppen heen deed de herrie gewoon pijn. Dat ze rookten terwijl wij zaten te eten maakte weinig uit want de couscous was toch niet te vreten.

Ik werd om vier uur ’s nachts voor de tweede keer wakker met een volle blaas, dus ik besloot om dan maar vast op te staan. Het ontbijten en inpakken duurde drie uur omdat het pikkedonker was en ik probeerde om zachtjes te doen, dus toen ik om zeven uur richting Serres reed voor een laatste bakkie met Phil was ik alweer aan mijn middagdutje toe. Elke anderhalf uur uitgebreid stoppen, ramen wassen en iets eten, en op m’n vast plek boven Dijon een half uurtje in m’n hangmat bungelen, hielpen me toch de dag door en om tien uur ’s avonds lag ik bij mam in bed. Dat maakt het wiekend wel heel erg luxe, twee volle dagen om alles op te ruimen en de tent schoon in te pakken, en twee volle nachten om bij te slapen.