Rustdag

Het was koud en saai op de camping gisteren. Ik las m’n boek uit en dutte wat in m’n hangmat. ’s Avonds probeerden we Kirsty’s chute te vouwen in een perfect geschikte recreatiezaal bij het vliegveld van Aspres, maar het zag er te raar uit en ze wist niet wat het type was zodat we geen goeie handleiding konden vinden. Een Charly, maar welke? Grappig om mee te maken dat zij net zo ongeduldig werd als ik in zo’n situatie, en net zo concludeerde om de boel weer in te pakken en op zoek te gaan naar een professionele chutepakker. Ik zie net Jörg uit z’n tent kruipen, die weet wel iemand.

Mistral

6

Het is stervenskoud en de Mistral maakt enorm lawaai. De camping liep zaterdagochtend helemaal leeg en de achterblijvers bleven binnen. Kleine reparaties, wasjes, veel slap geklets. In de loop van de dag draaiden nieuwe campers het terrein op en nu staat er weer een witte muur tussen ons en het landingsveld. Sommigen niet eens deltisten! Je vraagt je af waarom campers een camping nodig hebben (een paar meter verderop is een gratis camperparkeerplaats), en waarom niet-piloten (ook geen ex-piloten) zo nodig op een deltacamping willen staan. Ons uitzicht bederven en met hun zoemende koelkasten en airco’s herrie maken in de nacht.   Nou ja ik begrijp Anne wel, er zijn steeds minder deltisten en die hebben trouwens ook allemaal electrische eski’s en dikke auto’s.

Om drie uur inschrijven bij Phil, keurig georganiseerd. Buiten staat Irene met de waiver en zij bewaakt de toegang tot de tent. Dan langs Babs voor de administratie, betaling, sportlicentie en de wedstrijdnummerstickers, vervolgens Ross voor de verzekering, t-shirt en goodies (Darren heeft van de politie een afgedankte voorraad camelbacks meegekregen), Phil voor de waypoints en kaart en klaar.

’s avonds tijdens het koken en eten in Nieks tent dook ik met Phil Lardner in de hangmat, de enige manier om niet helemaal te bevriezen en een min of meer persoonlijk gesprek te voeren. De Ieren smalen maar dat zal me roesten, het gaat hen niks aan. Phil vertelt over zijn ouders, die toen ze tachtig waren nog elke ochtend giechelend opstonden. Hij en ik maken elkaar ook aan het lachen. Twee misfits in een hangmat en Kirsty die de wijn kwam bijschenken. Goed leven.

Mens

Te langzaam, zoals altijd, en bijna te kort wat wel vaker gebeurt als ik m’n droguechute gebruik, maar verder landde ik ok. Ietsje na Jochen, die me de termiek gewezen had waar ik nog tweehonderd meter in gewonnen had maar die ik toch weer helemaal kwijtraakte. Te vroeg gestart, ook een story of my life. Het geeft niet, het was een fijn vluchtje bij Mens en ik begin m’n schouder een pietsie te voelen dus het wordt ook de hoogste tijd voor een complete rustdag. Geen peddelen, geen zwemmen, geen top-to-bottom, plouf, hopje. Of nou ja, als het vandaag mogelijk zou zijn, als de mistral niet echt inzet, dan zou ik wel dolgraag een glijvluchtje maken op Jochens Gecko.

De NK is voortijdig afgelopen en ik weet nu ook zeker dat ik geen scorekeeper meer wil zijn. Winddummy, of helemaal geen NK meer. Ooit was het het hoogtepunt van het jaar voor mij maar ook dat is voorbij.