Rivierlanding

In onze bus zit één Italiaan, Glauco, die zich uitgesproken kinderachtig, onverantwoordelijk en onattent gedraagt. Roken in de bus, keihard rijden, appen tijdens het rijden, precies het tegenovergestelde doen van wat zojuist in de briefing is afgesproken. Gisteren probeerde hij met Marzio naar Bordano te vliegen, en ze hadden uitstekend radiocontact, desondanks negeerde hij elke aanwijzing van Marzio. Die raadde hem aan om eerst hoogte te winnen voordat hij op final glide zou gaan, of anders buiten te landen, en toen hij toch te laag naar het goalveld gleed wees Marzio ‘m op allemaal veldjes waar hij zou kunnen landen. Maar nee, Glauco plempte ‘m middenin de rivier aan de grond. En dan bedoel ik ook middenin de rivier: de wadi is enorm en daar meandert het water in twee, drie of vier stromen doorheen zodat er platte kiezeleilanden ontstaan waar je dus niet zomaar vanaf kunt. Bij z’n landing verloor hij zijn schoenen, en toen hij in alleen een korte broek door het anderhalf meter diepe ijskoude water probeerde te waden werd hij door de stroming gegrepen en vijftig meter meegetrokken. Dario, de goeierd, hielp hem het water uit en zo strompelde hij op z’n blote voeten naar de auto, maar z’n spullen liggen dus nog in de wadi. Als de rivier na de regen van vannacht tenminste niet flink gezwollen is.

Vandaag is een slecht-weer dag dus we gaan een reddingsactie doen, leuk! Ik neem mijn oppomp paddleboard mee, Petr en Lukas kopen lang touw bij de Lidl. Nu nog communiceren...

Taak 2

Ik ben te moe en het is te laat voor een lang verhaal, maar iets van deze topdag moet toch geblogd natuurlijk. De sfeer in de staf is geweldig. De grote Dario is altijd sterk en galant. Met de knappe Marzio bespreek ik de vlucht. De schattige Ivan houdt de deur voor me open. En Kirsty vertaalt indien nodig. Glauco rookt alleen nog buiten de bus, Lucio maakt droge grappen, Giovanni loopt met een enorme smile te genieten van het enorme werk dat ze het afgelopen half jaar verzet hebben. Dut sot control! De deelnemers hebben bizar turbulente lucht doorstaan, maar Jamie en ik hadden alleen heerlijke zachte bellen en een fijn landingsbriesje. Jamie was helemaal dolgelukkig na een heel jaar niet-vliegen, en ik was dik tevreden met m’n vluchtje en heel beste landing. Op weg terug naar Bordano volgden we de live stream over de leadgaggle met Christian, Peter, Primoz en zowaar onze eigenste Juicy! Kirsty en ik bleven juichen, John Smith werd genoemd en Alex Ploner en Mario Alonzi. De andere vrijwilligers kennen eigenlijk alleen de Italiaanse piloten dus we moesten uitleggen wie wie is, maar dat maakte het alleen maar spectaculairder, het besef hoeveel ongelooflijk goeie piloten we weer bij elkaar hebben.

Op goal bleek Manfred natuurlijk weer een heel eigen sluiproute gekozen te hebben, meesterlijk. Veel piloten op goal waren nog vet onder de indruk van de lucht bij de laatste piek waar ze langs moesten, een groot aantal heeft de taak niet gerond. Petr en Nils kwamen na de deadline binnen dus ze krijgen de punten niet die ze dachten te scoren met hun vijf uur in de lucht. Na de regen van gisteren opnieuw reden tot klagen.

Met de voltallige staf in de tent gegeten en daarna snel naar huis om in ieder geval voor elf uur in bed te liggen, want morgen moet ik de wekker echt op zes uur zetten anders ben ik te laat.

