Nog meer vakantie

Er is inmiddels nog een rondhanger hier, Matt de Pommie. Hij kent Richard van het metselen en hij helpt bij de klussen op de boerderij, zodat ik weinig meer heb toe te voegen. Hij is aanzienlijk moeilijker te verstaan dan de Aussies en hij drinkt en rookt nog meer en begint er nog eerder op de dag mee. Ik ben een pietsie jaloers maar het is tegelijk ook wel handig dat ie er is. We hebben met z’n tweeën een enorme trampoline opgezet, dat werd onderbroken door een heftige regenbui waardoor we de hele rest van de middag weinig meer uit konden richten. De voorspelling voor vandaag was min of meer net zo slecht, maar het klaarde op en Matt had niks te doen terwijl Richard aan het werk ging met ene Bob. We reden naar Mt Borah, ik vloog de Sonic, zakte uit op het west-landingsveld (dat met die distels), werd snel opgehaald door Matt en reden weer naar huis. Daar rennen eerst de vijf honden kwispelend op me af, daarna de kinderen die graag honderd procent aandacht krijgen, ieder.

Kerstmis

Wanneer ik in de Singleton – Muswellbrook omgeving rij heb ik altijd het idee dat de mijnen iets stiekems zijn. Ik voel me een beetje een hobbit in een voorheen onschuldig land, waar niemand in de gaten heeft dat de kwade machten alles verpesten en vernietigen. Je kan nog goed zien hoe mooi het hoort te zijn, maar tussen de bomen door zie je gigantische smerige mijnen, kilometers lange kolentreinen, lopende banden, torens en pijpen. De bodem wordt voor een habbekrats aan China verkocht, de bewoners blijven achter met giftig grondwater en als je er overheen vliegt zie je hoe ontieglijk groot de lelijke gaten zijn. Puur evil.

Ik was al om een uur of vijf in Barraba en ik werd enorm hartelijk ontvangen bij Richards ouders. Ze wonen in een huis dat helemaal vol hangt en staat met verzamelingen oude gietijzeren voorwerpen, fotoos, plantjes, houten gebruiksvoorwerpen enz enz alles op soort geordend. Jaren dertigkasten en een begin twintigste-eeuws fornuis annex kachel, honderden linten die Richard met ponyrijden bij elkaar gewonnen heeft, posters, prullaria. Het is allemaal knus en toch ruim genoeg om je te bewegen. Een antieke draaimolen in de tuin die het doet, een geavanceerde hut voor de kleinkinderen. Ik kreeg een kerstkadootje en een dringende uitnodiging om op de thee te komen.

Deze keer heb ik m’n binnententje op de veranda opgezet, maar de volle maan schijnt in m’n gezicht en de wind blaast dwars door het gaas. Als ik om half zes opsta slapen zelfs de honden nog. Alleen het zwarte schaap in de kudde blaat dat het iets van me wil. De schapen zijn nog nieuw, Richard geeft ze zoutlik zodat ze wat enthousiaster op hem reageren. De kalveren zijn een beetje angstig en de koeien vragen zich af of ze me omver zullen lopen.

Karl ik Paul Pauls broer Wayne

Na drie dagen regen en kou vandaag weer een echte Newcastle-dag. Om zes uur trok ik m’n baantjes in de pool, om tien uur startte ik in heel weinig wind vanaf Strzeslecki. Ik hield het maar een kwartiertje vol want de wind nam af en ik wilde toch wel erg graag in het park landen, dus ik hield het voor gezien. Paul bleef wachten op een gelegenheid om naar Dixon park te vliegen, maar hij moest er hard voor werken. Ondertussen haalde ik de auto op, pakte m’n vleugel in en reed weer naar boven. Inmiddels stond er een puist wind vanwege een aankomende bui. Conrad zette m’n vleugeltje op en moest de laatste latten er nog in douwen toen ik al ingehaakt klaar stond. Ik startte zo snel mogelijk en steeg meteen skyhigh, kon nauwelijks penetreren. Na een paar slagen wilde ik naar Dicko’s steken maar Paul en Gabriël waren me voor en ik wilde er niet met z’n allen tegelijk aankomen. Tegen de tijd dat ik – voor het eerst na een start op Scenic – toplandde op Dicko’s waaide het zo hard dat ik rechtstandig naar beneden kwam vanaf bijna honderd meter boven de grond. We zetten de vleugels in de luwte en maakten lunch, waarna ik nog twee starts en landingen over het hek heen deed. Ik krijg wel de zenuwen van dat hek, bovendien draaide de wind verder door naar links en erg sterk was het ook niet meer. Als klap op de vuurpijl kwam net de leuke buurman kijken toen ik weer wilde starten en ja hoor, ik liep niet hard genoeg, wilde van nature snelheid aantrekken maar daarmee kwam dat vermaledijde hek wel erg breed in beeld, duwde dus toch maar uit en zo belandde ik op het voetpad tussen starthobbeltje en hek. Zwaar gegeneerd moest ik me door de leuke buren naar boven laten helpen, dus ik pakte maar in om het op Strzeslecki te proberen. Daar was het perfect en kon ik nog gezellig met Hairy Karl en de kwajongens (Kotzi en Wayne) een half uurtje spelen, tot m’n schouder teveel pijn deed. We landden in het park, waar Paul de eski vol Stella Artois neerzette en mij oud-Hollandse joints liet draaien. Tegen de tijd dat we enorme honger kregen was er behalve Paul niemand meer over, en omdat de rest van de wereld aan het kerstdiner zat nam hij me mee uit naar een chique restaurant met schitterend uitzicht over zee.

Inmiddels ben ik in Nicolas huis neergestreken aangezien de kerstvisite Conrads huis heeft overgenomen. Misschien kan ik morgenochtend nog een potje vliegen, en dan reis ik af naar het binnenla