Eénnalaatste dag

Het zou verstandiger zijn om nog een dag over te slaan. Vandaag was er belachelijk veel wind en vrij weinig termiek, voor morgen is de voorspelling ideaal. Maar ik heb al drie dagen niet gevlogen terwijl m’n maatjes iedere middag sleepten, en Tricky Dicky wilde wel samen vliegen / elkaar ophalen dus ik slikte een paar pijnstillers en haastte me om klaar te staan voordat de wedstrijdstart open ging, om half 1. De sleep ging als gewoonlijk perfect, volgens Steve sleep ik opmerkelijk goed. Dat heb ik vaker gehoord, gelukkig één onderdeel van het vliegen dat ik echt onder de knie heb. Hij zette me af in een fijne bel en ik draaide door naar wolkenbasis op 1500 meter, ondertussen met een noodgang naar het noorden drijvend. Al gauw moest ik besluiten of en hoe ik een heuvelrug met bomen over zou steken. Het was zeker goed te doen, maar als ik uit zou zakken en zou moeten landen in de rotor van die heuvels, terwijl alle velden aan die kant nogal wat bomen hadden, dan zou ik toch een probleem hebben. Maar er waren supermooie bellen, het was ook weer zonde om dat allemaal op te geven. Toch maar besloten om niet voor de lange vlucht te gaan, het risico was klein maar de dag was het niet waard om enig risico te nemen. Ik probeerde terug te steken en kwam in de keiharde wind niet meer dan een paar honderd meter vooruit op de duizend meter die ik zakte. M’n landing op een enorm vlak en open veld was slecht, waarschijnlijk enigszins crosswind doordat ik geen circuit durfde te doen, ik whackte hard en de vleugel werd ondersteboven geblazen. Het lukte me te bevrijden maar m’n schouder deed flink pijn, en de neuskap en leading edge hadden nog wat schrammen extra. Ik hoefde niet al te ver naar het hek te zeulen. Vanwege de wind moest ik m’n vleugel met één hand vasthouden terwijl ik met de andere hand afbouwde. Net toen ik aan m’n harnas wilde beginnen stopte een mevrouw die me een lift naar Forbes gaf, en toen ik uit haar auto stapte kwam Bruce langs die me naar m’n auto bracht. Luxe! Bruce is gefrustreerd over een stomme korte vluchtje, de enige troost die ik kan bieden is dat dat mij nou al jaren voortdurend overkomt en voor mij is Forbes niet vijf uur rijden maar vijf dagen reizen. Bovendien is het niet minder pijnlijk als je vaak uitzakt.

Serious kwam met me mee om me te helpen de vleugel op m’n auto te leggen. Hij heeft er alles voor over om even van z’n broer af te zijn, die inderdaad bloed-onder-de-nagels-trekkend traag en eigenwijs is. Maar het geklaag schiet ook  niet op dus ik heb me weer in de aeroclub teruggetrokken.

Retrieve

M’n schouder was te pijnlijk en de vooruitzichten waren te slecht om te vliegen, dus ik beloofde de Hogans om voor hen te rijden. Tenminste als ze niet zelf op het vliegveld zouden landen. De lucht zag er waardeloos uit maar iedereen leek weg te komen, en in de loop van de middag werd het steeds beter. Serious startte als één van de laatsten en Steve als allerlaatste, en allebei verdwenen ze uit zicht dus het leek me een goed idee om hun auto te pakken en alvast een stukje richting goal te gaan rijden. Ik weet niet hoe goed ze zijn, en ze hebben enorm ouwe meuk om mee te vliegen en ze treuzelen eindeloos op start, maar het werd zo’n typische Forbes dag waarop iedereen goal haalt. Terwijl ik me nog in hun auto aan het installeren was kreeg ik een voicemail van Serious. Hij is gelukkig nog een beetje te verstaan omdat ie al een aantal jaar uit Liverpool weg is, maar ik moest toch aan een native speaker vragen om z’n bericht voor me te vertalen. En toen was er nog niks zinnigs van te maken. “Hi H ik sta at the far end of the river, links van de weg bij een groot huis” hahaha. Toen ik ‘m een tekst stuurde om te melden dat ie kon gaan lopen als hij niet met coördinaten en een afstand kwam, bleken we ineens contact te kunnen maken en hij belde op. Kennelijk was Steve inmiddels op het vliegveld geland, als ik hem zou oppikken kon hij verder voor z’n broer zorgen.  Ik naar de hangar, maar nee geen mens te bekennen, dus toch maar weer terug naar de club waar vijf ouwe mannen zich kostelijk amuseerden met de pogingen om Serious te lokaliseren. Uiteindelijk synchroniseerden de coördinaten met een deel van z’n beweringen ( hij was totaal niet on course, minstens 45 graden off) en inderdaad, hij stond dertig km op de Newell highway. Nadat ik ‘m de mantel had uitgeveegd en even later Steve een extra dosis had gegeven kreeg ik bier, eten en de toezegging dat ze voor mij zullen rijden. Het zijn maffe kerels, vriendelijk en mogelijk prima piloten maar ze lijken een beetje out of place hier in Forbes.

Slome eerste wedstrijddag

Ik zou eigenlijk niet vliegen om m’n schouder rust te geven, en de lucht zag er sowieso waardeloos uit, maar tijdens de briefing vroeg Blenkie om een paar winddummies en daarvoor ben ik hier dus ik startte toch maar. Kwart over twaalf achter Marco, hij zocht overal en nadat ik releaste zocht ik overal en tussen release en landing had ik niet één piep. Stom genoeg startte vervolgens iedereen en om het helemaal erg te maken: ze vonden nog stijg ook. En nog pijnlijker: Brad, de andere winddummy, vloog 100 kilometer. Maar het was een slechte dag, met tientallen herstarts en Bill rapporteerde een record brandstofverbruik: 185 liter. Dagwinnaar Tony Armstrong kreeg slechts 30 punten, veel slechter kan het niet. Ik speelde de rest van de middag facebookreporter met m’n smartphone, met de consequentie dat ik vandaag de hele dag vloekend probeer om de fotoos uit de telefoon op m’n laptop te krijgen. Toen er nog maar een heel klein clubje deelnemers over was en er al een paar begonnen in te pakken sprong ik bij Bruce in de dragonfly – zonder shirt, zonder bril, in m’n minieste van al m’n minirokjes. Hij vloog wat rondjes, deed een paar wingovers en stalls en spiraalduiken enzo, kermis! Het lekkere gevoel van de achtbaan terwijl de tranen uit je ogen spatten en je tegelijk moet gillen en lachen. Alleen stalls hoeven voor mij niet, dat duwt m’n maag in m’n keel.

’s Avonds zwom ik met Nils en RT in de rivier en ik maakte de ernstige vergissing om aan het touw het water in te slingeren. Altijd pret alleen deed het enorme pijn aan m’n schouder, ik kan niet eens zwaaien of een shirt aantrekken laat staan met m’n hele gewicht aan m’n armen hangen. Er is niet veel mee verloren want vandaag is het weer nog slechter dan gisteren, en morgen en overmorgen zien er nog slechter uit. Uitzonderlijk voor Forbes in januari, maar het verzacht mijn teleurstelling wel een beetje.

Aan Vicki gevraagd wat ik voor m’n Litesport kan vragen, en vanaf nu verkoop ik ‘m aan de eerste die meer dan € 4500 biedt. Er zitten wat plakkers op de leading edge maar het doek is verder gloednieuw en superstrak, en volgens Noma is het frame in uitstekende conditie. De onderbekabeling is gloednieuw en al het touwwerk ook.