Eerste wedstrijddag

Kwart over vijf gewekt door de buren, alles eetbaar omstandig bij elkaar geveegd voor een hotelkamerontbijt, om zeven uur parkeerde ik naast de bus. Meteen kwam Giovanni op me afgelopen, ik weet nog steeds niet of ie me toevallig zag of dat hij op de uitkijk stond. Altijd even aardig en behulpzaam, terwijl hij waanzinnig veel verantwoordelijkheden heeft. Nooit zal ik meer een wedstrijd organiseren en al helemaal niet een WK!

Kwart voor acht staffbriefing, tijd voor één koffie en dan de bus in voor de twee uur lange rit naar Meduno. Terwijl de anderen de tenten opzetten en de broodjes uitladen bouw ik m’n Fun op en daarna komen de eerste piloten al aan. De Hollanders, goedzo! Trudy wijst ze hun plek, ik hoef helemaal niks te doen tot de start open gaat. Een broodje gebietst, een doodzonde want misschien vliegt er daardoor een competitor met honger maar ik trok het echt niet meer. Moeten ze maar genoeg vegetarische broodjes smeren. Beetje kletsen, alvast rondkijken waar mijn piloten te vinden zijn en kennismaken met de enkeling die ik nog niet eerder heb ontmoet, soms om dan te ontdekken dat we elkaar toch wel tien of vijftien jaar geleden hebben gesproken en ik heb nog een speldje van je en jij hebt me toen van het veld geholpen. Briefing om een uur of één, niet meer op de start waar je altijd onhandig in de weg staat maar in de kuil erachter, een natuurlijk theater. Daarna m’n drie early birds opjagen terwijl de winddummies van het vlonder rennen, en voordat we er erg in hadden was het window al open en moesten ze allemaal netjes in de rij. Dat ging extreem makkelijk deze keer, ik hoefde bijna niemand z’n harnas in te jagen en allemaal stonden ze netjes in de rij, soms wel twintig vleugels diep. Alleen Manfred kan er niet tegen als ik om een piloot roep die ik niet kan lokaliseren, Max bleef koppig in de weg staan en Mario dreigde te pushen. Gelijk had ie maar het werd gelukkig bijna geruisloos opgelost door ‘m er tussen te schuiven. Mitch protesteerde maar niet al te hevig, en de deelnemers waren al lang blij dat ze geen push te verduren kregen.

Meteen toen de laatste weg was maakte ik me zelf klaar en nog voor de parapenters holde ik, niet erg recht, het vlonder af. Het duurde even voor ik een goeie bel te pakken kreeg, recht boven het parapenteveldje, en dat gaf genoeg rust om dan ook maar naar Travisio door te glijden zodat de retrieve wat makkelijker zou zijn. Na een mooie landing was ik binnen een kwartier helemaal ingepakt. Ondertussen reden de busjes met joelende staf langs, liet Lucio weten dat ie eraan kwam, kreeg ik noten van de vriendin van Ubaldo en genoten we samen van het schouwspel van tientallen vleugels tegen dikke donkergrijze wolken.

Lucio en Dario waren er snel en al gauw lag ik te slapen in de bus op weg naar goal in Bordano. Daar stonden tientallen deelnemers zo snel mogelijk in te pakken voor de regen losbarstte, iedereen blij en gezellig en ontspannen. Toch zal het niet verbazen als de taak alsnog ongeldig wordt verklaard – de laatste gaggles moesten in stromende regen landen en er zijn verhalen over hagel en regen bij het keerpunt. Wij gingen voor een laatste biertje naar de kroeg, daarna terug naar hq voor onze dinervouchers en meteen door naar de tent voor vegaburgers. Ik spurtte na de laatste hap naar de Spar om morgen toch wel weer bruin brood en ongezoete kwark te hebben, de mierzoete hap die in de lokale koffietenten te krijgen is krijg ik niet weg. Ik was nog op tijd om een wasje te doen, even douchen en nu bloggen en naar bed. Morgen misschien naar Gemona.