Gecancellde eerste dag

Safetybriefing, hangen, wandeling, Peter gezien, Ad gezien. Het hoogtepunt van de dag was toen Rhal naar iemand verwees die kennelijk verstand van (Moyes) vleugels had, die oude man hoe heet ie ook alweer... Gerolf! Er is duidelijk een heel nieuwe generatie en nu zijn zelfs Woolfie en Jonas oud.

Inschrijving Britse Open

 

 

Registratiedag is altijd feestelijk omdat je iedereen voor het eerst weer ziet en omdat het leukste op de wereld, een vliegwedstrijd, gaat beginnen. Het is altijd stressen omdat niemand niks op orde heeft. En omdat je een poging doet om te vliegen terwijl je eigenlijk nog vanalles moet doen en regelen en ook nog eens veel tijd kwijt bent aan kletsen met deze en gene. Ondanks de dikke wolkenlaag boden Wayne en Babs aan om me mee naar boven te nemen, waar we op dat moment nog twee silhouetten van parapenters zagen. Ik holde naar huis om m’n lenzen in te doen en m’n spullen te graaien en vergat natuurlijk om m’n regenjasje of een warme trui mee te nemen. Stom want op de Montsec kan het harstikke koud zijn, zoals nu. Na twee uur bibberen en kennismaken met een paar nieuwe piloten moesten we ons haasten om op tijd terug te zijn want ik heb beloofd om zoveel mogelijk te helpen. Ik vind het altijd leuk om alle piloten te zien, Woolfie en Jonas zijn hier en Daniel Gross en Gerolf en Sasha en de Britten uiteraard. Een aantal van hen mag ik niet om de hals vliegen vanwege de covid die ze uit Macedonie hebben meegenomen. Dat is toch griezelig, dit is precies het type evenement waarbij we elkaar allemaal kunnen besmetten. Tim King en Babs zijn nog aan het herstellen, en Mike Armstrong heeft het misschien. Ik bedacht dat ik over een week wel twee dagen moet kunnen rijden om op tijd thuis te zijn voor m’n kelderreparatie.

Rijdag

De laatste keer dat ik via Manresa en Balaguer naar Ager reed was zeker een decennium geleden, langer waarschijnlijk. Ik was helemaal vergeten hoe sprookjesachtig de pieken zijn die je daar in de verte ziet. Hoe imposant de Montsec opdoemt als je over de pas langs het klooster komt. Hoe pittoresk Ager op een heuvel in de vallei in het oranje avondlicht ligt. Ik had geen tijd voor fotoos want ik was moe en ik had honger dus ik reed meteen door naar de camping voor een hapje eten met een paar Britten, John de kiwi en Jurgen. Daarna naar het appartementje van Timbo en Flic waar ik heel hard hoop dat ze van bed willen ruilen want ik trek het niet om te slapen met een loeiende ac naast mijn hoofd.